Mikið fer það í mig þegar ég sé allt í einu stingandi stafsetningarvillur í textanum sem ég hef skrifað á blogginu. Það kemur ekki ósjaldan fyrir. Ég man þegar ég var unglingur að skrifa sendibréf þá kveið ég því að senda það til viðtakanda ef ske kynni að í því leyndust einhverjar stafsetningarvillur. En þrátt fyrir þessi kvíðaköst hélt ég áfram að skrifa bréf, bæði þegar ég var í sveitinni og í útlöndum.

Það var skemmtilegt að heimsækja Fríðu Kristins í gærkvöld og hitta gömlu vinkonurnr: Áslaugu, Stínu, Fríðu og Steinunni. Við erum búnar að þekkjast síðan við vorum í Langholtsskóla. Ég flutti í Álfheimana af Laugaveginum 1961. Steinunn Sigurbergs var í heimsókn á Íslandi og að því tilefni kallaði Fríða í okkur. Steinunn hefur búið yfir þrjátíu ár í Danmörku. Þetta var frábært kvöld enda er Fríða höfðingi heim að sækja, hún slær alla út og svo er hún svo viljug og framkvæmir hlutina en lætur ekki nægja að hugsa um þá eins og undirrituð!

Talandi um bréfaskriftir, þá kom Fríða með bunka af bréfum sem hún hafði fengið send þegar hún var á sumarskóla út í Englandi 1966. Þarna voru bréf frá okkur öllum sem sátum þarna saman við borðið og fleirum stelpum sem voru í Langholtsskóla. Það var hrein snilld að lesa bréfin sem gengu aðallega út á stráka og Þórsmerkurferð um verlsunarmannahelgi.

Tvö bréf skáru sig úr því þau voru skrifuð tveimur árum fyrr. Þau voru frá stelpu sem var í sveit hjá ömmu sinni og afa. Hún hafði frá ýmsu að segja úr sveitinni. Tíðrætt var henni um húsverkin og gladdist hún mjög þegar hún hafði náð að þurrka þvottinn út á snúru og ganga frá honum inn í skápana! Hún lýsti því hvernig fólkið í sveitinni gerði sér dagamun og þar fram eftir götunum. Málfarið var ansi fornt; kjarngóð íslenska eins og töluð var í sveitinni. Við veltumst um af hlátri þegar Áslaug las bréfin upp því þetta minnti einna helst á Pilt og stúlku eða eitthvað þeim dúr!

Vinkonurnar sögði að ég hefði alltaf talað svo einkennilega fyrst eftir að ég kom heim úr sveitinni á haustin.

Þetta var yndislegt kvöld...og maturinn... maður lifandi, hann var snilld (eins og Hreiddi tengdasonur minn myndi orða það).