Í gær birtust 105 eintök af sama pistlinum, en nú er hann horfinn og farinn frá mér (er þetta ekki upphaf af einhverju lagi?). Í þessum horfna pistli talaði ég um hljóðskúlptúrinn (öllu má nú nafn gefa) sem ég átti að gera í náminu í KHÍ fyrir sunnudag. Það fór allur laugardagurinn í þetta stúss, en þetta var nú bara skemmtilegt stúss, þegar maður áttaði sig á opgaven. Ég var með Dani í heimsókn þess vegna sletti ég.

Inge-Lise og Ole Hansen voru hérna í helgarferð, eyddu nokkrum dögum í sumarhúsi vina sinna í Borgarfirðinum og komu svo og sváfu eina nótt hjá okkur. Við erum búin að þekkja þessi öðlingshjón í rúm 20 ár, frá því að þau komu og dvöldu hjá okkur í viku á Akureyri í kennaraskiptum 1983. Við fórum svo og bjuggum eina viku hjá þeim árið eftir í Dronninglund. Þau eru sannkallaðir Íslandsvinir og elska að koma hingað til landsins. Ole er búinn að koma 14 sinnum. Við heimsækjum þau í sumar eins og svo oft áður.

Nú er ég búin að endurheimta heimasíðuna mína sem ég hef ekki haft aðganga að síðan að tölvan mín gafst upp fyrir jólin. Ég setti hljóðskúlptúrinn út á Netið áðan bara svona að gamni mínu.