Á leið til Færeyja með viðkomu á Húsavík

Ég er komin til Húsavíkur og rigningin eltir mig, reyndar er stytt upp núna. Að vísu var fínt veður í gær þegar ég, mamma og Ragnhildur lentum á Akureyri. Steingerður og Sigurjón komu og sóttu okkur.

Við þurftum aðeins að snúast á Akureyri. Ég byrjaði á því að fara með gleraugun mín í viðgerð því annar púðinn var brotinn. Gæti trúðað að það hafi gerst þegar ég ákvað að geyma þau í skónum mínum, þar sem ég taldi það öruggasta staðinn á meðan ég skryppi í smádekur. Skammtímaminnið er ekki upp á marga fiska hjá frú Sigríði og hafði hún steingleymt fína geymslustaðnum þegar hún smeygði sínum netta fæti í skó númer 41, og þá mundi hún það. En, aftur í gleraugnabúðina. Ég valdi púða sem líktust þeim sem fyrir voru á gleraugunum en auðvitað var ekki hægt að fá eins. Karl, optiker, lagaði gleraugun og pússaði (illa) á meðan hann spurði mig hvort ég byggi ekki í Keflavík. Hann hafði verið í Keflavík um síðustu hlegi að gifta son sinn og hann hafði aldrei lent í annarri eins rigningu. En mig minnti að í Höfninni hafi verið blíðskapar veður þann sautjánda? Ég þreifaði eftir peningaveskinu í töskunni. Nei, ekki mátti ég borga viðvikið, það var í boði Karls! Akureyringar eru greiðviknir.

Við mæðgur, þrír ættliðir, leggjum upp í ferð til Færeyja með Norrænu á morgun. Við leggjum af stað í rútu, frá Skrifstofu verkalýðsfélaganna á Húsavík, klukkan hálf sjö í fyrramálið. Í ferðinni verða þrjátíu og níu manns. Ég er farin að hlakka til.

Brugðið á leik...

... og farið í blindrablota. Þetta er lið bæjarstarfsmanna.

Hæ, hó...

...jibbí jei, við skemmtum okkur konunglega sautjánda júní.

Sómi Þorlákshafnar...

...Valur Rafn Halldórsson, flutti hátíðarræðuna og gerði það vel.

Fjallkonan...

...fer hún þá upp á fjall? Heyrði ég sex ára snáða spyrja pabba sinn þegar fjallkonan, sem var að þessu sinni Barbara Guðnadóttir, var að koma sér fyrir við ræðupúltið. Heyrði ekki hverju pabbinn svaraði, því fjallkonan hafði þegar byrjað flutning sinn á ljóði eftir Andra Snæ Magnason.

Ísland

Ó! Ísland þú ert þvílíkt flott
með þúfur og jökla og geggjaða fossa
þó veðrið sé reyndar grátlega gott
með gjafmilda himna og rennblauta kossa
þá ertu Ísland indælt sker
ýktasti staður á jörðu er hér.

Já! Land mitt þú ert ágætis eyja
æðisleg finnst mér hérna að lifa
og að lokum sjálfsagt dýrðlegt að deyja
einn daginn er lífsklukkan hættir að tifa
þá hvíli ég í þinni mergjuðu mold
móðir mín góða, Ísafold.

Birt í Morgunblaðinu á þjóðhátíðardaginn 2006, opnuauglýsing frá Landsbankanum.
"Á hverjum hátíðardegi býður Landsbankinn listmanni að deila með okkur hugrenningum sínum. "

17. júní

Ég hef alveg gleymt að minnast á, að mín elskulega dótturdóttir er búin að vera hjá mér í tæpa viku, mér til yndis og ánægju. Hún spurði mig í gærkveldi hvað væri svona merkilegt við 17. júní!

Við morgunverðarborðið í morgun var henni hlýtt yfir þann fróðleik sem hún fékk hjá ömmu sinni í gær, um aðdragandann að stofnun lýðveldisins og af hverju þessi dagur varð fyrir valinu sem þjóðhátíðardagur Íslendinga. Sú stutta byrjaði: „Sko, Danir réðu yfir okkur, ha, og svo voru nokkrir kallar, eða kall sem hét Jón......

Í fyrra öðlaðist þessi dagur sérstaka merkingu fyrir mig. Það urðu kaflaskil. Mjög góð. Nokkrum dögum áður var ég bænheyrð í kirkju í þessum bæ á Ítalíu og í kjölfarið gerðist kraftaverkið.

Og enn er...

Skemmtilegur dagur...

....föstudagurinn 9. júní. Trúlega var þetta ósköp hvunndagslegur dagur. En ég er hvunndagshetja...í þeirri merkingu að mér finnst hversdagurinn skemmtilegastur.

Það kom einhvern veginn flatt upp á mig að ég væri komin í sumarfrí, mér fannst ég rétt að byrja skólaárið (kannski svolitlar ýkjur). Fríið gladdi mig. Ég kom miklu í verk fyrir hádegi á þessum fyrsta frídegi mínum. Ég settist við eldhúsborðið og hringdi í alla þá staði sem ég hafði trassað að hringja í síðustu daga eða réttara sagt ekki haft tök á. Eitt símatalið færði mér þær fréttir að Ítalir hefðu samþykkt að taka á móti Guðnýju þrátt fyrir að þeir væru búnir að loka á fleiri skiptinema til landsins, fyrir þó nokkru. Um kvöldið áttum við að mæta á námskeið með dóttur okkar frá sjö til tíu og fyrir hádegi morguninn eftir. Guðný átti að vera á alla helgina á námskeiði. Henni tókst að skipta á vöktum í vinnunni. Ég græddi peninga á einu símtalinu. Ég komst í ferðina, sem ég var búin að hlakka til að fara um Reykjanesið í nokkra mánuði með því að hringja á tvo staði, en ég var búin að afskrifa þá ferð vegna námskeiðsins hjá AFS. Fékk vinkonur í hádegismat (náið aðeins að „dóa” til áður en þær komu). Upphringing frá góðri vinkonu að norðan. Allt þetta fyrir klukkan eitt og meira til.

---

Enn af kostum þess að búa í litlu samfélagi

Eins og kom fram hér að ofan þá sá ég fram á að ég gæti alls ekki farið í óvissuferðina með Ferðamálafélagi Ölfuss, vegna þess að það var lögð rík áhersla á að foreldrar skiptinema kæmu á laugardagmorguninn á fund. Fara átti yfir tryggingamál o.s.frv. Siggi var búinn að ákveða að fara í veiðiferð, þannig að ég ætlaði að fara. Þarna um morguninn þegar ég var í símaleiknum, hringdi ég á Heilsugæsluna vegna erinda sem ég átti við sjúkraþjálfara. Góð kona (sem hafði umsjón með ferðinni á Reykjanesið) kom í símann og ég notaði því tækifærið að segja henni frá því hvað ég væri leið yfir að komst ekki í ferðina. „Nú, af hverju Sigga mín?” sagði hún. Jú, það var vegna þess að ég þurfti að fara á fund um morguninn með minni ástkæru dóttur sem væri að fara sem skiptinemi til Ítalíu í haust. Góða konan var ekki lengi að ráða fram úr þessu og sagði: „Getur Helga Jóna systir hennar ekki farið með henni?” (Ég varð hissa, vissi ekki að hún þekkti hana). „Ég skrifa þig í ferðina, það er eitt pláss laust.” Ég þakkaði henni fyrir að benda mér á þessa lausn sem mér hafði alls ekki dottið í hug. Þetta var alveg upplagt, námsskeiðið var í Garðabænum þar sem Helga Jóna býr.

---

Seinnipartinn sama dag fór ég til einnar sem sér um að lita brúnir og brár svo ég sé huggulegri og svipmeiri (ekki endilega svipfallegri). Ég bað hana að eyða ekki miklu púðri í að lita augnhárin því ég ætti gjafabréf í Baðhúsið í litun og andlitsbað, sem ég ætlaði að nýta mér innan fárra daga. Þetta fannst minni ágætu snyrtidömu þvílík peningasóun. Hún skyldi lita á mér augabrúnir og augnhár því hún væri miklu ódýrari og ég tæki eitthvað annað út í Baðhúsinu. Hún náði í símaskrána og leitaði að Baðhúsinu með stafrófið á vörunum. Þegar hún hafði fundið símanúmerið rétti hún mér símtólið sagði: „ Spurðu hvort þú getir ekki fengið í staðinn fyrir litun: handsnyrtingu eða fótsnyrtingu... eða átt inni litunina.” Það reyndist ekki vera neitt mál. Ég fer sem sagt í andlitsbað og handsnyrtingu í Baðhúsið 19. júní með litaðar augabrúnir og augnhár.

Tilkynning um Söngfélagsútileguna...

... er loksins komin út á Netið. Ég reyndi í marga daga að koma síðunni út, en án árangurs. Allt virtist vera í lagi. Það kom svo í ljós að það var búið að úthýsa síðunni hjá fyrirtækinu sem hýsir hana. Hvers vegna? veit ég eigi.

Margt býr í þokunni...

 

Reykjanesskagi

Nestið er alltaf tilhlökkunarefni í gönguferðum....

 

Óvissuferð um Reykjanesskaga

Laugardaginn 10. júní sl. fór Ferðamálafélag Ölfuss í óvissuferð um Reykjanesskaga. Í ferðinni voru níu konur ásamt fararstjóranum Jóhanni Davíðssyni. Þrátt fyrir þoku og súld heppnaðist ferðin vel í alla staði. Stemmningin var góð hjá ferðalöngum og átti farastjórinn drjúgan þátt í að skapa hana. Hann kom okkur skemmtilega á óvart með ýmsum uppátækjum á leiðinni. Jóhann er mikill áhugamaður um hella og fórum við niður í tvo hella og í nokkra hellisskúta.

Sumar okkar áttu oft erfitt með að átta sig á hvar við vorum staddar vegna þokunnar. En vegvísar sýndu að við ókum fram hjá Vigdísarvöllum, Kleifarvatni og Djúpavatni.Við gengum í hrauninu sem var að mestu þakið fallegum grænum mosa og kallað er Almenningur. Þar fórum við í Hrútagjá og Hrútagjárdyngju sem er með myndarlegum hrauntröðum og fallega löguð. Við skoðuðum Húshelli sem er nálægt Fjallinu eina og í er hleðsla sem minnir á lítið hús eða herbergi.

Á leiðinni heim var farið í Sængurkonuhelli í Herdísarvíkurhrauni í Selvogi. Þar á kona hafa alið barn er hún var á leið milli bæja. Við kíktum inn í hellismunnann og sáum þar ryðgað vaskafat. (Skyldi hún hafa gleymt því?) Við vorum orðnar lúnar og nenntum ekki að fara að klöngrast inn í hellinn; en forvitnin varð letinni yfirsterkari, þegar farastjórinn gaf það í skyn að við misstum af miklu ef við færum ekki inn í hellinn. Það má til sanns vegar færa; við hefðum misst af „líkfundinum”.

Ógleymanleg ferð um hrjóstruga og tignarlega náttúru Reykjanesskaga með skemmtilegum konum og einum karli sem stjórnaði okkur með ljúfmennsku sinni og skemmtilegheitum.

Burtfararprófstónleikar

Ég táraðist þegar hún gekk í salinn; unga fallega stúlkan klædd rauðum síðum kjól, með sítt slegið hár. Hún tók sér stöðu við flygilinn brosti og hóf upp raust sína þegar forspilinu lauk. Móðir hennar sat á fremsta bekk með einni af fremstu söngkonum landsins Guðrúnu Tómasdóttur og horfði ástúðlegum augum á kraftaverkið sitt sem söng undurfallega „Sjung, sjung du underbara säng.“ Salurinn í Norræna húsinu var þéttsetin fjölskyldu og vinum, auk kennurum. Öllum fannst þeir eiga einhverja hlutdeild í þessari ungu söngkonu. Mér fannst það allavega þegar hún gekk inn salinn, búin að þekkja hana síðan hún var í móðurkviði. Langþráð óskabarn foreldra sinna. Ég hélt því fram við móður hennar á sínum tíma að hún gengi með stúlku og hún yrði fræg söngkona. Kannski ekki fráleit tilgáta þar sem móðirin er söngkona og söngkennari.

Auðrún Aðalsteinsdóttir hélt burtfaraprófstónleika sína frá Söngskólanum í Reykjavík í Norræna húsinu í kvöld. Hún söng mjög vel með sinni fallegu sópranrödd. Hún er afar músikölsk og hefur mjög góða söngtækni. Undirleikari hennar var Iwona Ösp Jagla. Auðrún tók einnig 7. stig í píanóleik í vor. Þegar tónleikunum lauk sagði Garðar Cortes skólastjóri nokkur orð m.a. hvað Auðrún kæmi með gott veganesti tónlistarlega séð að norðan. Hún hefði lært söng hjá móður sinni Þuríði Baldursdóttur sem hann hældi á hvert reipi. Hún hefði oft skilað inn í Söngskólann mjög vel undirbúnum nemendum til frekara náms. Við klöppuðum þessu til staðfestingar. (Fyrir nokkrum árum var ég á burtfararprófstónleikum hjá Huldu Björk Garðarsdóttur í Norræna húsinu. Hún var líka nemandi Þuríðar og tók hjá henni 8. stig. Nú rís stjarna hennar skært á Íslandi og víðar).

Þarna var þó nokkur slatti af fólki sem ég þekkti og kannaðist við. Í hléinu bauð frú Þuríður upp á vatn, gos, pilsner og eðalkonfekt. (Konan er mjög flink að búa til stemmningu.) Þegar mér tókst að slíta mig frá konfektinu og rölta aðeins um gólfið vatt sér að mér stúlka sem ég hafði tekið eftir sökum glæsileika. Hún spurði mig:„Varst þú ekki að læra söng hjá Þuríði fyrir norðan?“ Ég jánkaði því feimnislega. Hún kynnti sig og sagðist muna svo vel eftir mér. „Ég var bara 10 ára“ sagði hún. Svo bætt hún við: „Þú hefur ekkert breyst.“ Auðvitað hef ég breyst, en þetta lætur vel í eyru. Ég sló henni líka gullhamra. Vel og minnst Jónas Jónasson hafði líka orð á þessu!

Þegar ég bjó fyrir norðan fór ég að læra að syngja hjá Þuríði til að geta sungið betur í Passíukórnum sem ég var í og Roar Kvam stjórnaði. Það er engum blöðum um það að fletta að Þuríður er frábær söngkennari. (GC hefur reynt að fá hana suður til að kenna við Söngskólann.) Hún er mjög áhugasamur og samviskusamur kennari. Hún kenndi okkur aukalega á laugardögum og ég efast um að hún hafi fengið greitt fyrir það. Á laugardögum hittust nemendurnir og sungu við undirleik fyrir hverja aðra og var frammistaðan krufin til mergjar. Við hlustuðum á hina og þessa söngvara, skoðuðum óperur á myndböndum. Hún fékk Jónas Jónasson til að vera með framsögn hjá okkur og leikræna tjáningu. Steinunn Ólína Þorsteinsdóttir kenndi okkur líka hvernig við ættum að bera okkur og flytja texta. Við vorum í leikfimi og spuna hjá Önnu Richards til að halda okkur í formi. Hún reyndi að koma okkur á framfæri og syngja opinberlega fyrir fólk til að öðlast reynslu. Þetta var allt aukalega sem við greiddum ekkert fyrir. Þetta var mjög skemmtilegt og lærdómsríkt en mjög krefjandi. Hún gerði kröfur. Þrátt fyrir allt dugði það ekki til að ég yrði fræg söngkona! Ég hafði samt gott af þessu öllu.

Auðrún er algjör gullmoli. Hún er rétt að byrja sinn feril. Það sem ég er svo séð, bað ég hana um að skrifa nafnið sitt á prógrammið. Hver veit nema að ég geti selt það fyrir offjár þegar hún öðlast frægð . Eftir tónleikan héldum við hjónin heim yfir fjallið glöð og ánægð, með viðkomu hjá mömmu.

Vordagar

31. maí 2006

Þessa daga eru svokallaðir vordagar í skólanum. Þá er kennslan brotin upp og krakkarnir bregða á leik, fara í stuttar ferðir í nágrenni skólans eða jafnvel lengri ferðir, ratleiki o.s.frv. Í dag var íþrótta- og grilldagur. Ég brá mér í hlutverk Rebekku vinkonu minnar (sem hélt af landi brott með fjölskyldu sína í mánaðar útlegð) og var með krakkana hennar í 1. bekk. Vegna mígandi rigningar varð að endurskipuleggja daginn og þar með að fella niður grillið. Krakkarnir fóru í alls konar hópleiki í Íþróttamiðstöðinni og það gekk allt saman mjög vel. Kennararnir kepptu við 10. bekk í körfu, fótbolta og blindrabolta. Ég tók þátt í blindraboltaleiknum (vona að þetta sé réttnefni). Á okkur leikmenn voru sett sundgleraugu sem búið var að myrkva með álpappír, þannig að það var útilokað að sjá í gegnum þau. Boltinn sem við áttum að sparka í mark var mjög stór; kúlur innan í honum svo við heyrðum hvar hann var staddur. Það var ekki liðin meira en mínúta af leiknum þegar ég var alveg orðin ringluð og búin að tapa áttum. Ég heyrði aldrei hringlið í boltanum vegna hrópa frá áhorfendapöllunum. Allt í einu gerðust undur og stórmerki ég var komin með boltann í fangið. Undrandi setti ég hann á gólfið og þrumaði í átt að marki en hann fór í þveröfuga átt. Þrátt fyrir litla hjálp frá mér sigruðu kennara í þessum leik og í hinum líka.

Krakkarnir í 1. og 2. bekk eru í fjórum stofum á neðra gangi í nýju viðbyggingunni. Í staðinn fyrir að fara út í leiki fengu þau að ganga um á milli stofanna og velja sér viðfangsefni. Á örskömmum tíma voru krakkarnir farnir að perla, búin að ná í spil á bókasafnið og farnir að spila, teikna, lita, lesa og fara í búðarleik. Ég sat þarna undrandi og vissi ekkert hvað ég átti að hafa fyrir stafni. Varð himinlifandi ef einhver bað mig um að lesa fyrir sig spurningu úr einhverju spili sem vafðist fyrir viðkomandi. Ég gekk inn í hinar stofurnar og þar var sama upp á teningnum. Allir krakkarnir önnum kafnir við einhverja iðju og heyrðist varla í þeim. Þetta eru hreint út sagt frábær börn. Og svo fær maður stundum knús. Á föstudaginn verð ég aftur Rebekka. Ég hlakka til.