14. júl. 03

Í morgun var Karl Sigurðsson nágranni okkar, að Reykjabraut 6, jarðsunginn í Áskirkju. Þó hann hafi átt lögheimili í Þorlákshöfn í u.þ.b. 15 ár, þá gisti hann ekki síðustu árin í litla húsin, heldur bjó hann hjá sambýliskonu sinni í Reykjavík. Hann kom í húsið sitt nærri því á hverjum degi allt árið um kring og oft var kona hans með í för. Þetta var merkismaður á margan hátt. Ræktaði garðinn sinn upp með græðlingum úr Laugardalnum í Reykjavík, og kom fræjum til sem hann fékk alls staðar að úr heiminum í gegnum esperantofélagsskapinn sem hann var í. Hann byggði stærðar bílskúr við, húsið sitt, hálfníræður. Hann var alltaf að dytta að húsinu og kona hans lagði þar hönd á plóg. Karl átti merkilega sögu en ekki auðvelda. Ég sakna þess að vita ekki af honum í húsinu sínu.

Við útförina voru þrír fulltrúar úr Þorlákshöfn, við hjónin og Kristófer. Eftir athöfnina og kaffi fórum við niður á Austurvöll í góður veðri og skoðuðum sýninguna: Séð frá himnum og Kristófer bauð upp á hressingu á Café Paris.

Þegar heim kom tók við garðvinna, grill, bollubaksturr og heimsókn til nágranna.

Þjóðverjarnir komu í kvöld, tóku hjólin sín og gáfu okkur þýskt brennivín fyrir pössunina á hjólunum. Parið var búið að vera hér í þrjár vikur og hafði aðeins fengið þrjá sólardaga, annars rigndi. Þetta var þriðja skipti stráksins á Íslandi. Hann hefur tvisvar áður komið í desember til að stunda rjúpnaveiðar og njóta einverunnar fjarri Þjóðverjum og túristum.


13. júl. 03
Ég fór í gönguferð í dag í grenjandi rigningu og naut þess, vegna þess að þetta var lóðrétt rigning.

Í morgun, þegar ég vaknaði ákvað að ég skyldi setjast við tölvuna (aldrei þessu vant) og skrifa bréf til Ole og Inge-Lise i Dronninglund. Ég hef ekki skrifað þeim lengi en fæ oft bréf þeim. Bréfaskriftirnar tóku drjúgan tíma og ég alltaf á náttsloppnum. Þegar ég var að reka smiðshöggið á bréfið var dyrabjöllunni hringt og ég hélt að þetta væri Siggi minn, sem var úti við að dútla, og þeysti fram að dyrum hálfnakin og reif þær upp. Á tröppunum stóð ungur og myndarlegur maður klæddur leðurfötum frá hvirfli til ilja. Do you speak English? spurði hann. A litle bit, sagði ég og reynda að hlyja nekt mína með því að sveipa græna sloppnum þéttar um mig og slétta úr hárstríinu. Erindið var að fá að geyma tvö stærðarinnar mótorhjól hjá okkur á meðan að hann og kærastan skryppu til Vestmannaeyja. Nú prýða fákarnir innkeyrsluna okkar Sigga þangað til annað kvöld og hjálmarnir forstofuna. Ég hef ekki haft tækifæri til að skrökva að neinum að við séum nýbúin að fjárfesta í þessum hjólum.

Við Siggi fórum í gærkveldi út í Keflavík, vík hérna vestan megin við þorpið á leiðinni út í Selvog. Það var alveg mögnuð tilfinning að vera þar. Seiðmagnað umhverfi við klettótta strönd og veðrið svo milt. Við vorum að leita að sjávargrjóti í garðinn, en sáum að það er alltof mikið fyrirtæki að flytja þaðan grjót, enda eru þetta soddan hnullungar.