Vikan sem leið.

Undarlegt en satt, þá naut ég þess að vera heima á laugardaginn og taka til eftir að hafa horft á tvær kvikmyndir fyrir hádegið liggjandi upp í sófa undir fermingardúnsænginni minni (sem er margbúið að bæta í, hreinsa og sauma utan um). Ég útbjó mat fyrir Spánarfarana því nú var kominn tími til að skoða myndirnar frá sl. sumri. Maturinn var alveg prýðisgóður enda var fram borinn nautaframhryggur úr frystikistu frú Esterar og Halldórs. Baleys-ísinn hennar Ingibjargar var líka frábær. Það sveik engan desertvínið frá Altea sem við hjónin höfðum mikið fyrir að koma heim. Við foreldrarnir ákváðum að gleðja dætur okkar þrjár með því að sýna leikrit byggt á sannsögulegum atburði frá liðnu sumri… Tveir norskir drengir u.þ.b. fimmtán og sextán ára stíga fram á sviðið með derhúfur sem snúa öfugt. Þrjár stúlkur ligga í sólbaði og líta ekki af drengjunum meðan þeir láta móðann mása á tungumáli sínu og gefa stúlkunum auga við og við …Svona liðu vikurnar tvær hjá ungmeyjunum!

Ofboðslega var gaman að syngja á föstudaginn fyrir viku, í Þykkvabænum, fyrir sunnlenska sveitarstjórnarmenn. Kammerkórinn fékk gríðarlega góðar viðtökur enda heppnaðist söngurinn afskaplega vel. Og svo var okkur boðið í mat. Mikil veisla sem við lentum í inni í eldhúsi en þar var búið að leggja á borð fyrir okkur. Maturinn var frábær og guðaveigarnar runnu ljúflega niður með lambaketinu og kartöflunum sem voru sérlega góðar enda ekki von á öðru úr kartöflugarðinum heima …eins og listamaðurinn söng, í den.

Daginn eftir ók hin heilaga þrenning Hemmi, ég og Jóhanna austur í Skálholt (uppáhaldsstaðurinn minn) þar sem æft var fram eftir degi nýtt verk eftir frægt enskt tónskáld um sextugt með hár niður á herðar. Tónskáldið öðlaðist heimsfrægð þegar eitt verka hans var flutt við jarðarför Díönu prinsessu og öll heimsbyggðin fylgdist með í gegnum sjónvarp. Tónskáldið heitir John Tavener og er væntanlegt í sumar á Sumartónleikana í Skálholti þar sem Kammerkór Suðurlands mun frumflytja verk eftir hann. Það er frábært að fá tækifæri að taka þátt í svona uppákomu.

Á sunnudaginn fyrir viku var haldið upp á 75 ára afmæli Hjallakirkju. Kirkjan var troðfull og sumir þurftu að standa upp á endann og aðrir sátu út í rútu og fylgdust þaðan með messunni. Skónarnefndin bauð til veislu eftir messu, að Hlíð, en þar safnaðist fjöldi manns saman og drakk kaffi og gæddi sér hnallþórum. Hátíðarhöldin heppnuðust vel og ég tek undir orð Engilberts á Bakka að það er nauðsynlegt að halda upp á svona viðburði. Afi minn sagði líka alltaf að það væri nauðsynlegt að gera sér dagamun.

Helga Jóna og Óskar komu svo um kvöldið og snæddu með okku lambalæri. Þetta var sannkölluð áthelgi eins og reyndar flestar helgar því það er alltaf svo mikið um að vera. T.d. núna á fimmtudaginn borðaði ég dýrindis máltíð með mínum ektamanni á Grand Hótel. Á föstudagskvöldið borðaði ég marga góða rétti á jólakvöldvöku Norræna félagsins hér í Höfninni. Og á laugardagskvöldið snæddum við veislumat með Spánarförum. Þetta át nær engri átt, en það er bara svo gott að borða. Matur er mannsins megin.

gef oss í dag vort
daglegt brauð

og sneið þeim sem eiga

fyrirgef oss vorar skuldir

þær eru hvorki fugl né fiskur
en lánstraustið fallið
á gjalddaga

Úr Vertíðarboðorðum eftir Jónas Svafár.