Tók daginn snemma, byrjaði á að svara bréfi Völu sem var með mér í Rafiðnaðarskólanum í fyrra en hún er farin að sakna skólafélaganna sinna og það sama segi ég. Það er kominn tími á að hittast...nú er bara að finna út hvar og hvenær.

Við hjónin erum búin að vera dugleg út í garði en þó aðallega Siggi sem byrjaði í bítið í morgun að mála eða grunna steinvegg sem umlykur garðinn. Hann tók myndir af garðinum og rissaði hann upp; með þetta í farteskinu fórum við í Nátthaga í Ölfusi og keyptum yfir tuttugu plöntur sem allar eru komnar niður í mold.

Við gerðum hlé á garðvinnunni til að vera við skólaslit grunnskólans í Íþróttahúsinu sem var troðfullt af nemendum, foreldrum, aðstandenum og kennurum. Þarna var fókusinn á tíunda bekkjar nemendur sem voru að kveðja skólann sinn eftir tíu ár. Þetta var hátíðleg stund þar sem skólastjórinn stiklaði á stóru varðandi starfsemi skólans í vetur. Skólahljómsveitin spilaði og skólakórinn söng. Stúlkur sem unni upplestrarkeppnina lásu upp ljóð. Skólastjórinn veitti hinum og þessum viðurkenningar fyrir hitt og þetta. Verðlaunin fyrir besta námsárangur dreifðist til nokkurra þó ein stúlkan hafi hlotið verðlaun í öllum fögum neme einu. En það voru veitt tvenn til þrenn verðlaun í sumum fögum. Allir strákarnir í tíunda bekk voru í jakkafötum og stelpurnar í sínu fínasta pússi. Þetta var föngulegur hópur. Krakkarnir voru nýlega komnir úr skólaferðalagi. Hestaleiga í Skagafirði sá ástæðu til þess að hringja í skólastjórann og hrósa krökkunum fyrir hve skemmtilegir og góðir þeir voru; alveg til fyrirmyndar. Framtíðin brosir á móti þeim. Og nú fljúga kennararnir til Edinborgar í nótt, í sex daga námsferð.

Veðrið í dag er búið að vera guðdómlega gott.

Nú erum við komin heim frá Danmörku. Þetta var mjög skemmtileg ferð. Voru þetta fjórir dagar? Ótrúlegt því við upplifðum svo margt á þessum stutta tíma og hittum fullt af skemmtilegu fólki. Ég skrifa ferðasöguna síðar.

Annars er alltaf gott að koma heim. Mér finnst Ísland æðislegt land! Og Íslendingar finnst mér frekar skemmtilegir, ég verð að segja það!. Annars leiðist mér þjóðarrembingur.

Gott var að koma í skólann í morgun. Ég var svolítið lengi að komast í gang en gat þó gefið nokkrum hópum einkunnir. Á morgun þarf ég að kenna heilmikið. Ég var búin að taka það í mig að ég væri búin með kennsluna. Ó nei.

Garðvinna er lítið stunduð og fer títið fyrir tiltekt á þessu heimili sökum ýmissa uppákomna sem mætti flokka undir skemmtanafíkn. Annars var Siggi duglegur þegar við komum heim um miðjan dag í gær, reif allt upp úr töskum og þvoði margar vélar meðan ég snérist í hringi í kring um sjálfa mig. Ætli það sé að vera sveimhugi?

Ég var að koma af tónleikum í Þorlákskirkju sem Söngfélgið hélt. Söngurinn var mjög jafn og góður en félagar mínir hefðu mátt vera aðeins hýrri á brún og brá, einnig vantaði nokkuð upp á túlkunina en það verður að skrifast á söngstjórann. Mér og sessunaut mínum var starsýnt á einn kórmeðlim í, lagi sem gaf gott tilefni til túlkunar, –I Feel Pretty- úr West Side Story (ég man hvað ég grét á sýningunni þegar ég sá hana í Austurbæjarbíó) en þessi kórmeðlimur var stúlka engri lík það var hún fröken nei frú Sigþrúður, önnur úr Tungunum, sem söng með mikilli innlifun í þessu lagi...það gladdi okkur... hún hreif okkur með sér! Ung stúlka söng einsöng, Gunnhildur Halla, hún söng ljómandi en það vantaði upp á túlkunina. Tveir kórmeðlimir úr altinum spiluðu á hljóðfæri, Sigríður, sem spilaði fallega á þverflautu og Ása Beglind sem spilaði, sömuleiðis, fallega á trompet. Undirleik annaðist Julian Isaacks kórstjóri og kona hans, Gunnhildur. Þetta voru ljómandi stuttir og skemmtilegir tónleikar. Alltaf gaman að fara á tónleika. En það er útséð með að ég komist á tónleikana með Kiri Te Kavanna sem ég hef alltaf haldið mikið upp á. Uppsellt!

Nú erum við búin að pakka niður í tösku og fara með Guðnýju til vinkonu sinnar og vinafólks okkar þar sem hún mun dvelja á meðan við verðum í Danmörku, fram á mánudag. Við þurfum að fara á fætur klukkan fjögur í nótt því er eins gott að drífa sig í háttinn.

Mig langar að nota tækifærið og þakka öllum samnemendum mínum fyrir skemmtilega viðkynningu á þessu námskeiði. Ég reikna með að ég haldi áfram að „blogga“ og ég held áfram að fara á bloggsíður ykkar í von um þið haldið áfram að skrifa svo ég geti fylgst með ykkur!

Tak skal I have!

Mikið fer það í mig þegar ég sé allt í einu stingandi stafsetningarvillur í textanum sem ég hef skrifað á blogginu. Það kemur ekki ósjaldan fyrir. Ég man þegar ég var unglingur að skrifa sendibréf þá kveið ég því að senda það til viðtakanda ef ske kynni að í því leyndust einhverjar stafsetningarvillur. En þrátt fyrir þessi kvíðaköst hélt ég áfram að skrifa bréf, bæði þegar ég var í sveitinni og í útlöndum.

Það var skemmtilegt að heimsækja Fríðu Kristins í gærkvöld og hitta gömlu vinkonurnr: Áslaugu, Stínu, Fríðu og Steinunni. Við erum búnar að þekkjast síðan við vorum í Langholtsskóla. Ég flutti í Álfheimana af Laugaveginum 1961. Steinunn Sigurbergs var í heimsókn á Íslandi og að því tilefni kallaði Fríða í okkur. Steinunn hefur búið yfir þrjátíu ár í Danmörku. Þetta var frábært kvöld enda er Fríða höfðingi heim að sækja, hún slær alla út og svo er hún svo viljug og framkvæmir hlutina en lætur ekki nægja að hugsa um þá eins og undirrituð!

Talandi um bréfaskriftir, þá kom Fríða með bunka af bréfum sem hún hafði fengið send þegar hún var á sumarskóla út í Englandi 1966. Þarna voru bréf frá okkur öllum sem sátum þarna saman við borðið og fleirum stelpum sem voru í Langholtsskóla. Það var hrein snilld að lesa bréfin sem gengu aðallega út á stráka og Þórsmerkurferð um verlsunarmannahelgi.

Tvö bréf skáru sig úr því þau voru skrifuð tveimur árum fyrr. Þau voru frá stelpu sem var í sveit hjá ömmu sinni og afa. Hún hafði frá ýmsu að segja úr sveitinni. Tíðrætt var henni um húsverkin og gladdist hún mjög þegar hún hafði náð að þurrka þvottinn út á snúru og ganga frá honum inn í skápana! Hún lýsti því hvernig fólkið í sveitinni gerði sér dagamun og þar fram eftir götunum. Málfarið var ansi fornt; kjarngóð íslenska eins og töluð var í sveitinni. Við veltumst um af hlátri þegar Áslaug las bréfin upp því þetta minnti einna helst á Pilt og stúlku eða eitthvað þeim dúr!

Vinkonurnar sögði að ég hefði alltaf talað svo einkennilega fyrst eftir að ég kom heim úr sveitinni á haustin.

Þetta var yndislegt kvöld...og maturinn... maður lifandi, hann var snilld (eins og Hreiddi tengdasonur minn myndi orða það).

Ég var að koma af burtfarartónleikum sem haldnir voru í Versölum hér í Þorlákshöfn. Jón Óskar, tvítugur Þorlákshafnarbúi, var að taka áttunda stigs próf í trompetleik og samkvæmt námsskrá þarf hann að halda tónleika. Hann stóð sig afsakplega vel eins og honum er von og vísa. Hann er fyrstur í fjörutíu ára sögu Tónlistarskóla Árnesinga til að ljúka áttunda stigi í hljóðfæraleik en hingað til hafa einungis söngnemendur útskrifast með áttunda stig frá skólanum. Og það skemmtilega við þetta er að hann skuli vera úr Þorlákshöfn. Salurinn var fullsetinn og áhorfendur létu hrifningu sína í ljós með dynjandi lófataki. Ég var nærri farin að grenja af geðshræringu en harkaði af mér. Nokkrir ungir Þorlákshafnarbúar tóku einnig þátt í tónleikunum til að létta álagið á honum og gera tónleikana fjölbreyttari. Það er alveg ótrúlegt hvað við eigum margt ungt og efnilegt fólk um land allt.

Í dag voru skólaslit TÁ í deildinni hér í Þorlákshöfn. Margir krakkar fengu skírteini upp á það að þeir hefðu lokið stigsprófi. Fjórir nemendur fengu viðurkenningu fyrir mestu framfarirnar í vetur. Margir nemendur spiluðu á hljóðfæri og stóðu sig allir einkar vel. Þegar tónleikunum lauk kom maður til okkar hjóna og sagði að það væri engum blöðum um það að fletta að Þorlákshöfn væri mekka tónlistarinnar á Suðurlandi (hann er reyndar brottfluttur Þorlákshafnarbúi). Hann hefur rétt fyrir sér í því að tónlistarlíf hér er með miklum blóma.

Afmælisveislan í gær var mjög skemmtileg. Ég lék á alls oddi. Mér fannst allt skemmtilegt og langt síðan ég hef hlegið jafnmikið. Ef til vill hefur það eitthvað að segja að þessi verkefnatörn er liðin hjá.

Og þá hefst ný vinnuvika á morgun og hún verður í styttra lagi hjá mér. Kenni bara þrjá daga. Á fimmtudaginn fer ég til Danmerkur!

Ég var í mjög skemmtilegu kvennasamkvæmi í Grafarvoginum í gærkveldi. Maturinn sem var á boðstólum var grilluð lúða og með henni voru bornir fram fylltir grillaðir tómatar, kúskús, salat og ljúffengt heimabakað brauð. Safarík jarðarber og heimatilbúið konfekt fengum við í eftirrétt ásamt góðu kaffi sem húsfreyjan renndi upp á með gamla laginu. Fordrykkurinn var rauður með jarðarberjum og rann ljúflega niður og það gerði reyndar rauðvínið líka sem borið var fram með matnum og eitthvað fram eftir kveldi. Ég rölti síðan göngustíginn heim til mömmu og gisti hjá henni í nótt.

Nú hef ég sett punktinn. Ég er búin að yfirfara og leiðrétta lokaverkefnið og allar hinar síðurnar. Það eina sem ég á eftir að gera er að laga spjallborðið mitt á blogginu svo fólk geti skrifað og sent til mín kveðju. Ég var að reyna að fá mér nýtt Tag-Board en það tókst ekki því ég átti að skrifa nafn og leyniorð en því miður er ég búin að gleyma því. Ég veit að þetta er ekki hægt.

Nú tekur við veisla númer þrjú í þessari viku. Nú verður haldið til Versala kl. sjö (salirnir heita það í Ráðhúsinu okkar) og samfagnað með honum Halldóri hennar Ránar sem verður fimmtugur á þriðjudag. Það er nauðsynlegt að gera sér dagamun!

Vaknað.
Farið í sund
sest við tövluna
farið í nudd
sest við tölvuna
farið í fótsnyrtingu og litun
sest við tölvuna
farið í nýopnað Ríki
sest við tölvuna.

Nú verður staðið uppfrá tölvunni
og slökkt á henni
og haldið til höfuðstaðarins
og í partý!

Tók mér það bessaleyfi að vera í fríi í kvöld frá verkefnavinnu, ég tel mig nú reyndar vera búna, en Guðrún Sigríks kennari hérna í Þorlákshöfn er að lesa verkefnið yfir fyrir mig. Mig langaði líka að verða mér út um fleiri myndir til að setja inn, mér finnst ég vera nota sömu myndirnar oftar en einu sinni. Ég er nú reyndar búin að fá eina sem maðurinn minn útvegaði mér með því að taka mynd af mynd í bók sem hann setti síðan á dísk. En ég ætla að geyma það að setja nýjar myndir á vefinn í kvöld enda ætla ég á bókasafnið og gramsa í gömlum myndum á föstudaginn.

Ég sé að ég verð að reyna að laga spjallborðið, ég hitti eina áðan sem sagðist hafa skrifað heillanga romsu og þagar hún ætlaði að senda það sem hún skrifaði þá bara...því miður tókst ekki að senda. Fleiri hafa kvartað yfir að geta ekki notað spjallborðið. Ég er nú dálítið leið yfir þessu því ég hef verið að minna fólk á spjallborðið, en það er til lítils ef það virkar ekki. Og þá er bara að vinda sér í að laga það, en bara ekki í kvöld!!

Það var vinnudagur án nemenda í skólanum í dag og við Þórunn nýttum tímann bara ansi vel í að skoða m.a heimasíður nemenda okkar og gefa fyrir.

Og svo þurfti að drífa sig í Höfnina á fund í Mennigarnefnd Ölfuss. Og svo... Og svo... Og svo...

Nú berast ljúfir tónar frá píanóinu. Guðný situr og æfir sig fyrir vorpróf í píanói sem hún tekur á morgun. Við vorum að koma frá Selfossi þar sem hún var að taka 4. stig á klarinett og tvær vinkonur hennar einnig. Ég flýtti mér eftir kennslu í Álftó til Þorlákshafnar til að þess að geta farið með stelpunum og móður einnar þeirra upp á Selfoss þar sem prófið var tekið í Selfosskirkju. Og ég verð að viðurkenna að ég var alveg hryllilega stressuð fyrir hönd dóttur minnar og hinna líka. Þetta var pína í nærri tvo tíma. Við héldum svo upp á áfangann með því að fara á Pizza 67, þar sem við átum á okkur gat.

Svo var sest fyrir framan tölvuna um leið og maður kom inn um dyrnar og hitt og þetta lagfært. Nú er ég eins og sprungin blaðra eða kreyst sítróna, því mun ég skríða upp í rúm núna klukkan tíu.

Þá er ég búin að sitja við í allt kvöld, eða frá því að ég kom heim seinni partinn.

Ég var að setja kennsluvefinn um Þorlákshöfn út á vefinn, en ég er svo óheppinn að hafa ekki getað notað F12 takkann frá því að ég byrjaði að vefa, eins og þar stendur. Það er eflaust hægt að laga þetta en ég þori ekki að taka áhættuna rétt fyrir vertíðarlok, ef eitthvað færi úrskeiðis. Þetta tefur mann óneitanlega, því ég hef ekki geta áttað mig á því hvernig síðurnar koma út á vefnum fyrr en núna. Og þá kemur ýmislegt í ljós sem betur má fara, en reyndar var það alls ekki svo slæmt. Ég er ekki búin að lesa síðurnar yfir þannig að án efa má finna ásláttarvillur, stafsetningarvillur og einhverjar ambögur. Ég rakst til dæmis á eina setningu af tilviljun: Mig langar að taka viðtöl við frumbyggja sem enn eru á lífi (annars þyrfti ég að leita aðstoðar Þórhalls miðils).

Eins og kemur fram á blogginu hjá Þórunni vorum við að gera tilraunir í dag. Tókum hvor aðra upp á myndband og þetta var hin allra skemmtilegasta skemmtun og lærdómsrík. En það verður að segjast eins og er að ég er ekki einnarupptöku manneskja. Taka þrjú var látin duga!

Ég sé á dagbókarskrifum félaga minna að það eru allir á fullu að vinna að lokaverkefnunum. Það verður spennandi að lesa þau yfir og mér líst vel á verkefnavalið. Ég hlakka til dæmis að sjá kennsluvefinn um uppsetningu heimildaritgerða og svo skipulag ritgerðarkennslu, sem þær stöllur Ólöf og Sólveig eru að vinna að, ég held ég geti lært eitthvað á því!

Ég held að ég sé búin með lokaverkefnið mitt um Þorlákshöfn, en sannleikurinn er sá, að það er stundum erfitt að takmarka sig og setja punktinn. Þórunn er búin með verkefni sitt um Háaleitishverfi. Fínt verkefni hjá henni. Við fjöllum raunar um sama hlutinn og frá svipuðum tíma upp úr 1950 þ.e. uppbyggingu þéttbýlis í borg, annars vegar og út á landbyggðinni, hins vegar - við svo gjörólíkar aðstæður.

Mér hefur fundist gaman að gera þetta verkefni og hef orðið margs vísari um þetta bæjarfélag sem ég hef búið í, í nær átta ár. Ég kann eiginlega betur að meta það eftir að hafa lesið um hve frumbyggjar lögðu mikið á sig við að byggja þorpið upp og hve samstaðan hjá fólkinu var mikil. Allt hörkuduglegt fólk sem lagði það á sig að berjast fyrir góðri höfn. „En margir töldu að aldrei yrðu þau bókvirki byggð sem standast mættu heljarmátt brimöldunnar og hafrótsins“. Gömlu vermönnunum yrði líkleg starsýnt á góða höfn, grænar grasflatir og fagra trjárunna við snyrtileg íbúðarhús þar sem áður gein við svartur sandur.

Krían gargar þó enn í varpinu og fulgar kvaka í mó í þessari byggð heilags Þorláks. Amen.

Nú er kosningadagurinn runninn upp og ég búin að kjósa. Ég sá ljósið í gærmorgun tuttugu mínútur yfir átta og gekk örugg til leiks og kaus eftir minni bestu sannfæringu.

Ég er nú eiginlega bara miður mín. Markmið mitt var að koma lokaverkefninu mínu, um Þorlákshöfn, út á vefinn á kosningadaginn 10. maí. Nú er áætlun mín hrunin því þegar ég reyni að setja vefinn út er mér tjáð að það sé ekki nægilega mikið pláss á disknum(?!).Hvað gera Danir nú?

Frá því að ég kom heim í dag klukkan fimm, hef ég fórnað mér fyrir fjölskylduna og nú er klukkan orðin hálftólf. Mér var hugsað til elskulegu ömmu minnar (af því að ég er með þetta píslarvottarvæl) , ekki var hún að kvarta yfir því, að hún þurfa að sjá um mannmargt heimili í sveit og þar af átta börn. Óneiekkí. Það er bara þetta með lokaverkefnið, það æpir á mig. En ég bretti upp ermarnar og spýti í lófana á morgun!

Yngsta dóttir var að skrifa ritgerð í náttúruvísindum um hvali. Mér fannst þetta nokkuð merkilegur kafli:
„Mökunin gerist á yfirborði sjávar og leggja þá hvalirnir kviðina saman, og eiga þeir í töluverðum vandræðum, því þeir hafa enga líkamshluti sem hægt er að ná taki á. Því verður bolinn stundum að gera fleiri en eina atlögu. Menn hafa tekið eftir því að hjá ýmsum tegundum, að fleiri bolar safnast að sömu kúnni og hjálpa til eins og þeir séu að halda kúnni. En þeir gera þetta bara til að vera góðir því þeir fá líka að prófa sig, en það er ekki óalgengt þegar hvalkýr er að yxna þá fái hvaða boli sem er að reyna sig.“

Svo var það hann Sigurður minn sem þurfti að fá heimsíðu tilbúna fyrir morgundaginn, fyrir félagsskapinn sem hann er virkur meðlimur í, hann er í nokkrum og virkur í þeim öllum!

Öll áform, um hreyfingu upp á hvern dag, hafa ekki haldið í gær né í dag vegna anna. Lokaverkefnið hefur nú aðeins setið á hakanum, en þó ekki, því ég er alltaf að spá og spekulera í útlitinu og uppsetningunni á vefsíðunum, breyta, laga og skipta um skoðun og skipta aftur um skoðun o.s.frv. (hvernig er það, eru það framsóknarmenn sem eru alltaf að skipta um skoðun, já, já , nei, nei ?)

Dóttirin er að leggja lokhönd á ritgerðina: Færni og ánægja fanga við iðju og hef ég eytt töluverðum tíma í dag að stúsast í kringum það, fékk kunningjakonu mína til að lesa hana yfir, seinni partinn í dag. Kom við í Kringlunni og fyllti körfu af ostum, rauðvíni og skúkkulaði til að konan gæti hlakkað til einhvers þegar hún væri búin með verkefnið. Ég settist síðan niður við tölvuskjáinn og leiðrétti áður en ritgerðin var send norður til Akureyrar.

Þessi blessuð tækni er engri lík! I love it!

Þegar ég stóð fyrir framan hillurnar í Bónus í gær og horfði á úrvalið af hveitinu sem þeir bjóða upp á, velti ég því fyrir mér hvort hveiti væri sama og hveiti. Þarna var á boðstólnum: Hvedemel, Kornax og Pilsbury Best. Hið síðast nefnda var nærri þrefalt dýrara en hinar tegundirnar. Ég ákvað að skella mér á það dýrasta og gera könnun á gæðum hinna ýmsu hveititegunda (af því að ég hef svo lítið að gera). Á leiðinni heim var ég að hugsa hvers konar bruðl þetta væri í mér, en mundi svo eftir því að yndislega tengdamóðir elstu dóttur minnar, Alda Guðlaugsdóttir sem nú er látin, hélt því fram að Pilsbury Best væri langbesta hveitið. Hún bakaði mikið og gott bakkelsi, það gerir mamma reyndar líka og hún bakar alltaf úr Kornax hveiti. Ég mun hefja þetta rannsóknarverkefni von bráðar. Uppskriftir af Netinu.

Það má segja að hveiti sé fáfengilegt umræðuefni þegar kosningar eru eftir nokkra daga, en ég get ekki ákveðið hvað ég á að kjósa. Ég sé ekki ljósið eins og Þórhallur sem kennir með mér, hann segist sjá ljósið og það mjög skært. Ég er ekki fyrr búin að ákveða flokk að ég hætti við að kjósa hann, því einhver frambjóðandanna úr þeim flokki segir eitthvað sem ég get alls ekki tekið undir og mér finnst út í hött. Ég verð að leggjast undir feld, eða kjósa flokkinn hans afa eins og ég hét að gera þegar ég var barn að aldri. Nei, ég verð að taka ábyrga aftöðu.

Ég fór út að ganga í kulda og trekki í gærkveldi. Ég hef ákveðið að nota þessi skrif til að halda mér við efnið þ.e. hreyfinguna. Skrifin eiga að veita mér aðhald, að ég verði að fara út að ganga eða í sund til þess að ég geti skrifað um það í dagbókina. Já, það er ekki öll vitleysan eins.

Ég er líka að sinna náminu, er að vinna lokaverkefnið og það fara gott betur en fjörutíu tímar í það, er ég hrædd um.

Ég lét verða að því að fara í sund í gær og synti 500 metra áður en ég fór í samkvæmið. Skemmti mér alveg ljómandi vel „med nogle nordiske venner” sem dáðust að útsýninu úr Perlunni, gestrisni Íslendinga og héldu því fram að Íslendingar væru ekki eins stressaðir og Danir!!! .

Í dag fór ég í ágætis göngutúr og settist svo við tölvuna og vann í heimasíðunni og er komin með innganginn að verkefninu um Þorlákshöfn. Ég ákvað að taka fyrir upphaf þéttbýlis í Þorlákshöfn frá 1951-1960. Þorpið átti fimmtugs afmæli 2001. Þetta er skemmtilegt grúsk og get haldið áfram endalaust með síðurnar, ef út í það er farið.

Núna er ég að fara að setja bollur í ofninn. Ég hef tekið stöllur mínar í náminu til fyrirmyndar: farin að hreyfa mig og leggja mig aðeins meira fram í matartilbúningi. Set mig í stellingar og tel mér trú um að það sé SVO skemmtilegt og afstressandi að fást við mat. Bjó til frábæra naglasúpu í kvöld og bakaði pitsu (fyrir litla krúttið mitt hana Guðnýju).

Síðan ég byrjaði í þessu námi hefur líkamsræktin hjá mér setið mjög á hakanum (ásamt öðrum hlutum). Helsta hreyfingin sem ég fæ, þegar ég er ekki að vinna, er að ganga inn í herbergið þar sem tölvan er og setjast fyrir framan skjáinn, standa upp annað slagið og fara inn í eldhús og opna og loka ísskápnum, þetta ferli er endutekið þrisvar til fjórum sinnum eftir því hve langur tími fer í að sitja fyrir framan tölvuna.

Ég segi þetta því ég dáist að sumum samnemendum mínum sem eru svo duglegar að hreyfa sig. Lilja hleypur marga tugi kílómetra á viku, Fanný hjólar eða gengur Grafavogshringinn oft í viku sýnist mér og Gerður gegnur marga kílómetra á viku. Ég dáist að þessum konum og ætla að taka þær mér til fyrirmyndar...bráðum.

Ég var einmitt að hugsa það sama og Sólveig þegar hún segir að það sé ekki hægt annað en að hugsa um göngutúra og matargerð eftir að hafa lesið bloggið hennar Gerðar, enda fór ég í húsmæðraleik í gær, tók til og þreif og bakaði gómsætar bollur og ætlaði líka að fara í langan göngutúr hér í kringum um þorpið, en því miður komst ég ekki í hann!

Ég er komin á skrið með lokaverkefnið, þ.e. að viða að mér efni, þetta er mjög spennandi en ég verð að takmarka mig enda er Saga Þorlákshafnar til í þremur stórum bindum og annað eins á leiðinni því verið er að rita sögu staðarins frá árinu 1988 til 2001. Uppbygging staðarins hóft ekki fyrr en 1951 en þá voru búsettir hér fimm karlmenn. Svo er að hanna útlitið... mér finnst forsíðan hjá henni Þórunni á lokaverkefninu, um Háaleitishverfi, mjög fín.

Því miður get ég ekki unnið lengi í dag, því að nú þarf ég að gerast fín frú og mæta í fínt samkvæmi í fínu hverfi í Garðabæ og svo í Perluna, þannig að fyrir höndum er mikið undibúningsverk. Ég var að hugsa um hvort ég ætti ekki að byrja verkið í sundlauginni og taka þar sundsprett til að liðka stirðan háls, herðar og mjóbak.

Aldrei þessu vant hlustaði ég á útvarpið í kvöld, fyrsta þáttinn í þáttaröðinni: Sungið með hjartanu. Þátturinn var um Guðrúnu Tómasdóttur sópransöngkonu, hún hefur yndislega fallega rödd og söng unaðslega vel í þeim upptökum sem við fengum að hlýða á, svo held ég að hún sé yndisleg manneskja líka. Einu skiptin sem ég hlusta á útvarpið er þegar ég er að aka á milli Þorlákshafnar og Reykjavíkur. Hvet alla að setjast við viðtækið og leggja við hlustir, því á Rás eitt kennir ýmissa grasa.
Það er mannbætandi að hlusta á fallega tónlist, ég hef lítið gert af því undanfarið, því miður.

Dagurinn í dag var ekki eins notadrjúgur við verkefnagerð og ég hafði gert mér vonir um. Erfiðast er að byrja, skipuleggja og koma sér niður á eitthvert útlit á vefinn.

Ég var aðallega í húsmóðurhlutverki í dag, hef nú lítið sinnt því hlutverki í vetur, en studnum kemst maður ekki hjá því að taka til hendinni.

Ég ætla að slaufa Söngfélagsballinu í Verlsölum í kvöld, en þetta ball heldur Söngfélgið í annað skiptið í fjáröflunarskini fyrir kórinn (kirkjukórinn). Dansleikurinn í fyrra hepnaðist mjög vel en þar steig á stokk í fyrsta skiptið hljómsveitin – Hljálparsveitin - en eins og nafnið bendir til voru nokkrir hljómlistarmenn hér í bæ sem hlupu undir bagga þegar hljómsveit vantaði til að leika fyrir dansi og stofnuðu hljómsveit einn, tveir og þrír. Hún gerði stormandi lukku og kemur nú saman í annað sinn og leikur fyrir dansi í kvöld. Nú er slegist um að fá að spila í hljómsveitinni – og það gratis – og komast færri að en vilja!

Í þorpum út á landi er ekkert verið að tvínóna við hlutina!

Ásetningur minn, frá því í gærkvöldi, um að hvíla mig í dag rann út í sandinn löngu fyrir klukkan átta í morgun. Með stýrurnar í augunum skakklappaðist ég inn í tölvuherbergi (sem hét áður vinnu- eða gestaherbergi!) og settist fyrir framan tölvuskjáinn til að lesa yfir ritgerð sem dóttir mín sendi mér aftur til yfirlestrar. Ég er orðin ansi fróð um “færni og ánægju fanga við vinnu”. Tíminn leið og allt í einu var komið hádegi og ég sat enn á náttfötunum fyrir framan skjáinn, ógreidd og ísköld á fótunum.

Það voru hátíðarhöld í Versölum í nýja stjórnsýsluhúsinu okkar í Þorlákhöfn en ég tók ekki þátt í þeim. Dóttir mín fór og horfði á skemmtilatriði og keypti sér gos og hnallþórur. Maðurinn minn er að heiman þannig að ég sit hérna límd við skjáinn, en ég held að það sé komið nóg í dag. Nú er ég tilbúin að byrja á lokaverkefninu og einbeita mér að því...en ekki fyrr en á morgun.

Þvottavélin hefur verið biluð í nokkra daga og þvotturinn hlaðist upp. Það leit út fyrir að annað hvort þyrfti að gera við gömlu AEG vélina sem er orðin 24 ára fyrir tugi þúsunda eða kaupa nýja, samkvæmt upplýsingum rafvirkjans. Maðurinn minn fór í umboðið og lýsti því hvernig hún léti og afgreiðslumaðurinn var ekki lengi að átta sig á hlutunum og Siggi kom með varahlut í vélina sem kostaði rúmar 3 þúsund krónur, veit reyndar ekki hvað rafvirkinn tekur fyrir. Mikið var ég ánægð. Á þessu sést hver sér um setja í vélina á þessu heimili, ekki hefði ég getað lýst biluninni svona rækilega.

Veðrið hefur skartað sínu fegursta í dag en mér skilst að það sé kalt. Ég hef ekki farið út fyrir hússins dyr, eina hreyfingin sem ég hef fegnið er frá tölvunni og inn í eldhús til að narta (eða troða). Nú ætla ég að elda fyrir okkur mæðgurnar og reyna að leggja einhverja tilfinningu í matartilbúningin en ekki gera þetta með hangandi hendi eins og oft vill verða hjá mér í seinni tíð.

Gleðilega hátíð!