Aldrei þessu vant hlustaði ég á útvarpið í kvöld, fyrsta þáttinn í þáttaröðinni: Sungið með hjartanu. Þátturinn var um Guðrúnu Tómasdóttur sópransöngkonu, hún hefur yndislega fallega rödd og söng unaðslega vel í þeim upptökum sem við fengum að hlýða á, svo held ég að hún sé yndisleg manneskja líka. Einu skiptin sem ég hlusta á útvarpið er þegar ég er að aka á milli Þorlákshafnar og Reykjavíkur. Hvet alla að setjast við viðtækið og leggja við hlustir, því á Rás eitt kennir ýmissa grasa.
Það er mannbætandi að hlusta á fallega tónlist, ég hef lítið gert af því undanfarið, því miður.

Dagurinn í dag var ekki eins notadrjúgur við verkefnagerð og ég hafði gert mér vonir um. Erfiðast er að byrja, skipuleggja og koma sér niður á eitthvert útlit á vefinn.

Ég var aðallega í húsmóðurhlutverki í dag, hef nú lítið sinnt því hlutverki í vetur, en studnum kemst maður ekki hjá því að taka til hendinni.

Ég ætla að slaufa Söngfélagsballinu í Verlsölum í kvöld, en þetta ball heldur Söngfélgið í annað skiptið í fjáröflunarskini fyrir kórinn (kirkjukórinn). Dansleikurinn í fyrra hepnaðist mjög vel en þar steig á stokk í fyrsta skiptið hljómsveitin – Hljálparsveitin - en eins og nafnið bendir til voru nokkrir hljómlistarmenn hér í bæ sem hlupu undir bagga þegar hljómsveit vantaði til að leika fyrir dansi og stofnuðu hljómsveit einn, tveir og þrír. Hún gerði stormandi lukku og kemur nú saman í annað sinn og leikur fyrir dansi í kvöld. Nú er slegist um að fá að spila í hljómsveitinni – og það gratis – og komast færri að en vilja!

Í þorpum út á landi er ekkert verið að tvínóna við hlutina!