1. apríl

Ég missti af útgáfutónleikum Kammerkórs Suðulands í Þjóðmenningarhúsinu í gær 1. apríl. Ó, nei þetta var ekkert gabb. Búin að eyða ómældum tíma í undirbúning...en svona fór nú sjóferð þá.

Hilmar Örn hringdi í mig eftir tónleikana og var mjög ánægður. Kórinn stóð sig vel. Einsöngvararnir: Hallveig, Anna Sigga og Hrólfur sungu eins og englar. Símon H. spilaði undurblítt nokkur lög á gítar. Kynnirinn Elísabet í Gerðubergi stóð sig líka með prýði. Tónskáldið mjög þakklátt og ánægt.

Salurinn var þétt setinn tónlistaráhugafólki, tónskáldum og áhangendum kórsins. Gagnrýnandi mætti...þannig að það verður spennandi að fletta mogganum næstu daga.

Einn félagi minn hringdi eftir tónleikana, og þá voru þau komin á Kaffi Sólon þar sem ég hafði pantað sal til afnota í klukkutíma, og spurði hvað þau mætti drekka!!!

Af hverju ég mætti ekki?

Þegar ég kom heim úr skólanum í hádeginu á föstudag; fór ég beint í ískápinn til að finna mér eitthvað í svanginn (eins og alltaf þegar ég kem heim, á hvaða tíma sem er). Mig langaði í ekkert. Það voru fyrstu einkennin.

Ég mætti illa haldin í Ráðhúskaffi um hálf fjögur leytið til að hitta vinnufélaga. Ég kvartaði við þá hvað mér liði illa; ég væri örugglega að deyja. Þeir vorkenndu mér ekkert, sögðu mér að skammast mín og ég ætti að þakka fyrir hvern dag...

Þegar ég kom heim var ég komin með yfir 39° C.

Ég komst ekki heldur á Gellluna hjá Kiwanis. Minn maður vildi ekki fara einn svo ég stakk upp á nokkrum gellum sem hann gæti boðið með sér. Honum fannst ég bara eitthvað skrýtin. Þá hlýt ég að vera það, því mér fannst þetta svo sjálfsagt.

Það var gott að hafa hann heima.