Varist pirring á jólaföstu!


Heilbrigð sál í hraustum líkama, stendur einhvers staðar. Til þess að halda þokkalegri heilsu fer ég í sund á hverjum morgni, alla virka daga, í sundlaug sem ég held mjög mikið upp á. Það er gott að synda í lauginni og alltaf nóg pláss, þarf engar umferðarreglur á sundbrautunum eins og í stóru sundlaugunum í Reykjavík. En viti menn haldiðið ekki að ég hafi orðið vör við pirringa hjá mér, í morgun. Og afhverju? Ekki var það vegna verðurs né kulda í lauginni, því ekki var hægt að biðja um fallegra veður né þægilegri hita á vatninu. Nei, það var af því að ég gleymdi háþurrkunni heima. Ég veit að þetta er lítilfjörlegt mál og spaugilegt í samanburði við ýmis hitamál í þjóðfélaginu, um þessar mundir, eins og vændisfrumvarpið, Kaupþing-Búnaðarbankamálið og þannig mætti lengi telja. Ég helti mér yfir sundfélaga minn, þessa líka prúðu konu sem æsir sig aldrei upp, og sagði að þetta næði engir átt að geta ekki fengið almennilega þurrku inn í klefann. Þurfa að eyða löngum tíma í að reyna að þurrka rennblautt hárið með ónýtri þurrku fram á gagni. Hvað ætti það líka að þýða að hafa enga klukku inn í klefanum svo maður gæti fylgst með tímanum? Reyndar er maður farin að miða tímann við hvernær þessi eða hinn fer ofan í laugina eða kemur upp úr. Ég veit líka að það er kominn tími til að setja varalitinn á varirnar og fara í yfirhöfnina þegar viss kona kemur inn í klefann, en þá er klukkan nákvæmlega fjórtán mínútur í átta. En hún lét ekki sjá sig í dag og ég varð of sein fyrir vikið. Áfram lét pirringurinn á sér kræla og ég hélt áfram að skammast. Hér væru engir læstir skápar, engin þurrka, nema ónýt frammi á gangi, tveir litlir speglar í kvennaklefanum og ein lítil hilla til að setja frá sér gleraugun og svo meikið þegar kæmi að förðuninni. Og samt er sama gjald tekið af okkur og höfuðborgarbúum sem fá miklu meiri þjónustu (ég sló þessu föstu, í hita leiksins, án þess að vita það). Alltaf vildum við vera að bera okkur saman við nærliggjandi sveitarfélög í alls konar gjaldtölu og því ætti sveitarfélagið að bjóða upp á sambærilega þjónustu. Þá stundi sundfélaginn minn: Þú ert bara pólitísk í morgunsárið.

Pólitík og pirringur rauk út í veður og vind, þegar lítill strákur með ljóst og hrokkið hár kom og smeygði hönd sinni í lófann minn, þegar ég steig inn í skólann með nýblásið hár.


Ég hlakka til að mæta í sund í fyrramálið!:)

Útvarp Reykjavík...


Það var fagurt að aka Þrengslin í dag. Jörðin alhvít, loftið hreint og tært. Sólin sem betur fer í hnakkann, annars hefði ég verið í vondum málum, því ég leymdi að taka sólgleraugun með. Þá hefði ég bara keyrt með sundgleraugun mín. Sundtaskan var enn í bílnum síðan í morgun. Það er stórhættulegt að aka móti sólinni þegar hún er svona lágt á lofti. Ég vær nærri búin að keyra á stóran trukk, um daginn, þegar ég blindaðist af sólinni. Og enn einu sinni var einhver sem tók í stýrið hjá mér og varnaði stórslysi.

Útvarp Reykjavík. Ég nýt þess að hlusta á útvarpið í bílnum. Það er eini staðurinn sem ég get einbeitt mér að viðtækinu. Í dag kom ég inn í þátt sem var, samkvæmt afkynningunni, um Maríu Thoroddsen sem var í eina tíð læknisfrú í Vík í Mýrdal. Það var lesið upp úr dagbókum hennar sem hún skrifaði ung og ólofuð á Vestfjörðum á einhverju kurmmaskuði (eins og hún orðaði það) og í Reykjavík. Hún var greinilega mjög lífsglöð ung stúlka og falleg. Karlpeningurinn drógst að henni eins og býflugur að hunangi. Hún sletti áberandi mikið í skrifum sínum, annað hvert orð (ýki kannski aðeins) var á ensku eða dönsku. Stíllinn var líflegur og minnti mig á blogg unga fólksins núna. Reyndar er ég ekki viss um að María hafi ætlast til að þessi dagbókarskrif yrðu lesin upp, í útvarpi allra landsmanna, þegar hún páraði niður hugleiðingar sínar og atburði í stílabók, árin í kringum 1926. Men sådan er livet!

...Það er svo mikil alvörudýrkun hér á landi...

Ég óska mér eina bók í jólagjöf og það er bókin eftir hann Þráin Bertelsson; Einhvers konar ég. Þráinn er góður penni og eftir að ég las viðtalið við hann í Mogganum í dag þá er ég enn spenntari fyrir henni. Já, máttur auglýsinganna er mikill. Allir viðtalsþættir sjónvarps og útvarps eru stútfullir af auglýsingum. Rithöfundar eru teknir tali og spurðir út í bókina sem þeir voru að senda frá sér. Og eru spurðir í þaula og segja stundum allt sem segja þarf um innihald bókarinnar eins og Linda Pé gerði í spjallþætti, í Sjónvarpinu, um daginn. Og það er ekki nóg með að þeir séu á einni stöð, ónei, á öllum stöðvum, takk fyrir. Söngvarar keppst við að kynna nýútkomnar plötur eða diska á alls konar uppákomum. Sumir eru heppnari en aðrir að vera inn undir hjá fjölmiðlum.

Ég keypti yndislegan disk um daginn sem kom út í fyrra, samkvæmt plötuumslagi. Reyndar heyrði ég söngvarann syngja þetta prógram í Hveragerðiskirkju fyrir tveimur árum. Tónleikar sem seint gleymast. Þetta er uppáhaldssöngvarinn minn og lögin á disknum eru mjög falleg og flutningurinn frábær. Kristinn Sigmundsson heitir hann og udnirleikari er að sjálfsögðu Jónas Ingimundarson.

Svo ég víki nú aftur að Þránni, þá seldi hann eitt eintak af bókinni þegar hann sagði þetta í viðtalinu í Mogganum í dag: „Það er nú mín lífsstefna að ganga með bros á vör. Þótt lífið sé oft erfitt og ósanngjarnt er það líka hlýtt og bjart og stórkoslegt. Maður getur því alveg leyft sér að brosa út í annað og jafnvel hlæja stundum. Það er svo mikil alvörudýrkun hér á landi. Mér leiðist hún! En auðvitað er gaman, þegar alvaran bregður á leik, þegar alvaran dansar. Það væri nú ekki líf upp á marga fiska, ef aldrei væri stigið dansspor annað slagið“. Ef ég fæ ekki bókina í jólagjöf og ekki í afmælisgjöf, þá kaupi ég hana sjálf!

Einu sinni sagði stelpa, sem ég þekki, þessa setningu: Ef maður lætur eins og fífl, halda allir að maður sé hálfviti.

Vikan sem leið.

Undarlegt en satt, þá naut ég þess að vera heima á laugardaginn og taka til eftir að hafa horft á tvær kvikmyndir fyrir hádegið liggjandi upp í sófa undir fermingardúnsænginni minni (sem er margbúið að bæta í, hreinsa og sauma utan um). Ég útbjó mat fyrir Spánarfarana því nú var kominn tími til að skoða myndirnar frá sl. sumri. Maturinn var alveg prýðisgóður enda var fram borinn nautaframhryggur úr frystikistu frú Esterar og Halldórs. Baleys-ísinn hennar Ingibjargar var líka frábær. Það sveik engan desertvínið frá Altea sem við hjónin höfðum mikið fyrir að koma heim. Við foreldrarnir ákváðum að gleðja dætur okkar þrjár með því að sýna leikrit byggt á sannsögulegum atburði frá liðnu sumri… Tveir norskir drengir u.þ.b. fimmtán og sextán ára stíga fram á sviðið með derhúfur sem snúa öfugt. Þrjár stúlkur ligga í sólbaði og líta ekki af drengjunum meðan þeir láta móðann mása á tungumáli sínu og gefa stúlkunum auga við og við …Svona liðu vikurnar tvær hjá ungmeyjunum!

Ofboðslega var gaman að syngja á föstudaginn fyrir viku, í Þykkvabænum, fyrir sunnlenska sveitarstjórnarmenn. Kammerkórinn fékk gríðarlega góðar viðtökur enda heppnaðist söngurinn afskaplega vel. Og svo var okkur boðið í mat. Mikil veisla sem við lentum í inni í eldhúsi en þar var búið að leggja á borð fyrir okkur. Maturinn var frábær og guðaveigarnar runnu ljúflega niður með lambaketinu og kartöflunum sem voru sérlega góðar enda ekki von á öðru úr kartöflugarðinum heima …eins og listamaðurinn söng, í den.

Daginn eftir ók hin heilaga þrenning Hemmi, ég og Jóhanna austur í Skálholt (uppáhaldsstaðurinn minn) þar sem æft var fram eftir degi nýtt verk eftir frægt enskt tónskáld um sextugt með hár niður á herðar. Tónskáldið öðlaðist heimsfrægð þegar eitt verka hans var flutt við jarðarför Díönu prinsessu og öll heimsbyggðin fylgdist með í gegnum sjónvarp. Tónskáldið heitir John Tavener og er væntanlegt í sumar á Sumartónleikana í Skálholti þar sem Kammerkór Suðurlands mun frumflytja verk eftir hann. Það er frábært að fá tækifæri að taka þátt í svona uppákomu.

Á sunnudaginn fyrir viku var haldið upp á 75 ára afmæli Hjallakirkju. Kirkjan var troðfull og sumir þurftu að standa upp á endann og aðrir sátu út í rútu og fylgdust þaðan með messunni. Skónarnefndin bauð til veislu eftir messu, að Hlíð, en þar safnaðist fjöldi manns saman og drakk kaffi og gæddi sér hnallþórum. Hátíðarhöldin heppnuðust vel og ég tek undir orð Engilberts á Bakka að það er nauðsynlegt að halda upp á svona viðburði. Afi minn sagði líka alltaf að það væri nauðsynlegt að gera sér dagamun.

Helga Jóna og Óskar komu svo um kvöldið og snæddu með okku lambalæri. Þetta var sannkölluð áthelgi eins og reyndar flestar helgar því það er alltaf svo mikið um að vera. T.d. núna á fimmtudaginn borðaði ég dýrindis máltíð með mínum ektamanni á Grand Hótel. Á föstudagskvöldið borðaði ég marga góða rétti á jólakvöldvöku Norræna félagsins hér í Höfninni. Og á laugardagskvöldið snæddum við veislumat með Spánarförum. Þetta át nær engri átt, en það er bara svo gott að borða. Matur er mannsins megin.

gef oss í dag vort
daglegt brauð

og sneið þeim sem eiga

fyrirgef oss vorar skuldir

þær eru hvorki fugl né fiskur
en lánstraustið fallið
á gjalddaga

Úr Vertíðarboðorðum eftir Jónas Svafár.

Mkið lifandi skelfing og ósköp var gaman...

Það var alveg ljómandi skemmtilegt á árshátíð Sveitarfélagsins Ölfuss sem haldin var í Versölum á laugardaginn. Fólk mætti í sínu fínasta pússi eins og vera bar og virtist skemmta sér hið besta. Torfi Áskelsson stóð sig vel sem veislustjóri, skemmtiatriðin voru vel lukkuð og maturinn frábær sem kokkar á Hafinu blá sáu um. Hljómsveitin Karma fór á kostum og árshátíðargestir dönsuðu eins og þeir ættuð lífið að leysa. Þarna mátti sjá mjög vel þjálfað dansfólk sem fékk aldrei nóg af tjútti, djæf né tangó. Ég færi Sveitarfélaginu Ölfus mínar bestu þakkir fyrir skemmtilega árshátíð og skemmtinefndinni fyrir vel unnin störf. Taka í nefið, taka í nefið og svo snúa sér í hring...

Hver röndóttur...

þessar voru flottastar!!

Það bar til um þessar mundir...

Það er ekki talað um annað á kennarastofunni, um þessar mundir, en þenna litla svein sem ber nafnið Lúkas Þorlákur Jones og á heima í Wales og er barnabarnið hennar Gunnu samkennara míns. Hann er alveg nýr, fæddist 6. nóvember. Þarna er hann í fangi móður sinnar. Hann er eins fríður og samlandi hans hún Catharine Zeta Jones. Kannski eru þau eitthvað skyld?

Það er leikur að læra.

Ég er búin að vera að læra í marga tíma í dag. Vinnuhópurinn Frú Sigríður kemur saman klukkan ellefu í fyrramálið til að vinna verkefnavinnu í kúrsunum hjá Allyson og Salvöru. Okkur miðar vel áfram og þetta er allt saman mjög skemmtilegt og spennandi. Vorum á fundi á fimmtudaginn hjá Salvöru í KHÍ ásamt fleirum. Það var mjög gagnlegur fundur þar sem við kynntum verkefnin okkar ófromlega og ræddum um þau. Ég talaði inn á talblogg þ.e talaði inn á bloggið hjá Salvöru í gegnum GSM símann hennar. Einnig fræddist ég um Web Viewer hjá einum samnemanda mínum. Þetta er lítið tæki sem sett er á tölvuskjáinn þannig að hægt er að fylgjast með þeim sem sitja fyrir framan skjáinn í MSN spjalli, sniðugt fyrir þá sem eiga aðstandendur í útöndum, á spítala eða í öðru bæjarfélagi. Nú þarf ég að kynna mér þessa tækni betur; talblogg og Web-Viewer og reyndar margt fleira. Ef við getum sýnt fram á nýjungar í verkefnunum okkar er það mikill plús, skilst mér.

Maður er manns gaman.

Ég fór ekkert í bæinn í dag. Vinnufundinum var frestað vegna veðurs. Reyndar var ekkert að veðri seinni partinn, en ákvörðunin var tekin í morgun þegar á skall leiðindaveður og hálka. Reyndar var ég nú voða fegin, því ég þarf að fara til Reykjavíkur á morgun á fund hjá Salvöru í KHÍ. Ég slæ því tvær flugur í einu höggi og hitti stelpurnar eftir fundinn eða fyrir, hvernig sem það verður.

Nú fer að líða að árshátíð Sveitarfélagsins Ölfus en hún verður haldin nk. laugardag í Versölum. Við byrjuðum að æfa skemmtiatriðið okkar í dag sem var samið sl. föstudag af nokkrum vöskum kennslukonum. Ég er þögul sem gröfin um innihaldið. Voða leyndó! Allir vinnustaðir sveitarfélagsins koma með eitthvert heimatilbúið skemmtiatriði og skemmta sér og öðrum til yndis og ánægju. Ég er búin að ákveða í hverju ég fer, nákvæmlega fjórtán ára gömlu pylsi og jakka sem ég keypti í Tískuverslun Steinunnar á Akureyri þegar ég bjó þar. Ég ætla rétt að vona að enginn lesi þetta!

Sjá roðann í austri.

Þessi dagur var yndislega fallegur þrátt fyrir þó nokkuð frost sem fékk mig til að skjálfa eilítið þegar ég þurfti að fara út .....í bíl. (Ég er orðin svo ansi kulsækin í seinni tíð, þarf alltaf að vera íklædd ullarsokkum, föðurlandi og lopapeysu þegar ég sit við tölvuna). Svo ég víki nú aftur að veðrinu þá var birtan í dag einstaklega falleg. Sérstaklega þegar ég ók frá Selfossi og hingað niður eftir og horfði á roðann í austri. Tunglið var líka sérlega gullt og fallegt þ.e.a.s. helmingur þess sem var sjáanlegur, hinn var í fríi. Það var ekki dónalegt að stinga sér til sunds (ég reyndar hoppa alltaf) í morgunsárið og synda undir stjörnubjörtum himni, eins og hann var í morgun.

Þá fer ég eina ferðina enn suður, á morgun, að hitta vinnuhópinn minn, Frú Sigríði (hann heitir ekki í höfuðið á mér, heldur Siggu Óla frá Akranesi). Við hittumst á fimmtudag og laugardag í síðustu viku og svo núna á morgun. Við erum búnar að vera mjög duglegar, vinnum vel þegar við hittumst og komum vel undirbúnar til leiks. Ég er ansi ánægð með þennan hóp. Við vinnum að tveimur þróunarverkefnum, annað hjá Dr. Allyson og hitt hjá Frú Salvöru. Ég hlakka til að hitta eðalkvinnurnar seinnipartinn á morgun, Þórunni, Siggu og Jóhönnu.

Sunnudagur til sælu.

Það var dásamlegt að liggja í rúminu fram eftir morgni, lesa blöðin, fá sér morgunmat og dotta á milli atriða. Klæða sig í ullarsokka, sveipa um sig slopp, setjast fyrir framan sjónvarpið með dótlunni sinni og horfa á ástarvellu. Fara í heita sturtu, klæða sig og snyrta. Mæta í afmæliskaffi til vinar og gæða sér á sjö tegundum af tertum, heitum rétti og smurbrauðstertu.

Sunnudagarnir voru leiðinlegustu dagarnir þegar ég var krakki, nema þegar ég fékk að fara í þrjúbíó að sjá Roy Rogers í Austurbæjarbíó. Vel og minnst, ég vona að það hús fái að standa! Ég á svo margar góðar minningar þaðan eins og þegar ég sá Risann með Elizabeth Taylor, James Dean og Rock Hudson. Og þegar ég fór 11 ára á tónleika með barnastjörnunni ítölsku, Robertino. Því gleymi ég aldrei, ég klessti andlitinu á framrúðu bílsins, sem hann var í, svo hann gæti séð mig, nei, svo ég gæti séð hann! Þvílík fegurð og söngurinn, maður lifandi. Ég á líka ennþá eiginhandaráritun hljómsveitarmeðlimanna í The Swinging Blue Jeans sem ég hlustaði einnig á í Austurbæjarbíó, svo eitthvað sé nefnt. Minningarnar hellast yfir mig. Ég átti heima á Laugarveginum, skammt frá bíóinu, og var ósjaldan að góna á leikaramyndirnar í sýningargluggunum utan á bíóinu. Ég var ástfangin af Rock Hudson og lét mig dreyma enda er lífið einskis vert án drauma.