Er ekkert farin að gera í verkefnavinnu, annað en að hugsa, skoða verkefni og lesa bloggin hjá hinum nemendunum.

Fór í tvær fermingarveislur í dag. Sú fyrri var í Reykjavík og var "tippikal" fermingarveisla þar sem engin samskipti eiga sér stað milli fjölskyldna því þær sitja í sitt hvoru horni stofunnar eða hópa sig saman í herbergjum (þessi var í heimahúsi). Fjölskyldurnar komu úr sitt hvorri áttinni. Önnur mjög mikil "aristókrat fjölskylda" sem veit ekki aura sinna tal og hefur völd í þjóðfélaginu. Uppistaðan í hinni eru bændur. Þar töluðu menn um hve stórkostlegt það var að fá heita vatnið í hús á sínum tíma (í sveitinni), rafmagnsreikninga, sumarbústaðarlóðir, hross, Karnaríeyjar, silungsveiði og nokkrir aulabarandarar fuku. Í hinu horninu var talað um pólitík, framboð, Ingibjörgu Sólrúnu (með glott á vör), Efnahagsbandalagið og stríðið. Ungur maður sagði yfir sig ánægður að nú væri stríðinu lokið og einungis 130 manns fallnir í valinn, bara svipuð tala og deyja í umferðinni á degi hverjum í Bandaríkjunum....hér hætti ég að leggja við hlustir því mig verkjaði í eyrun og hjartanu.
Hin fermingarveilsan var í Þorlákshöfn "tippikal" átveisla (í sal) og allir voru ánægðir með matinn. Í þeirri veilsu var ég hjálparhella í eldhúsinu og undi mér vel þar. Ungur maður kom inn í eldhúsið og spurði mig, bláókunnuga manneskjuna, af hverju þyrfti að vera svona þvingað andrúmsloft í fermingarveislum.

Páskaliljurnar eru farnar að blómstra undir húsveggnum hjá mér.