Ég fór snemma af stað í morgun úr Þorlákshöfn í Mosfellsbæinn , til Þórönnu, að hitta samnemendur mínar á námskeiði hjá Sólveigu Jakobs, auk mín og Þórönnu, voru þær eðalkvinnur Þórunn og Sigga Óla. Við komum okkur svolítið af stað í Spss forritinu.

Við Þórunn, hittum Dóru Páls á Nauthóli í hádeginu. Við áttum góða stundir saman og spjölluðum án afláts, því frá mörgu var að segja, enda langt síðan við Þórunn höfum hitt Dóru.

Mamma kom með mér til Þorlákshafnar og Helga Jóna og Óskar komu skömmu seinna. Við borðuðum grillaðan saltfisk sem var mjög góður, en örlítið of saltur. Þetta er annað kvöldið sem við borðum úti, í stafalogni og sólskini. Svona ætti þetta vera hvert einasta kvöld.

14. júl. 03

Í morgun var Karl Sigurðsson nágranni okkar, að Reykjabraut 6, jarðsunginn í Áskirkju. Þó hann hafi átt lögheimili í Þorlákshöfn í u.þ.b. 15 ár, þá gisti hann ekki síðustu árin í litla húsin, heldur bjó hann hjá sambýliskonu sinni í Reykjavík. Hann kom í húsið sitt nærri því á hverjum degi allt árið um kring og oft var kona hans með í för. Þetta var merkismaður á margan hátt. Ræktaði garðinn sinn upp með græðlingum úr Laugardalnum í Reykjavík, og kom fræjum til sem hann fékk alls staðar að úr heiminum í gegnum esperantofélagsskapinn sem hann var í. Hann byggði stærðar bílskúr við, húsið sitt, hálfníræður. Hann var alltaf að dytta að húsinu og kona hans lagði þar hönd á plóg. Karl átti merkilega sögu en ekki auðvelda. Ég sakna þess að vita ekki af honum í húsinu sínu.

Við útförina voru þrír fulltrúar úr Þorlákshöfn, við hjónin og Kristófer. Eftir athöfnina og kaffi fórum við niður á Austurvöll í góður veðri og skoðuðum sýninguna: Séð frá himnum og Kristófer bauð upp á hressingu á Café Paris.

Þegar heim kom tók við garðvinna, grill, bollubaksturr og heimsókn til nágranna.

Þjóðverjarnir komu í kvöld, tóku hjólin sín og gáfu okkur þýskt brennivín fyrir pössunina á hjólunum. Parið var búið að vera hér í þrjár vikur og hafði aðeins fengið þrjá sólardaga, annars rigndi. Þetta var þriðja skipti stráksins á Íslandi. Hann hefur tvisvar áður komið í desember til að stunda rjúpnaveiðar og njóta einverunnar fjarri Þjóðverjum og túristum.


13. júl. 03
Ég fór í gönguferð í dag í grenjandi rigningu og naut þess, vegna þess að þetta var lóðrétt rigning.

Í morgun, þegar ég vaknaði ákvað að ég skyldi setjast við tölvuna (aldrei þessu vant) og skrifa bréf til Ole og Inge-Lise i Dronninglund. Ég hef ekki skrifað þeim lengi en fæ oft bréf þeim. Bréfaskriftirnar tóku drjúgan tíma og ég alltaf á náttsloppnum. Þegar ég var að reka smiðshöggið á bréfið var dyrabjöllunni hringt og ég hélt að þetta væri Siggi minn, sem var úti við að dútla, og þeysti fram að dyrum hálfnakin og reif þær upp. Á tröppunum stóð ungur og myndarlegur maður klæddur leðurfötum frá hvirfli til ilja. Do you speak English? spurði hann. A litle bit, sagði ég og reynda að hlyja nekt mína með því að sveipa græna sloppnum þéttar um mig og slétta úr hárstríinu. Erindið var að fá að geyma tvö stærðarinnar mótorhjól hjá okkur á meðan að hann og kærastan skryppu til Vestmannaeyja. Nú prýða fákarnir innkeyrsluna okkar Sigga þangað til annað kvöld og hjálmarnir forstofuna. Ég hef ekki haft tækifæri til að skrökva að neinum að við séum nýbúin að fjárfesta í þessum hjólum.

Við Siggi fórum í gærkveldi út í Keflavík, vík hérna vestan megin við þorpið á leiðinni út í Selvog. Það var alveg mögnuð tilfinning að vera þar. Seiðmagnað umhverfi við klettótta strönd og veðrið svo milt. Við vorum að leita að sjávargrjóti í garðinn, en sáum að það er alltof mikið fyrirtæki að flytja þaðan grjót, enda eru þetta soddan hnullungar.

Það er orðið ansi langt síðan ég bloggaði síðast og ég verða að segja það að ég saknaði þess svolítið. En ég nennti ekki að skrifa á óskiljanlegu máli, alls konar tákn sem birtust í stað séríslenskra stafa. Ég var margoft búin að fara í „settings“ og „save changes“ en allt kom fyrir ekki. Þetta er semsagt afskaplega dyndótt blogg.

Það sem af er sumri er búið að vera gott í alla staði. Ég nýt þessa að vera heim og hreyfa mig ekki hætishót eftir allan aksturinn í vetur, býst ég við. Ég dúlla í garðinum, les greinar og skrifa hugleiðingar um þær fyrir námskeiðið sem ég er í: Hugbúnað og margmiðlun.

Það var hreint út sagt frábært að dvelja í Skáholti í nokkra daga, æfa í kirkjunni, hvíla sig og borða góðan mat sem var listilega útfærður af Elínu Eddu búningahönnuði. Það stundu allir gestir sem voru í mat, hjá henni, af ánægju. Tónleikarnir gegnu vel og mér sýndist söngstjórinn vera afskaplega hrærður yfir frammistöðu okkar. Mamma var líka voða ánægð með dóttur sína og sagði: „Þú syngur vel“. „Nú, hvernig veistu það“ spurði ég. „Bara“, sagði hún, „ég veit það“. Ég var að pæla í því hvort ég hefði skorið mig úr, ekki hefði það verið nógu gott.

Við fjölskyldan fórum í Söngfélagsútilegu að Álfskeiði um síðustu helgi. Við höfðum aldrei farið fyrr og við urðu ekki fyrir vonbrigðum. Þrátt fyrir rok og rigningu á laugardag og sunnudag skemmtum við okkur konunglega við söng, grill og skemmtilegheit. Föstudagskvöldið var sérlega gott og sátum við lengi úti og sungum mikið og lengi við gítarundirspil. Þetta var sannkölluð fjölskylduútilega, börn frá rúmlega eins árs og upp í yndislega unglinga, tóku þátt í söng og gleði með okkur fullorðna fólkinu, ekkert kynslóðabil þar, takk fyrir.

Í fyrradag fengum við skemmtilega heimsókn af þeim prýðishjónum Birgi og Rósbjörgu frá Akureyri, ásamt vinahjónum þeirra Ingvari og Hildigunni af Skaganum. Ég lagði mig í líma við að búa til góðan mat, humar og nýveiddan lax úr Ölfusánni, hvorutveggja bragðaðist ljómandi vel. Þetta var hin ánægjulegasta kveldstund. Birgir og Rósbjörg komu síðan daginn eftir, að óvörum, með glaðing undir hendinni sem þakklætisvott fyrir matarboðið. Við drukkum kaffi og nýbakaðar vöfflur með rjóma, út á palli, í glampandi sólskini. Hjónin héldu síðan ferð sinni áfram, og næsti áfangastaður var Laugaland í Holtum, þar sem þau ætluðu að hitta vini sína og liggja með þeim í útilegu yfir helgina.

Í dag fórum við með „dætur okkar þrjár“, Aðalbjörgu, Rakel og Guðnýju í verlsunarleiðangur í Kringluna og Smárlind, þar sem dömurnar dressuðu sig upp, á útsölu, fyrir Spánarferðina. Guðný (og þær allar) keypti fullt af fallegum flíkum og fylgihlutum fyrir mjög temmilega upphæð. Þessi ferð tók bara sex tíma. Við gömlu hjónin reyndum að drepa tíma á meðan við biðum eftir dömunum. Við fórum á útimarkað í Mosfellsdalnum, í Bakaríið í Mofellsbæ og fengum okkur hressingu þar og síðan heimsóttum við mömmu. Dömurnar hringdu svo í okkur þegar þær þurftu að fá far úr Kringlunni í Smárlind. Þegar við komum í Smáralind hittum við góð kunningjahjón okkar, Erlend og Eddu. Við drukkum með þeim kaffi og spjölluðum lengi við þau.

Þetta var ánægjulegur dagur, og ekki telur maður það eftir, að vera bílsjórar fyrir þessar góðu stelpur, vinkonurnar þrjár.

Ég skil ekki alveg hvað er að gerast í þessu blessaða bloggi mínu.