Þetta er búið að vera skemmtilegur dagur, sem varð einhvern veginn allt öðru vísi en hann átti að verða. Það sem gerir lífið skemmtilegt er þegar manni tekst að lifa lífinu lifandi í hversdagsleikanum, kemst í einhvert hugarástand eða upplifun. Lifir í núinu. Til dæmis fannst mér skemmtilegt að fara niður á Laugaveg í dag, þó það væri skítakuldi. Þar hitti ég Ólöfu Björnsd., gaman að hitta hana og nú er ég búin að uppgötva hvaðan ég kannast svona vel við hana! Mér fannst líka ágætt að komast að því að hún er ekki alveg með á nótunum varðandi UT verkefnið sem við eigum að gera hjá henni Láru, þannig að ég er ekki ein um það!

Annað skemmtilega í dag var þegar ég losnaði við að fara á menningarmálanefndarfund, því ég nennti ekki fyrir mitt litla líf. Í staðinn fór ég í sund í lauginni hér í Þorlákshöfn, sem er frábær, enda er maður alltaf eins og Palli einn í heiminum í henni, því það er svo fátt fólk í henni oft á tíðum. Og heiti potturinn góður. Margar vikur síðan ég hef farið í sund. Ég var alveg endurnærð.

Þriðja skemmtilega í dag voru tónleikar sem ég fór á í Þorlákskirkju, söngtónleikar með Margréti Bóasdóttur söngkonu og Miklós Dalmay píanóleikara. Þemað var: Ástin og afbrýðin, ljóasöngvar eftir Franz Schubert og Hugo Wolf. Reyndar var þetta frekar einsleit dagskrá, en mjög vel gert hjá listamönnunum. Það sem braut þetta upp og kryddaði á milli laga var lestur ljóðanna sem flutt voru, en það var leikkonan Tinna Gunnlaugsdóttir sem las. Meðan ég sat og hlýddi á söng Margrétar rifjaðist það upp fyrir mér að ég var einmitt viðstödd útskriftartónleika hennar 1975. Margrét vissi snemma hvað hún vildi verða, hún var aðeins fimmtán eða sextán ára þegar hún byrjaði að læra að syngja. Hún var með mér í Kennó, þó ekki í sama bekk. Hún söng líka í brúðkaupinu mínu ásamt öðrum krökkum sem bjuggu saman í kommúnu, allt mikið músikfólk að norðan og stofnuðu Kommúnukórinn. Jón Stefánsson spilaði undir hjá þeim og spilaði á orgelið lagið sem var aðallagið í Love Story mydninni; Where do I begin to tell the story....tral la la la . Já þetta þótti ansi frumlegt í þá daga 8. mars 1975!

Það rifjaðist líka upp fyrir mér að þessi frábæri píanóleikari frá Búlgaríu, Miklós Dalmay sem unnið hefur til verðlauna hér og víða um heim, var að þjálfa mig í söng og spila undir hjá mér, en hann starfar við TÁ og kenndi á píanó hérna í Þorlákshöfn einn dag í viku. Ég er enn að vorkenna honum að þurfa að eyða kröftum sínum í þennan viðvaning! En hann lét ekki á neinu bera a.m.k. ekkert að ráði.

Fjórða skemmtilega í dag var þegar ég kom heim af tónleikunum fór ég strax í tölvuna og sænaði mig inn á MSN og þar var Ólöf. Við byrjuðum að spjalla. Það var ansi skemmtilegt. En ég fór inn á MSN í þeirri von um að hitta á Láru. Mig langar svo að spyrja hana út í verkefnið, sem ég ætti að vera að pæla í núna en ekki að vera eyða tímanum í þetta skriferí.

Að lokum: það voru mög önnur atriði sem voru skemmtileg í dag.

Ég gleymdi að tengja Verkefni 1 hjá Láru S. á bloggið í gær, en það er hér. og gleymdi líka vefleiðangrinum, en hann er hér.