Skemmtilegur dagur...

....föstudagurinn 9. júní. Trúlega var þetta ósköp hvunndagslegur dagur. En ég er hvunndagshetja...í þeirri merkingu að mér finnst hversdagurinn skemmtilegastur.

Það kom einhvern veginn flatt upp á mig að ég væri komin í sumarfrí, mér fannst ég rétt að byrja skólaárið (kannski svolitlar ýkjur). Fríið gladdi mig. Ég kom miklu í verk fyrir hádegi á þessum fyrsta frídegi mínum. Ég settist við eldhúsborðið og hringdi í alla þá staði sem ég hafði trassað að hringja í síðustu daga eða réttara sagt ekki haft tök á. Eitt símatalið færði mér þær fréttir að Ítalir hefðu samþykkt að taka á móti Guðnýju þrátt fyrir að þeir væru búnir að loka á fleiri skiptinema til landsins, fyrir þó nokkru. Um kvöldið áttum við að mæta á námskeið með dóttur okkar frá sjö til tíu og fyrir hádegi morguninn eftir. Guðný átti að vera á alla helgina á námskeiði. Henni tókst að skipta á vöktum í vinnunni. Ég græddi peninga á einu símtalinu. Ég komst í ferðina, sem ég var búin að hlakka til að fara um Reykjanesið í nokkra mánuði með því að hringja á tvo staði, en ég var búin að afskrifa þá ferð vegna námskeiðsins hjá AFS. Fékk vinkonur í hádegismat (náið aðeins að „dóa” til áður en þær komu). Upphringing frá góðri vinkonu að norðan. Allt þetta fyrir klukkan eitt og meira til.

---

Enn af kostum þess að búa í litlu samfélagi

Eins og kom fram hér að ofan þá sá ég fram á að ég gæti alls ekki farið í óvissuferðina með Ferðamálafélagi Ölfuss, vegna þess að það var lögð rík áhersla á að foreldrar skiptinema kæmu á laugardagmorguninn á fund. Fara átti yfir tryggingamál o.s.frv. Siggi var búinn að ákveða að fara í veiðiferð, þannig að ég ætlaði að fara. Þarna um morguninn þegar ég var í símaleiknum, hringdi ég á Heilsugæsluna vegna erinda sem ég átti við sjúkraþjálfara. Góð kona (sem hafði umsjón með ferðinni á Reykjanesið) kom í símann og ég notaði því tækifærið að segja henni frá því hvað ég væri leið yfir að komst ekki í ferðina. „Nú, af hverju Sigga mín?” sagði hún. Jú, það var vegna þess að ég þurfti að fara á fund um morguninn með minni ástkæru dóttur sem væri að fara sem skiptinemi til Ítalíu í haust. Góða konan var ekki lengi að ráða fram úr þessu og sagði: „Getur Helga Jóna systir hennar ekki farið með henni?” (Ég varð hissa, vissi ekki að hún þekkti hana). „Ég skrifa þig í ferðina, það er eitt pláss laust.” Ég þakkaði henni fyrir að benda mér á þessa lausn sem mér hafði alls ekki dottið í hug. Þetta var alveg upplagt, námsskeiðið var í Garðabænum þar sem Helga Jóna býr.

---

Seinnipartinn sama dag fór ég til einnar sem sér um að lita brúnir og brár svo ég sé huggulegri og svipmeiri (ekki endilega svipfallegri). Ég bað hana að eyða ekki miklu púðri í að lita augnhárin því ég ætti gjafabréf í Baðhúsið í litun og andlitsbað, sem ég ætlaði að nýta mér innan fárra daga. Þetta fannst minni ágætu snyrtidömu þvílík peningasóun. Hún skyldi lita á mér augabrúnir og augnhár því hún væri miklu ódýrari og ég tæki eitthvað annað út í Baðhúsinu. Hún náði í símaskrána og leitaði að Baðhúsinu með stafrófið á vörunum. Þegar hún hafði fundið símanúmerið rétti hún mér símtólið sagði: „ Spurðu hvort þú getir ekki fengið í staðinn fyrir litun: handsnyrtingu eða fótsnyrtingu... eða átt inni litunina.” Það reyndist ekki vera neitt mál. Ég fer sem sagt í andlitsbað og handsnyrtingu í Baðhúsið 19. júní með litaðar augabrúnir og augnhár.