Vordagar

31. maí 2006

Þessa daga eru svokallaðir vordagar í skólanum. Þá er kennslan brotin upp og krakkarnir bregða á leik, fara í stuttar ferðir í nágrenni skólans eða jafnvel lengri ferðir, ratleiki o.s.frv. Í dag var íþrótta- og grilldagur. Ég brá mér í hlutverk Rebekku vinkonu minnar (sem hélt af landi brott með fjölskyldu sína í mánaðar útlegð) og var með krakkana hennar í 1. bekk. Vegna mígandi rigningar varð að endurskipuleggja daginn og þar með að fella niður grillið. Krakkarnir fóru í alls konar hópleiki í Íþróttamiðstöðinni og það gekk allt saman mjög vel. Kennararnir kepptu við 10. bekk í körfu, fótbolta og blindrabolta. Ég tók þátt í blindraboltaleiknum (vona að þetta sé réttnefni). Á okkur leikmenn voru sett sundgleraugu sem búið var að myrkva með álpappír, þannig að það var útilokað að sjá í gegnum þau. Boltinn sem við áttum að sparka í mark var mjög stór; kúlur innan í honum svo við heyrðum hvar hann var staddur. Það var ekki liðin meira en mínúta af leiknum þegar ég var alveg orðin ringluð og búin að tapa áttum. Ég heyrði aldrei hringlið í boltanum vegna hrópa frá áhorfendapöllunum. Allt í einu gerðust undur og stórmerki ég var komin með boltann í fangið. Undrandi setti ég hann á gólfið og þrumaði í átt að marki en hann fór í þveröfuga átt. Þrátt fyrir litla hjálp frá mér sigruðu kennara í þessum leik og í hinum líka.

Krakkarnir í 1. og 2. bekk eru í fjórum stofum á neðra gangi í nýju viðbyggingunni. Í staðinn fyrir að fara út í leiki fengu þau að ganga um á milli stofanna og velja sér viðfangsefni. Á örskömmum tíma voru krakkarnir farnir að perla, búin að ná í spil á bókasafnið og farnir að spila, teikna, lita, lesa og fara í búðarleik. Ég sat þarna undrandi og vissi ekkert hvað ég átti að hafa fyrir stafni. Varð himinlifandi ef einhver bað mig um að lesa fyrir sig spurningu úr einhverju spili sem vafðist fyrir viðkomandi. Ég gekk inn í hinar stofurnar og þar var sama upp á teningnum. Allir krakkarnir önnum kafnir við einhverja iðju og heyrðist varla í þeim. Þetta eru hreint út sagt frábær börn. Og svo fær maður stundum knús. Á föstudaginn verð ég aftur Rebekka. Ég hlakka til.