Sprengidagur

Ég hélt ég kæmist ekki á kóræfingu í kvöld eftir salkjötsátið og baunasúpuna; ég þurfti að skipta um föt og fara í eitthvað sem gaf meira eftir en gallabuxur, maginn þandist út og ég gat alls ekki setið. Prinsessan mín sagði að það væri sprengidagur og þetta tilheyrði, en sannleikurinn er sá að ég borðaði ekki mikið, þannig að ég held að saltkjöt sé frekar óhollur matur. Hvað um það, maginn jafnaði sig og var bara orðin nokkuð eðlilegur þegar ég kom á æfinguna og ég gat meira segja sungið. Heimilisfólkinu og Helgu Jónu, sem dreif sig austur í baunasúpuna, fannst hún alveg ljómandi góð og það fannst mér líka.

Og þá er það öskudagurinn á morgun. Ég ætla að vera smiður.

Öskubuska

Á föstudagskvöldið fórum við mæðgur (ég og Guðný), ásamt Sigrúnu Berglindi og Rán í Óperuna og út að borða á Sólon. Þar sáum við meira að segja annan aðalsöngvarinn og sjarmörinn Garðar Cortes, en hann var að panta sér mat. Við vorum að hafa áhyggjur að því að hann yrði of seinn fyrir sýninguna. Guðnýju fannst ekki amalegt að sjá hann þarna og ekki síðar að hann skyldi valhoppa með matinn undir hendinni framhjá glugganum þar sem við sátum.

Óperan Öskubuska stóðst svo sannarlega undir væntingum.Tónlistin er mjög falleg og söngvararnir stóðu sig allir með prýði í leik og söng. Sesselja Kristjánsdóttir, mezzósópran, var yndisleg í hlutverki Öskubusku og röddin hennar flauelsmjúk og fögur. Hlín Pétursdóttir, fyrrum söngfugl í Kammerkórnum, fór skemmtilega með hlutverk annarrar stjúpsysturinnar; fín leikkona og syngur vel. Bergþór Pálsson lék og söng af tærri snilld. Garðar Thór fór líka fallega með sitt hlutverk. Kórinn var sérlega góður og hljómsveitin var frábær. Ég lét ánægju mína í ljós með því að klappa og stappa í gólfið þegar sýningunni lauk... og eitthvað lét ég í mér heyra líka.

Menning í Ölfusi og Hemmi fimmtugur

Formaður menningarnefndar Jóhanna M. Hjartardóttir og menningarfulltrúinn Barbara Guðnadóttir kynntu ársskýrslu menningarmála fyrir árið 2005 á Bæjarbókasafni Ölfuss í gær og starfið sem framundan er hjá menningarnefnd. Góður rómur var gerður að skýrslunni og menningarnefnd og menningarfulltrúa þökkuð góð störf. Það er ótrúlegt hvað mikið er um að vera í þessu litla bæjarfélagi.

Menningarnefndin (Jóhanna Hjartardóttir, formaður, Elín Björg Jónsdóttir, varaformaður, Sigríður Guðnadóttir, Linda Björg Sigurðardóttir og Jón Trausti Ársælsson) var sett á laggirnar eftir síðustu sveitastjórnarkosningar og er því búin að starfa u.þ.b. fjögur ár. Þetta hefur verið öflug menningarnefnd og unnið vel saman. Á tímabili sá hún um allar menningarlegar uppákomur þegar forstöðumaður bókasafnsins hætti og ekki var búið að ráða menningarfulltrúa. Það var ótrúlega mikið um að vera þá líka. Það var mikill léttir þegar menningarfulltrúinn kom til starfa fyrir einu og hálfu ári og tók við framkvæmdarstjórninni. Hún hefur staðið sig mjög vel í starfinu.

Hemmi fimmtugur

Hermann G. Jónsson átti afmæli í gær 23. febrúar og varð fimmtugur, ótrúlegt en satt. Við Kammersystur, Jóhanna og ég, fórum og heimsóttum hann í gær til að óska honum til hamingju með þennan merka áfanga. Það var vel tekið á móti okkur og við áttu þarna saman skemmtilega stund með fjölskyldunni!

Gleðitíðindi - tónskáldið svarar

Ég fékk loksins bréf frá tónskáldinu fræga í Ameríku, sem ég er búin að vera að reyna að hafa upp á í nokkra mánuði. Í gær fór ég inn á heimasíðuna hans og þá sá ég að það var búið að setja upp netfangið hans og tveggja aðstoðamanna hans. Ég sendi bréfið, sem ég var búin að senda tvist og bast, á öll netföngin og fékk svar samdægurs frá tónskáldinu sjálfu sem þakkaði mér fyrir fallegt bréf (þetta var þriðja útgáfan af bréfi sem ég sendi) og að hann væri til í að semja fyrir okkur (KS) tónverk þó hann hefði ekki tekið að sér í mörg ár að semja eftir pöntun. En það var eitthvað við þetta bréf sem vakti áhuga hans á að semja fyrir okkur og hann vildi svo gjarnan koma til Íslands og tímasetningin 12. nóvember hentaði mjög vel, en það var dagsetning sem ég setti án þess að spyrja kóng eða prest. Það er eins gott að þetta gangi allt saman upp. Og þá er komið að því að senda út sýnishorn af söngnum okkar.

Krónan gefur okkur séns

Í gærkvöldi fór ég á fund í Ráðhúskaffi sem Krónan boðaði til og Ólafur Áki bæjarstjóri um framtíð Krónunnar. Mannfjöldinn var svo mikill að það þurfti að færa fundinn yfir í Versali (stærri salinn) en annars átti þetta vera kósý lítill fundur í Ráðhúskaffi. Þarna voru mætti tveir sætir strákar frá Kaupási og svei mér þá ég þekkti annan þeirra, Árna Freysteinsson, hann dansaði í einhverjum söngleikjum hjá Leikfélag Akureyrar hér í den og kom hann askvaðandi og heilsaði mér með þéttu handtaki. Sigurður nokkur hafði orð fyrir þeim félögum og kvartaði yfir því að bæjarbúar væru ekki nógu duglegir að versla í Krónunni og þeir sæju því sína sæng út breidda, þeir yrði að loka Krónunni og setja á laggirnar Kjarvalsverslun sem væri með dýrarar vöruverð en Krónan. Sigurður viðurkenndi þó að það mætti kannski skrifa eitthvað á þá að salan hefði dregist saman; þeir hefði ekki staðið sig nógu vel með vöruúrvalið og að þjónusta kúnnann og viðstaddir tóku undir það með lófataki. Þetta var hörkufundur og þeir lofuðu að halda áfram að starfrækja Krónuna í tvo mánuði ef við yrðum dugleg að versla!

Helgarspjall og vetrarfrí

Ég er í vetrarfríi í dag (mánudag) og var búin að ákveða að nota daginn til að heimsækja mömmu og ganga með henni Laugaveginn. Mamma vildi heldur fara í Kringluna því hún þurfti að skila peysu sem hún fékk í afmælisgjöf úr Noa-Noa. Hún skilaði peysunni sem henni fannst of lítil og mátaði nokkrar flíkur sem fóru henni afskaplega vel, alveg sama í hvað hún fór hún var eins og unglingur, séð aftan frá, en ekki áttræð kona. Við vingsuðumst þarna í Kringlunni og enduðum á því að fá okkur kaffi á Kaffitár. Þar sat við hliðina á okkur hinn frægi Jónsi með Rósu sinni og litla stráknum þeirra.

Ég er ekki alveg nógu sátt við lagið sem Silvía Nótt syngur né hana sjálfa. Hún getur þó verið fyndin. Mamma er mjög hrifin og finnst gaman að hún skyldi vinna "held að það megi vera smá grín í þessu, það þarf ekki alltaf að taka hlutina svona alvarlega", segir hún.

Afmælisgjöfin sem minn elskulegi eiginmaður fékk frá okkur mæðgum féll vel í kramið, óvissuferð til Reykjavíkur á afmælisdaginn 17. febrúar. Við byrjuðum á því að fara á Hótel Baron, þar komum við okkur fyrir og hvíldum okkur örlítið og sötruðum hvítvínsglas (auðvitað ekki 17 ára barnið).
Síðan gengum við upp Laugaveginn á taílenskan veitingastað sem heitir Ban-Thai og er rétt fyrir ofan Hlemm. Ég vissi ekkert af þessum stað og hefði sennilega aldrei vogað mér að fara inn á hann, ef ég hefði ekki verið búin að lesa grein um staðinn eftir Þorra Hringsson veitingahúsarýni Gestgjafans. Þorri segir í greininni: -Ban-Thai er líklega taílenskasti staðurinn af öllum þeim taílensku sem hér eru og, sem betur fer, er lítið gert af því að laga matinn að bragðdaufum smekk Vesturlandabúa, eins og mörgum stöðum hættir við að gera til að geðjast sem flestum-. Og það var alveg rétt maturinn var sterkur en góður og skoluðum við honum niður með taílenskum bjór. Þetta var mjög skemmtileg samverustund á litla veitingastaðnum í mínu gamla hverfi. Ég bjó aðeins ofar, á númer 147, frá fyrsta ári til ellefu ára aldurs. Söngvarinn Pálmi Gunnarsson kom, pantaði mat og tók hann með sér. Hann tyllti sér við næsta borð meðan hann beið og litla mín bað mig að hætta að horfa svona á manninn. Hún vissi ekki að þarna var átrúnaðargoðið mitt komið. Var hann ekki flottur í sjónvarpinu á laugardaginn, þegar hann söng Gleðibankann með félögum sínum, í Evróvisjon söngvakeppninni?
Leiðin lá svo niður á Hverfisgötu í Regnbogann þar sem við sáum myndina um Johnny Cash og June Carter Cash "Walk the Line". Við vorum öll mjög hrifin af myndinni og fórum syngjandi glöð heim á hótel.

Daginn eftir fórum við hjónakornin á Laugaveginn og skoðuðum í búðarglugga í blíðskaparveðri. Litla prinsessan var farin á þjálfaranámskeið fyrir fimleikaleiðbeinendur. Á hádegi dró ég upp grein eftir Þorra Hringsson um annan taílenskan matsölustað sem staðsettur er í Tryggvagötunni. Hann fékk háa einkunn hjá veitingahúsarýninum og enn sem fyrri vissi ég ekkert af þessum stað og hefði heldur aldrei haft hugmyndaflug til þess að fara þarna inn. Húsið sem hýsir staðinn er frekar hrörlegt og veitingasalurinn er frekar óvistlegur. Þorri segir eftirfarandi um staðinn:” Krua Thai er í þessum skilningi ekki hágæðamatsölustaður sem byggður er upp samkvæmt formúlum frá höfuðborgum Vestur-Evrópu en ánægjan sem heltekur mann eftir að hafa borðað á Krua Thai jafnast fullkomlega á við þá ánægju sem maður upplifir eftir að hafa snætt á mun umtalaðri og dýrari stöðum þessa heims sem oft skilja lítið eftir annað en stóran VISA reikning”.
Eftir ljúffengar djúpsteiktar rækjur héldum við í Laugardalinn og horfðum á dótturdóttur okkar, Ragnhildi, keppa í sundi og stóð sig mjög vel. Það var yndislegt að hitta “litla” krúttið okkar.

Ég fékk alveg ofsalega fallegan blómvönd frá mínum á konudaginn hann skartar blómum sem ég hef aldrei séð áður. Hann keypti hann hjá Brynju, Blómastúdíó Brynju er ein flottasta ef ekki flottasta blómabúð á Suðurlandi, staðsett í Þorlákshöfn!

Á morgun (í dag) á minn afmæli. Ég sit hér og bíð eftir að kakan bakist sem hann ætlar með í vinnuna. Ég bauðst til að búa líka til heitt rúllubrauð en það var náttúrlega ekki til mozzarella-kúlu-ostur í poka hér í Krónunni, þannig að nú verð ég að nota hugmyndaflugið.

Hann verður vakin á morgun með afmælissöngnum, kertaljósi, heitu súkkulaði með rjóma og ristuðu brauði (gat ekki bakað bollur af því ég er veik...er samt að skríða saman) og rifsberjahlaupi búið til úr rifsberjunum sem hann tíndi í haust úr garðinum!

Með Laxness upp í rúmi

Við mæðgur erum veikar og liggjum hér saman og lesum í Laxness. Prinsessan les Íslandsklukkuna og ég les Heimsljós. Ég hef gaman af lestrinum og spyr dóttluna mína hvort henni finnist gaman að lesa Íslandsklukkuna. Hún hristir höfuðið en þó hef ég heyrt hana gefa frá sér einhvers konar hljóð, við lesturinn, sem flokkast getur undir hlátur.

Ég hef ekki lesið margar bækur eftir Laxness þó ég eigi ritsafnið hans. Ég hefði sennilega ekki tekið fram Heimsljós nema af því að Þráinn Bertelsson nefnir hana í bókinni sinni Einhvers konar ég sem ég las um daginn. Einhverja samsvörun fann Þráinn með sér og Ó. Kárasyni Ljósvíkingi og hann segir að Halldór Kiljan Laxness hafi opinberast sér í allri sinni dýrð við lestur Heimsljóss. Þetta vakti áhuga minn.

Mánudagurinn þrettándi

Í gær átti ég afmæli, mánudaginn 13. febrúar; ég fæddist einmitt á mánudegi. Sumum finnst mánudagurinn 13. hræðilegur og finnst allt ganga á afturfótunum hjá þeim þann dag og föstudagurinn 13. sé bara písofkeik í samanburði við mánudaginn. Sem barn og unglingur var ég viss um að ég væri algjörlega misheppnuð vegna þess að ég fæddist einmitt þennan dag. Ég hætti að nenna að velta mér upp úr því þegar ég öðlaðist aðeins meiri þroska. Annars hefur ýmsilegt gerst 13. febrúar sem hefur virkilega tekið á. Pabbi minn dó á afmælisdaginn minn þegar ég var 16 ára, á sunnudegi.

Mánudagar eru fínir dagar. Upphaf nýrrar viku. Hann er löngu hættur að vera til mæðu í mínum huga. Í gær komu nokkrir gestir til mín, mamma, Helga Jóna og Óskar og Rebekka. Bræður mínir komust ekki og aðrir voru veikir. Ég var búin að baka deginum áður, flestar uppskriftirnar voru nýjar úr Gestgjafanum sem ég er nýorðin áskrifandi að. Þetta er blað með bestu uppskriftunum 2005. Kökurnar voru ljúffengar og heita rúlltertubrauðið var æðislegt. Um kvöldið voru svæðistónleikar hjá Tónlistarskóla Árnesinga þar sem ungir og efnilegir tónlistarnemendur spiluðu á hin ýmsu hljóðfæri. Dóttir mín spilaði fallega á píanóið Sweet Dreams eftir Tschaikovsky.

Það fer að verða hefð að fara á tónleika á afmælisdaginn minn. Síðasta ár bauð ég mömmu, dætrum mínum, tengdasyni, bræðrum og mágkonum á tónleika í Versölum þar sem Jónas Ingimarsson spilaði undir hjá hinni frábæru söngkonu Alína Dubik, mezzósópran.

Ó, æ aumingja ég

Því miður er ég veik og kemst ekki í þrítugsafmælið hennar Sirrýar bróðurdóttur minnar. Annars á krúttið ekki afmæli fyrr en 15. febrúar en heldur upp á það í kvöld. Það verður áreiðanlega glatt á hjalla og mikið sungið ef ég þekki mitt fólk rétt.

Ég er farin að halda að Þorlákshöfn sé veðurparadís. Þegar borgarbúar bölva veðrinu í sand og öskur, eins og í morgun, þá er veðrið gott hér.

Mér finnst Hjálmar Hjálmarsson, ekki fréttamaður, rosalega skemmtilegur. Ég sá hann í Kastljósi sl. föstudag og þá var hann að tala um að það væri allt í lagi að dúndra niður álveri í Þorlákshöfn, en ekki í Eyjafjörð, af því að Þorlákshöfn væri svo ljótur staður. Allt í lagi með það, nema að ég er á móti álverum, en ég móðgaðist ferlega þegar kom myndbandsskeið af húsinu mínu! Og af því að innst inni er ég snoppuð, þá fór ég og sótti um lóð. Annars voru nokkrir sem tóku þessu þannig að þetta væri flottasta húsið í þorpinu þess vegna hefði það verið sýnt!

Það fer nú svolítið fyrir brjóstið (stundum bæði) þegar fólk spyr mig að því, hvort ég búi ennþá suður með sjó.

Við fórum nokkrar úr skólanum að sjá Memoirs of a Geisha í Laugarásbíó í kvöld. Ég var búin að kvíða því að fara að sjá myndina, því hún fékk lélega dóma, en mér fannst hún skemmtileg. Mér finnst alltaf gaman að fara í Laugarásbíó, minnir mig á gömlu, góðu dagana!

Það er svo falleg birta úti núna. Sólin sveipar gullnum bjarma á hús og fjöll. Allt er hvítt úti og 7°C frost.

Fór á ráðstefnu í dag um siðferði á Netinu sem haldin var á vegum SAFT á Alþjóðlega netöryggisdaginn (Safer Internet Day) í Íslensku erfðagreiningunni. Þarna voru skemmtilegir og hressandi fyrirlesarar eins og: Þuríður Jóhannsdóttir, Ketill Magnússon, Stefán Hrafn Hagalín og Lára Stefánsdóttir.

Fór til mömmu á eftir í kaffi og kíkti á gjafirnar sem hún fékk í áttræðis afmælisgjöf. Hún var mjög ánægð með afmælið sitt og gjafirnar. Hún var að baka að vanda, í þetta sinn var það hafrakexið góða sem hún ætlar að gefa Sirrý og kannski mér, því við nöfnur eigum afmæli í næstu viku.

Hún sýndi mér svo hvernig hún teygði framan á lærunum eftir sund á hverjum morgni. Hún er svo liðug að það er með ólíkindum. Ég er ansi stirðbusaleg í samanburði við hana, allavega annar fóturinn sem sjúkraþjálfinn minn er núna að reyna að fá í lag með öllum ráðum. Hún ákvað að bretta upp ermarnar og nudda úr mér alla verkina sama hvað það tæki langan tíma, þegar ég sagði henni að ég væri jafnvel að hugsa um að fara til andalæknis.

Er þetta ekki einum og mikið af því góða...eða vonda. Ég lýsi yfir stuðningi við Dani. Sjúkraþjálfarinn minn, sem er dönsk, ætlaði til Egyptalands í vor, en úr því verður ekki.

Ég var svo ánægð þegar ég sá að ég hefði fengið póst frá hinum bandaríska Eric Whitacre, loksins væri hann að svara bréfinu sem ég sendi til hans í janúar fyrir hönd KS. Ég get náttúrlega verið upp með mér að ég skuli tilheyra vinahópi hans því hann byrjar bréfið á Dear Friends, en hann er að láta vita að feikna góðum hljómdiski sem er að koma út með verkum hans um miðjan febrúar. Það er enskur kór Polyphony sem syngur á disknum undir stjórn Stephen Layton, sem Eric hrósar í hástert. Það vill svo til að ég skrifaði Layton líka til að spyrja hann um hvernig ég gæti komist í samband við Eric. Hann hefur enn ekki svarað mér. Ætli að þeir haldi að ég sé að grínast?
Hægt er að nálgast diskinn á Amazon.com, Eric biður um í bréfinu að við látum það berast til vina og vandamanna.

Annars er Kammerkór Suðurlands að undirbúa útgáfu hljómdisks með lögum eftir Guðmund Gottskálksson. Ég var einmitt að lesa yfir handrit að öllum textum og upplýsingum sem eiga að vera á hulstrinu.

Og annar diskur kom út með kórnum um jólin en fer ekki í kynningu fyrr en um páskana. Þetta er diskur með verkum eftir Gunnar Reynir Sveinsson og heitir Til Maríu, Smekkleysa gefur hann út.

Þorrablótið var mjög skemmtilegt. Góður matur, vellukkuð skemmtiatriði og hljómsveitin fjörug, enda úr Vestmannaeyjum og heitir Dans á rósum. Veislustjórinn Gísli Einarsson var góður og fyndinn. Félagar úr nýstofnuðu Leikfélagi Ölfus eða Öl-fuss, eins og Gísli sagði alltaf, kom skemmtilega á óvart með hrífandi söng og dansatriðum. Ég held að allir hafi skemmt sér vel. Litla prinsessan mín fékk að fara af því hún er á 18 ári og henni fannst gaman. Hún bauð pabba sínum upp í dans og hann var svakalega montinn og fannst hún dansa vel!
Eina sem ég keypti mér fyrir þorrablótið voru rándýrir eyrnalokkar úr Flex og bróderað selskapsveski sem kostaði aðeins 1200 kr.á útsölu í búð á Laugaveginum sem selur notað og nýtt.

Var að koma úr lagningu fyrir þorrablótið í kvöld. Alltaf gaman að fara til Gunnellu; við getum allavega hlegið. Ungur herramaður sem sat í stólnum við hliðina á mér heimtaði að fá sams konar kaffi og við vorum að drekka, því við flissuðum svo mikið. Ég var reyndar að segja henni frá óförum mínum í versluninni Pipar og Salt, en ég afrekaði það þegar ég var á leiðinni út að reka töskuna mína í útstillinguna í glugganum, sem var á mörgum hæðum, með þeim afleiðingum að hluti hennar hrundi niður á gólf. Sem betur fer brotnaði bara ein undirskál, og ég bauð borgun, en þar sem afgreiðslukonan var sannfærð um að þetta væri óviljaverk, þurfti ég ekki að borga en ég baðst að sjálfsögðu innilegrar afsökunar. Þetta var mjög pínlegt fyrir mig þar sem mikið var að gera í búðinni (þess vegna var svo þröngt!) Og þetta fannst Gunnellu fyndið.
Hárgreiðslukonan síflissandi bauð mér upp á cappoccinó og þegar ég var að gæða mér á fyrsta sopanum beindi hún (óvart, held ég) hárþurrkunni niður í bollann, þannig að það frussaðist úr bollanum út um allt og yfir mig, en ég var sem betur fer klædd í gúmmísvuntu, þannig að það kom ekki að sök. Og nú upphófst önnur hlátursgusa.