Útvarp Reykjavík...


Það var fagurt að aka Þrengslin í dag. Jörðin alhvít, loftið hreint og tært. Sólin sem betur fer í hnakkann, annars hefði ég verið í vondum málum, því ég leymdi að taka sólgleraugun með. Þá hefði ég bara keyrt með sundgleraugun mín. Sundtaskan var enn í bílnum síðan í morgun. Það er stórhættulegt að aka móti sólinni þegar hún er svona lágt á lofti. Ég vær nærri búin að keyra á stóran trukk, um daginn, þegar ég blindaðist af sólinni. Og enn einu sinni var einhver sem tók í stýrið hjá mér og varnaði stórslysi.

Útvarp Reykjavík. Ég nýt þess að hlusta á útvarpið í bílnum. Það er eini staðurinn sem ég get einbeitt mér að viðtækinu. Í dag kom ég inn í þátt sem var, samkvæmt afkynningunni, um Maríu Thoroddsen sem var í eina tíð læknisfrú í Vík í Mýrdal. Það var lesið upp úr dagbókum hennar sem hún skrifaði ung og ólofuð á Vestfjörðum á einhverju kurmmaskuði (eins og hún orðaði það) og í Reykjavík. Hún var greinilega mjög lífsglöð ung stúlka og falleg. Karlpeningurinn drógst að henni eins og býflugur að hunangi. Hún sletti áberandi mikið í skrifum sínum, annað hvert orð (ýki kannski aðeins) var á ensku eða dönsku. Stíllinn var líflegur og minnti mig á blogg unga fólksins núna. Reyndar er ég ekki viss um að María hafi ætlast til að þessi dagbókarskrif yrðu lesin upp, í útvarpi allra landsmanna, þegar hún páraði niður hugleiðingar sínar og atburði í stílabók, árin í kringum 1926. Men sådan er livet!