...Það er svo mikil alvörudýrkun hér á landi...

Ég óska mér eina bók í jólagjöf og það er bókin eftir hann Þráin Bertelsson; Einhvers konar ég. Þráinn er góður penni og eftir að ég las viðtalið við hann í Mogganum í dag þá er ég enn spenntari fyrir henni. Já, máttur auglýsinganna er mikill. Allir viðtalsþættir sjónvarps og útvarps eru stútfullir af auglýsingum. Rithöfundar eru teknir tali og spurðir út í bókina sem þeir voru að senda frá sér. Og eru spurðir í þaula og segja stundum allt sem segja þarf um innihald bókarinnar eins og Linda Pé gerði í spjallþætti, í Sjónvarpinu, um daginn. Og það er ekki nóg með að þeir séu á einni stöð, ónei, á öllum stöðvum, takk fyrir. Söngvarar keppst við að kynna nýútkomnar plötur eða diska á alls konar uppákomum. Sumir eru heppnari en aðrir að vera inn undir hjá fjölmiðlum.

Ég keypti yndislegan disk um daginn sem kom út í fyrra, samkvæmt plötuumslagi. Reyndar heyrði ég söngvarann syngja þetta prógram í Hveragerðiskirkju fyrir tveimur árum. Tónleikar sem seint gleymast. Þetta er uppáhaldssöngvarinn minn og lögin á disknum eru mjög falleg og flutningurinn frábær. Kristinn Sigmundsson heitir hann og udnirleikari er að sjálfsögðu Jónas Ingimundarson.

Svo ég víki nú aftur að Þránni, þá seldi hann eitt eintak af bókinni þegar hann sagði þetta í viðtalinu í Mogganum í dag: „Það er nú mín lífsstefna að ganga með bros á vör. Þótt lífið sé oft erfitt og ósanngjarnt er það líka hlýtt og bjart og stórkoslegt. Maður getur því alveg leyft sér að brosa út í annað og jafnvel hlæja stundum. Það er svo mikil alvörudýrkun hér á landi. Mér leiðist hún! En auðvitað er gaman, þegar alvaran bregður á leik, þegar alvaran dansar. Það væri nú ekki líf upp á marga fiska, ef aldrei væri stigið dansspor annað slagið“. Ef ég fæ ekki bókina í jólagjöf og ekki í afmælisgjöf, þá kaupi ég hana sjálf!

Einu sinni sagði stelpa, sem ég þekki, þessa setningu: Ef maður lætur eins og fífl, halda allir að maður sé hálfviti.