Ég var að koma úr íþróttahúsinu þar sem ég hef verið að púla í tækjunum síðasta hálfan mánuð. Mér líður miklu betur í skrokknum og fætinum, sem hefur verið að plaga mig í tvö ár. Ég er búin fara í fimmtíu nuddtímum síðan í haust. Batinn hefur komið hægt og sígandi, en reyndar ekki fyrr en ég sagði sjúkraþjálfaranum fyrir nokkrum vikum að ég hefði verið að hugsa um að prófa tækin eða fara til andalæknis. Henni fannst þetta með andalækninn ekki mjög góð hugmynd. Hún sagði að ég hlyti að vera desperat sem var alveg rétt hjá henni. Hún bretti upp ermarnar og nuddaði á mér bakið hátt og lágt og var lengi að. Hingað til hafði hún lagt áherslu á hné og mjöðm. Hún sagði að þetta væri ljótt bak (held að hún hafi átt við að ég væri með mikla vöðvabólgu?). Viti menn, mér fór að líða skár í fætinum. En þó ekki nógu góð. Síðasta hálmstráið voru tækin sem hafa gert kraftaverk.

Ég ætlaði annars að tala um allt annað. Þegar ég var koma úr íþróttahúsinu mætti ég fjórum karlmönnum sem voru himinháir og frekar kraftalega vaxnir. Það var alveg greinilegt að þetta voru útlendingar. Ég lagði saman tvo og tvo. Þetta voru sem sagt körfuknattleiksmenn Þórs og þjálfari liðsins. Í kvöld er körfuboltaleikur milli Þórs og FSU. Ég vissi að prinsessan ætlaði á leikin. Ég flýtti mér því heim að elda. Var búin að ákveða að elda lasagna eftir uppskrift frá konunni sem kyndir ofnin sinn. Þegar hakkið og gumsið var komið í pottinn fór ég að lesa uppskriftina betur og sá þá að þetta átti að malla í einn til tvo tíma! Það passar þegar feðginin koma af leiknum klukkan hálf tíu er maturinn til. Þetta er allt á ítalska vísu. Hér sit ég og sötra rauðvín frá Terre di Levante, sem við hjónin keyptum á Ítalíu í gönguferðinni í sumar. Því miður er það frekar vont.