Sunnudagur til sælu.

Það var dásamlegt að liggja í rúminu fram eftir morgni, lesa blöðin, fá sér morgunmat og dotta á milli atriða. Klæða sig í ullarsokka, sveipa um sig slopp, setjast fyrir framan sjónvarpið með dótlunni sinni og horfa á ástarvellu. Fara í heita sturtu, klæða sig og snyrta. Mæta í afmæliskaffi til vinar og gæða sér á sjö tegundum af tertum, heitum rétti og smurbrauðstertu.

Sunnudagarnir voru leiðinlegustu dagarnir þegar ég var krakki, nema þegar ég fékk að fara í þrjúbíó að sjá Roy Rogers í Austurbæjarbíó. Vel og minnst, ég vona að það hús fái að standa! Ég á svo margar góðar minningar þaðan eins og þegar ég sá Risann með Elizabeth Taylor, James Dean og Rock Hudson. Og þegar ég fór 11 ára á tónleika með barnastjörnunni ítölsku, Robertino. Því gleymi ég aldrei, ég klessti andlitinu á framrúðu bílsins, sem hann var í, svo hann gæti séð mig, nei, svo ég gæti séð hann! Þvílík fegurð og söngurinn, maður lifandi. Ég á líka ennþá eiginhandaráritun hljómsveitarmeðlimanna í The Swinging Blue Jeans sem ég hlustaði einnig á í Austurbæjarbíó, svo eitthvað sé nefnt. Minningarnar hellast yfir mig. Ég átti heima á Laugarveginum, skammt frá bíóinu, og var ósjaldan að góna á leikaramyndirnar í sýningargluggunum utan á bíóinu. Ég var ástfangin af Rock Hudson og lét mig dreyma enda er lífið einskis vert án drauma.