Fitnesskeppni að ári

Ég fjárfesti í líkamsræktarkorti í Íþróttamiðstöðinni áðan.
Tilboð í tilefni heilsuviku. Ég keypti árskort. Hvað var ég að hugsa?
Og búin að fá mér einkaþjálfara. Þetta er fjárfesting upp á tugi þúsunda.
Svo er mataræði 70% af þessu öllu saman... sem ég koksa alltaf á.

Mórallinn...

er að drepa mig. Tíundi bekkur er að sýna Greace núna upp í skóla undir stjórn Halldórs skólastjóra og hér sit ég alein heima í stað þess að druslast af stað.

Þetta eru alltaf frábærar sýningar hjá tíunda bekk og skólanum til sóma. Prinsessan mín fór með vinkonum sínum. Reyndar var ég búin að sjá glefsur úr sýningunni...jú það var ein afsökunin af mörgum. Ég hef ekkert mér til málsbóta. Ég verð bara að burðast með samviskubitið og setja undir mig hausinn þegar ég mæti í skólann á morgun.

Mismæli

- Er frítt í tölvu? - Spurði einn nemandi mig. Meinti sennilega hvort það væri frjálst.

Ég óð að vinkonu minni um daginn og sagði: - Takk fyrir- en ætlaði að segja góðan daginn.

Á sumardaginn fyrsta óskaði ég einhverjum gleðilegs árs.

Fyrir nokkrum árum strunsaði ég að einni sem mér fannst vera nokkuð veikindaleg og spurði:
- Ertu feit? - ætlaði að spyrja hana hvort hún væri veik. Þetta var ekki fyndið því viðkomandi var ansi feit.

Leiðinlegt að vera svona vitlaust.

Í sólskinsskapi

Söngfélagið tók lagið undir stjórn Róberts Darlings við opnun sýningarinnar í skrúðgarðinum. Sólin skein glatt á okkur meðan við sungum.

Nú er sumar...

Litlu englarnir (Rakel, Aðalbjörg og Guðný) að spila með Lúðrasveitinni við opnun ljósmyndasýningar á sumardaginn fyrsta. Ljósmyndir af bátum sem hafa verið gerðir út héðan. Ég starði á bátana og mér fannst þeir allir eins, en fólkið við hliðina á mér, alveg sama hver það var, sá eitthvað merkilegt á hverri mynd og hafði mikla unun af að skoða þessar forlátar myndir.

Á örðrum degi sumars

Þessi elska og hennar heittelskaði eiginmaður bauð okkur á föstudaginn, á öðrum degi sumars, í grillaðan sjóbirting. Eiginmaðurinn veiddi fiskinn. Hann var grillaður með fetaosti ofan á, borinn fram með salati, hunangssósu og bökuðum kartöflubátum...nammi, nammi, namm. Frábær matur. Annað skiptið sem mér og mínum er boðið í sjóbirting hjá fluguveiðimanninum. Megi hann veiða stóran fisk í sumar...og bjóða mér aftur í mat!

Síðasti vetrardagur

Ég var að skoða myndir áðan og þá rifjaðist upp fyrir mér að kennaraliðið fór í Rauða húsið á Eyrarbakka síðasta vetrardag. Það er venja hjá okkur að gera okkur glaðan dag þennan síðasta dag vetrar. Við fórum líka í Rauða húsið í fyrra en þá var það á allt öðrum stað í bænum og var rautt. Nú er Rauða húsið komið í hvítt hús á þremur hæðum. Við héldum okkur við kjallarann, hann er miklu rýmri en í því gamla. Við héldum okkur líka við pasta...sem er greinilega uppáhaldsmaturinn okkar?!...Maturinn var góður og félagsskapurinn.

Held ég viti af hverju..

...bloggið virkar ekki heima. Það er greinilega eitthvað að heima hjá mér þ.e.a.s. að netsambandinu. Ég get sett út á Netið hér upp í skóla en ekki heima. Ég er búin að eyða ómældum tíma í þetta djeskotans blogg heima hjá mér.

Síðbúin sumarkveðja og sitthvað fleira

Í Íþróttamiðstöðinni stendur yfir heisluvika. Tilgangurinn hlýtur að vera að hvetja bæjarbúa til að nýta sér þessa fínu sundlaug sem við eigum og tækjasalinn með öllu fínu tækjunum. Ég lét tilleiðast og mætti í sund fyrir klukkan sjö í morgun og gærmorgun. Í gær vorum við tvær í lauginni og karlmaður í tækjasalnum. Hann kom svo til okkar í pottinn. Það fór vel á með okkur og um okkur í pottinum. Sami leikurinn endurtók sig í morgun, nema að það var einni konu fleira.
Ég hét því á sumardaginn fyrsta að fara í heilsuátak. Reyna að hreyfa mig meira og passa upp á mataræðið. Ég hef nú reyndar farið í átak á hverjum mánudegi í mörg ár en það hefur einungis varað fram að hádegi. Ég hef prófað að skipta um dag og byrjað á þriðjudegi en hann reyndist ekki hótinu skárri. Ætli ég verði ekki að taka einn dag í einu eins og hinir alkarnir?

Helgin einkenndist af mikilli óhollustu sem ég naut fram í fingurgóma. Ég fékk ekki einu sinni móral þegar ég horfði á hollustuþáttinn Heil og sæl. Ein grundvallarreglan hjá þáttarstjórnendaparinu er að nota ekki sykur...alls engan sykur. Þau skáluðu þó í kampavíni. Annað hvort hef ég misskilið... eða dottað, og eitthvað farið framhjá mér á meðan þeir göldruðu fram þennan heilsudrykk sem þau kölluðu kampavín.

Söngfélagsfélagar og makar fóru í mjög skemmtilega ferð upp í Borgarfjörð á laugardaginn. Við héldum tónleika með Freyjukórnum í Logalandi kl. 17:00 sem heppnuðust mjög vel. Við vorum betri þarna heldur en á sumardaginn fyrsta þegar við héldum tónleika með Lúðrasveit Þorlákshafnar í Versölum. Freyjukórinn syngur ljómandi vel, blaðlaust og með bros á vör!
Við snæddum með þeim afbragðs góðan mat og skemmtum okkur alveg ljómandi vel. Við fórum í marga skemmtilega leiki og lærðum að dansa salsa. Makakórinn okkar tróð upp að venju og gerði það vel.
Það má segja að kórarnir tveir hafi smollið saman eins og flís við rass. Í Freyjukórnum er Gerður systir mín og við hjónin sátum við borðið hjá henni og Sveini mági mínum. Það var aukabónus að vera með þeim.
Við gistum á Fosshótelinu í Reykholti. Þar er góð gistiaðstaða með heitum pottum sem kórfélagar gátu því miður ekki nýtt sér vegna anna. Eitt fannst mér þó stinga í stúf á þessum sögufræga stað, þegar þjónninn talaði ensku við okkur.
- Það er nauðsynlegt að ráða þjóna sem kunna ensku því það eru svo margir túristar hér, sagði ein okkar, þegar ég hafði orð á þessu. Hvað með íslenskuna? Er hún ónauðsynleg í ferðaþjónustu?

Gleðileg sumar!

Það er bara happa og glappa hverju ég kem út á Netið. Þetta pirrar mig. Skyldi þessi skrif komast út. Ef svo er þá þolir bloggið ekki að maður lími texta inn í gluggann. Getur það verið? Ég ætla að prófa.

Af hverju?

Hvað er í gangi með þetta blogg? Ég kem engu út á Netið sem ég hef verið að skrifa. Mér er alltaf hafnað og þegar ég leita að blogginu mínu kannast enginn við slóðina. Manni getur nú sárnað.

Á Húsavík um páska

Við komum heim frá Húsavík í gærkvöldi. Þetta var ánægjuleg vika norður á hjara veraldar. Allt á kafi í snjó. Þetta var algjör afslöppun í faðmi fjölskyldunnar. Ég, Siggi og mamma, stundum Guðný, sváfum í íbúðinni hennar Ágústu frænku, en hún var í Noregi hjá syni sínum Hauki og barnaörnum um páskana. Þetta er ekki í fyrsta skipti sem við dveljum á Hjarðarhóli 1...en sennilega það síðasta. Ágústa og dætur eru að flytja á mölina í vor.

Dagarnir liðu í indælis ró. Morgun- og hádegismat slegið saman. Farið í sund. Kaffi. Kvöldmatur undirbúinn. Fataskipti og smáhressing fyrir matinn. Sjónvarpsgláp. Sumir brugðu sér á skíði. Lyftan við húsdyrnar og allt frítt.

Steingerður er nýflutt í stærri íbúð og búin að koma sér vel fyrir í rúmgóðri íbúðinni. Helga og Óskar bættust í hópinn á laugardaginn og þá vorum við orðin 10 og það fór vel um okkur öll.

Á laugardaginn skruppum við inn á Akureyri á Glerártorg og þar hitti ég Gísla og Lúllý og nokkra kunningja. Við fórum síðan á Bláu könnunni og þar hitti ég fleiri kunningja og hana Möggu mína Blöndal. Alltaf jafn sæt og yndisleg. Ég gekk beint í flasið á Hrefnu minni í Blómabúð Akureyrar.

Mér finnst stundum tíminn standa í stað þegar ég kem til Akureyrar í þeim skilningi að ég hitti sama fólkið á sömu stöðum við sömu iðju og þegar ég bjó þar fyrir 10 árum.

Því miður gátum við ekki farið í heimsóknir með allt þetta lið með okkur...átta manns. Það bíður betri tíma.

Á Akureyri eignaðist ég yndislega vini og góða kunningja. Það er bara kjaftæði að Akureyringar séu lokaðir og erfitt að kynnast þeim.

Heimferðin gekk vel. Gott að vera í samfloti með Helgu og Óskari. Það kom nefnilega í minn hlut að keyra. Maðurinn minn var veikur og ekki í ökufæru ástandi...En það er allt of langt milli Húsavíkur og Þorlákshafnar.

...því þar er allt sem ann ég; það er mitt Draumaland

Loksins komst ég í tæri við – Draumalandið, sjálfshjálparbók handa hræddri þjóð eftir Andra Snæ Magnason. Það var skrítin tilfinning að vera stödd inn í bókaverslun í apríl og kaupa þrjár bækur en ekki rétt fyrir jólin. Ég hlakka til að lesa Draumalandið. Og ljóðabækurnar hans Andra Snæs: Bónusljóð og Ljóðasmygl og skáldarán.

Með bækurnar í poka öslaði ég niður Laugaveginn og stefndi niður á Kaffitár í Bankastræti til að fá mér cappochino meðan prinsessan mín var í yfirhalningu á hárgreiðslustofu ofar á Laugaveginum. Það var búið að breyta kaffihúsinu; stækka það um helming síðan ég var þarna síðast og það var sneisafullt að fólki klukkan rúmlega ellefu að morgni. Af hverju er þetta fólk ekki í vinnunni? Ekki eru þetta allt kennarar komnir í páskafrí? Ég settist niður eftir að ég var búin að panta og beið eftir kaffinu. Ég þurfti að færa mig svo að Jakob Frímann Stuðmaður kæmist að borðinu sínu. Ég fór að líta í kringum mig og sá að þarna voru mörg þekkt andlit. Gunnar Gunnarsson píanóleikari, Elísabet Jökulsdóttir rithöfundur, Björn Thors leikari og fleiri leikarar sem ég kann ekki að nefna, hljómsveitagæjar, örugglega ung ljóðskálds sem sátu með penna og skrifblokkir í kringum ljóðskáldið Elísabetu. Af hverju fer maður hjá sér innan um frægt fólk? Ég fór að reyna að fela bækurnar sem voru í gagnsæjum poka svo fólk héldi ekki að ég þættist vera einhver menningarviti. Ég drakk kaffi mitt sem var afbragðs gott og fór út. Ég var eiginlega samfærð um að allir gestirnir þarna inni væru á móti Kárahnjúkavirkjun. Ég hefði átta að standa upp og veifa Draumalandinu og hrópa: Ég er á móti Kárahnjúkavirkjun og álverum!

Næsti viðkomustaður var uppáhaldskaffihúsið mitt Te og kaffi á Laugaveginum. Ég fór inn til að athuga hvort kaffið væri jafngott þar og á hinum staðnum. Það var alveg eins og mjólkurmynstrið ofan á kaffinu líka. En bollinn var 30 krónum dýrari. Á Næstum grösum þar sem við mæðgur borðuðum hollan og góðan mat sá ég að kaffibollinn þar var 50 krónum ódýrari en á uppáhaldskaffihúsinu mínu.

Við mæðgur keyptum sumarlega skyrtu og bindi í stíl á strákinn okkar. Fórum og heimsóttum mömmu og ömmu að Laugavegi 104 en þar er sú áttræða að afgreiða á útsölumarkaði Verðlistans. Svei mér þá. Búðin var yfirfull af fatnaði svo það lá við að mér sundlaði. Í svona búðum fallast mér hendur. Ég gat ekki betur séð að frú Steingerður væri prýðis sölukona og stimamjúk við kúnnana.

Prinsessan nennti ekki í Kringluna að líta á föt eins og hún hafði ráðgert. Við drifum okkur heim sem betur fer, því þetta rölt upp og niður Laugaveginn hafði kostað mig töluverð fjárútlát.

Helga Jóna var komin í heimsókn þegar við mæðgur komum heim. Óvænt ánægja. Við verðum öll saman fjölskyldan fyrir norðan um páskana. Dæturnar þrjár, tengdasonur, barnabörn og mamma. Í dag leggjum við land undir fót.

Anna Jó vinkona mín átti afmæli í gær 10. apríl sem er einnig afmælisdagur tengdamóður minnar Helgu.

Ferming

Rakel, Siggi og Rebekka.

Í dag vorum við hjónin í fermingarveislu í Skálholti hjá Rakel frænku minni. Hún er dóttir Gumma frænda og Guðríðar. Þetta var hádegisverðarveisla með miklum og góðum mat. Í veislunni talaði afi fermingarbarnsins, Siggi frændi á Heiði, til sonardóttur sinnar. Hann talaði svo skemmtilega og viturlega. Hann minntist síns fermingardags, en hann var fermdur fyrir hart nær sjötíu árum (f. 1924). Hann sagðist muna vel eftir fermingardeginum sínum. Á hann voru saumuð föt, en vegna bágs efnahags voru buxurnar hafðar stuttar. Amma prjónaði á hann hnésokka. Hann sagðist hafa verið svo stoltur af jakkafötunum sínum. 13 krakkar fermdust um leið og hann. Presturinn tók börnin ekki til altaris fyrr en um sumarið, því það var ekki tími til þess þarna. Fólk þurfti að fara ríðandi heim og þá var eftir að drekka fermingarkaffið áður en farið var í fjós. Lagkaka hvít og brún voru á boðstólnum ásamt öðru meðlæti og súkkulaði með rjóma. Siggi sagðist muna enn eftir bragðinu af lagkökunum. Síðan bað hann fermingarbarnið að ganga á Guðs vegum, en þannig hafði amma hans alltaf kvatt hann. Svo hóf þessi fullorðni maður upp raust sína og söng Fyrr var oft í koti kátt með bjartri og fallegri tenórrödd og Siggi frændi hans í vesturbænum á Vatnsleysu, á svipuðu reki, lék undir á flygilinn. Allir tóku undir eins og til var ætlast í sínum röddum. Þar í sveit er ekki sungið einraddað. Áfram var sungið og hlýtt á fermingarbarnið leika tvo lög á flygilinn. Þá var borið fram kaffi og fermingarkaka.
Á gjafaborðinu var hnakkur og beisli innan um allar hinar gjafirnar... og hesturinn var ekki langt undan. 

Ellý fimmtug 9. apríl

Þessi mæta kona varð fimmtug í dag. Við hjónin kíktum til hennar í kvöld. Ellý og Jónsi tóku vel á móti okkur í mat og drykk eins og þeim var von og vísa. Það var glatt á hjalla, mikið talað og hlegið.

Ég reikna með að ég verði andvaka af áti. Fyrst fermingin og svo afmælisveislan.

Fimleikamótið í Íþróttamiðstöðinni í Þorlákshöfn...

...gekk alveg ljómandi vel. Það voru um 220 iðkendur. Mótinu var tvískipt. Yngri hóparnir voru f.h. og eldri e.h. Yngri hóparnir byrjuðu kl. 9:00 á upphitun. Við vorum hálftíma á undan áætlun, þannig að öllu var lokið kl.14:30.

Í lok mótsins kom kona til okkar og þakkaði fyrir mjög vel skipulagt mót. Ég held að hrósið eigi Ester Hjartardóttir skilið. Af öllum öðrum ólöstuðum ber hún hitann og þungann af þessu móti og fimleikadeildinni yfir höfuð.

Elstu stelpurnar í fimleikadeildinni voru líka mjög duglegar að hjálpa til við framkvæmdina og einnig voru nokkrir hörkuduglegir foreldrar sem aðstoðuðu.

Ekki má gleyma að iðkendur Fimleikadeildar Þórs stóðu sig með prýði. Þeir voru í þriðja sæti, bæði hjá yngri og eldri.

Ein úr Tungunum.

Og hér kemur Sissa... með litla kraftaverkið.

 

Ólfö Björk...

...á fimleikamóti í dag. Þetta er frumburðurinn þeirra Sissu og Sigga. Nú er ég búin að setja myndir af allri fjölskyldunni á Lyngberginu á bloggið í þessari viku. Nema af Sissu. 

8. mars

Steini bróðir, mamma, Kara systir, ég og Toffi bróðir.

Pabbi hefði orðið níræður 8. mars. Mamma, við systkinin og börn hittumst við leiðið hans og sungum Ó, Jesú bróðir besti. Pabbi söng þennan sálm við ýmis tækisfæri og spilaði undir á píanó, ef svo bar undir. Pabbi minn var ekki mjög lagviss maður en hann lét það ekki aftra sér frá því að tjá sig í tónlistinni. Pabbi var mikill húmoristi og hvers manns hugljúfi.

P.S. Brúðkaupsafmælið okkar Sigga (8. mars 1975).

Það var þá...

Í gær átti vinur minn á Akureyri afmæli sem ekki er í frásögu færandi (jú annars, það er merkilegt að eiga afmæli). Nema að mér datt í hug skondið atvik í sambandi við hann.

Við kenndum í sama skóla fyrir mörgum árum. Ég hafði kennt eitt ár í skólanum þegar hann byrjaði. Fyrsta skiptið sem ég sá hann vissi ég að okkur myndi verða vel til vina. Mér fannst hártoppurinn sem hann var með hræðilegur, en hvaða máli skipti það. (Mörgum árum síðar henti hann toppnum fyrir róðra). Góð kynni tókust með okkur og mökum okkar. Oft, þegar kennslu lauk fórum við heim til hvors annars og fengum okkur kaffi og spjölluðum. Eitt skipti stóðum við á gatnamótum og biðum eftir umferðarljósi. Ég snéri mér að vini mínum og spurði: Hvort eigum við að fara heim til mín eða þín? Einhverjar vöflur komu á vin minn. Þórhallur prestur, sem við þekktum ágætlega bæði, stóð við hliðina á okkur á ljósunum. Samkvæmt vini mínum gaf hann okkur hornauga. Ég var of vitlaust til að sjá að þessi spurning mín gæti misskilist.

Jakob Unnar...

...í fallega bolnum sínum frá Ítalíu. Mér sýnist þetta vera Batman framan á honum.

Auður Magnea...

...kom í heimsókn í dag.

Skemmtilegur dagur...

Staðreyndin að það styttist óðum í páskafrí kom mér í gott skap strax í morgunsárið.

Við Ester fórum á stúfana til að sníkja gjafir og pening fyrir fimleikamót sem haldið verður hér á laugardaginn. Þar verða yfir 200 iðkendur og er þetta stærsta mót sem haldið hefur verið hér til þessa. Þeir sem við töluðum við tóku okkur afskaplega vel.

Þegar ég kom heim dreif að gesti. Sigrún Berglind kom með bakkelsi frá Mása. Sissa kom með gimsteinana sína tvo. Rebekka leit inn með sína dúllu. Mínir gullmolar tíndust heim, prinsessan og eiginmaðurinn. Því miður heyrir svona gestagangur til undartekninga.

Gylfi og Nanna komu úr Reykjavík og borðuð hjá mér. Reyndar var Nanna að koma til þessa að horfa á skemmtiatriðin hjá fyrrum nemendum sínum sem nú eru komnir í áttunda bekk og héldu árshátíð sína í kvöld á elsta stiginu. Hún var mjög ánægð með frammistöðu þeirra, enda eru skólaskemmtanirnar alltaf skemmtilegar og mikið í þær lagt.

Þegar nemendur Nönnu voru í fjórða bekk flutti þeir leikrit eftir hana: Landnemar í Þorlákshöfn.

Lífið er saltfiskur...

Ég hef hvorki fyrr né síðar þurft að salta saltfisk fyrr en í kvöld. En einhvern tímann verður allt fyrst.

Stúlkan í uppáhaldsfiskbúðinni minni (eina búðin í plássinu) sagði mér reyndar að hann væri mildur, en fyrr má nú rota en dauðrota.

Ég er samt mjög ánægð með fiskbúðina. Það var nefnilega enginn hægðarleikur fyrir mig að nálgast fisk í fiskiþorpinu áður en hún opnaði. Ég vona því í lengstu lög að henni verði ekki lokað eins og lúðueldinu.

Myndin er af Sigurði Jakobssyni fyrrum eldisstjóra í Fiskey. Hann lék í "heimildamynd" sem ég gerði um lúðueldið á námskeiðinu Nám og kennsla á Netinu í Kennó fyrir tveimur árum.

Það var alveg hrikalega skemmtilegt að búa myndina til. Aðstoðamaður minn var Sigrún Berglind. Við byrjuðum seinni part föstudags og vorum búin um kvöldmatarleytið. Eiginkona eldisstjórans bauð okkur í mat og Sigga mínum líka. Það var í fyrsta skiptið sem ég smakkaði sandhverfu. Hún var himnesk. Þetta var eftirminnilegur dagur. Mikið hlegið.

Í litlum bæ....

Að búa í litlu samfélagi hefur ótal kosti. Maðurinn minn fór í bakaríið í hádeginu og ætlaði að kaupa sitt lítið að hverju. Þá var honum sagt að konan hans hefði verið að versla fyrir stuttu og hún hefði keypt þetta og hitt. Hann keypti þá það sem henni hefði láðst að kaupa; niðurskorið brauð.

Those boots were made for walking...

Mikið var ég lukkuleg þegar maðurinn minn kom heim með sigvélin mín úr viðgerð. Þetta væri nú ekki í frásögu færandi nema að því ég var komin á fremsta hlunn með að henda þeim. Ég hef vart farið úr þeim í tvö og hálft ár. Þau voru öll gauðrifin og tætt við sólann og mér datt ekki í hug að hægt væri að gera við þau. En þá heyrði ég af skógsmiðnum á Selfossi... að hann væri snillingur. Það reyndist rétt.

Hvað er ást?

Ást er... að maðurinn þinn komi heim í hádeginu með tvær Vikur sem hann hefur haft fyrir að leita að á bókasafninu, af því hann las um morguninn á læknabiðstofu í þeim tvær stuttar greinar sem hann hélt að kæmi sér vel fyrir þig að lesa. Önnur fjallaði um, hvernig best er að lækna kvef og hósta.
Ást er...að hann sjóði vatn með timian, sigti og setji síðan út í það smá hunang...og rétti þér.
Ást er...að hann útbúi meira af seiðinu áður en hann fer í vinnuna svo þú eigir nóg af því það sem eftir lifi dagsins.

Ég er komin úr felum...

... ekki fara að geta í eyðurnar... lesið fyrst.

Mér hefur alltaf þótt gaman að blogga, en samt er ég svolítið feimin við það. Meðan ég var KHÍ gat ég afsakað bloggið með því að það væri skylda í náminu að skrifa dagbók á Netinu.

Eftir að ég byrjaði aftur að blogga lét ég engan vita. Fyrir stuttu skrifaði ég slóðina neðan við tölvubréf til tveggja vinkvenna minna. Ég taldi mér trú um að þær myndu ekkert taka eftir henni. Mér skjátlaðist.

Um daginn lét ég slóðina gossa á bloggsíðunni hennar Sissu.

Ég játaði fyrir Guðrúnu að ég væri að blogga þegar hún spurði mig.

Og svo fer ekkert fram hjá Þórhildi Helgu.

Nú eru það fimm eðalkvinnur sem vita um síðuna mína!

Velkomnar mínar kæru.

1. apríl

Ég missti af útgáfutónleikum Kammerkórs Suðulands í Þjóðmenningarhúsinu í gær 1. apríl. Ó, nei þetta var ekkert gabb. Búin að eyða ómældum tíma í undirbúning...en svona fór nú sjóferð þá.

Hilmar Örn hringdi í mig eftir tónleikana og var mjög ánægður. Kórinn stóð sig vel. Einsöngvararnir: Hallveig, Anna Sigga og Hrólfur sungu eins og englar. Símon H. spilaði undurblítt nokkur lög á gítar. Kynnirinn Elísabet í Gerðubergi stóð sig líka með prýði. Tónskáldið mjög þakklátt og ánægt.

Salurinn var þétt setinn tónlistaráhugafólki, tónskáldum og áhangendum kórsins. Gagnrýnandi mætti...þannig að það verður spennandi að fletta mogganum næstu daga.

Einn félagi minn hringdi eftir tónleikana, og þá voru þau komin á Kaffi Sólon þar sem ég hafði pantað sal til afnota í klukkutíma, og spurði hvað þau mætti drekka!!!

Af hverju ég mætti ekki?

Þegar ég kom heim úr skólanum í hádeginu á föstudag; fór ég beint í ískápinn til að finna mér eitthvað í svanginn (eins og alltaf þegar ég kem heim, á hvaða tíma sem er). Mig langaði í ekkert. Það voru fyrstu einkennin.

Ég mætti illa haldin í Ráðhúskaffi um hálf fjögur leytið til að hitta vinnufélaga. Ég kvartaði við þá hvað mér liði illa; ég væri örugglega að deyja. Þeir vorkenndu mér ekkert, sögðu mér að skammast mín og ég ætti að þakka fyrir hvern dag...

Þegar ég kom heim var ég komin með yfir 39° C.

Ég komst ekki heldur á Gellluna hjá Kiwanis. Minn maður vildi ekki fara einn svo ég stakk upp á nokkrum gellum sem hann gæti boðið með sér. Honum fannst ég bara eitthvað skrýtin. Þá hlýt ég að vera það, því mér fannst þetta svo sjálfsagt.

Það var gott að hafa hann heima.

Ljóð

1. apríl.

Mars búinn.

Höf: Andri Snær Magnason