Í morgun ...

... fór ég að venju í sund í afar fallegu veðri; sólskini og logni. Tveimur tímum síðar fór ég aftur í laugina með börnunum í 1. og 2. bekk sem aðstoðarmaður. Í eftirmiðdaginn fór ég í þriðja sinn í laugina eftir hörku púl hjá henni Elínu minni Ósk, sem er að reyna að koma frúnni í gott líkamlegt form. Þar sem ég sat í pottinum og sleikti sólina stundakorn heyrði ég sagt fyrir aftan mig: „Blessuð Sigga mín hvað segirðu gott“ . Út í pottinn vippaði sér unglings stúlka, skælbrosandi og yndisleg. Þarna var kominn fyrrum nemandi minn.

Þegar ég flutti hingað fyrir ellefu árum tók ég við fyrsta bekk. Þetta var í fyrsta skipti á mínum kennsluferli sem ég kenndi fyrsta bekk. Ég var með bekkinn í fimm vetur og þessi elskulega stúlka var einmitt í honum. Hún sat hjá mér í dágóða stund og svaraði öllum spurningum mínum með bros á vor. Svo sagði hún allt í einu:„Jæja, Sigga mín, ég ætla að fara aftur út í laug til stelpnanna. Mikið var gaman að hitta þig. Við hittumst kannski bráðum aftur. Hafðu það gott!“

Þetta gefur lífinu gildi.