Frá því að ég kom heim í dag klukkan fimm, hef ég fórnað mér fyrir fjölskylduna og nú er klukkan orðin hálftólf. Mér var hugsað til elskulegu ömmu minnar (af því að ég er með þetta píslarvottarvæl) , ekki var hún að kvarta yfir því, að hún þurfa að sjá um mannmargt heimili í sveit og þar af átta börn. Óneiekkí. Það er bara þetta með lokaverkefnið, það æpir á mig. En ég bretti upp ermarnar og spýti í lófana á morgun!

Yngsta dóttir var að skrifa ritgerð í náttúruvísindum um hvali. Mér fannst þetta nokkuð merkilegur kafli:
„Mökunin gerist á yfirborði sjávar og leggja þá hvalirnir kviðina saman, og eiga þeir í töluverðum vandræðum, því þeir hafa enga líkamshluti sem hægt er að ná taki á. Því verður bolinn stundum að gera fleiri en eina atlögu. Menn hafa tekið eftir því að hjá ýmsum tegundum, að fleiri bolar safnast að sömu kúnni og hjálpa til eins og þeir séu að halda kúnni. En þeir gera þetta bara til að vera góðir því þeir fá líka að prófa sig, en það er ekki óalgengt þegar hvalkýr er að yxna þá fái hvaða boli sem er að reyna sig.“

Svo var það hann Sigurður minn sem þurfti að fá heimsíðu tilbúna fyrir morgundaginn, fyrir félagsskapinn sem hann er virkur meðlimur í, hann er í nokkrum og virkur í þeim öllum!