„Mér leiðist....

...en ég get ekki gert neitt við því”, sagði dóttirin frá Bangkok í kvöld. Skynsöm stúlka. Hún situr hjá mér meðan ég bý til matinn og við spjöllum. Hún spyr mig hvort ég hafi séð kvikmyndina Nóa Albinóa. (Hún horfði á hana tveimur dögum áður en hún yfirgaf borg englanna). „Svo leiðinleg mynd. Einmanaleiki og snjór.”
„Þetta er list”, segi ég. (Held reyndar að ég hafi gefist upp á að horfa á hana).

„Það er enginn sem talar við mig í skólanum. Ég reyni að tala við krakkana á ensku en þeir hlaupa í burtu. Þeir tala ekki ensku.”
„ Ójú, þeir kunna ensku, þeir eru bara feimnir.” En, ég veit betur enda kaupir hún ekki þessa skýringu.
„Ég var að tala við vin mig áðan og þetta er eins í Kópavogur.”
(Þessir Íslendingar.)
„Hvað gerir þú þegar þú ert búin í skólanum heima í Tælandi? Ertu með vinkonum þínum? ”
„Stundum. Við förum t.d. í Kringluna (moll), fáum okkur ís...
„Hvernig farið þið í Kringluna? Við tökum stundum taxa, pínulítinn taxa (teiknar hann með mjög lítilli hreyfingu, út í loftið) og troðum okkur kannski tíu í einn taxa. It´s so funny. Annars er Kringlan rétt hjá skólanum.”

Við horfðum svo á Everybody loves Raymond. Hún skellihló... og ég líka (hef aldrei horft á þennan þátt.)

Vinkona óskast.

Hún heitir Gam...

...yngsta dóttirin en ekki Gab. Ég bar þetta undir hana þegar næst elsta dóttirin rak augun í þetta. Hún brosti út undir eyru og skríkti smá og leiðrétti framburð minn. Hún hefur húmor. Mér finnst ég alltaf hafa þekkt hana.

Hún ætlar að horfa á Magna á eftir.

Fósturdóttirin Gab er komin...

...frá Tælandi. Við sóttum hana í Kaldársel á sunndaginn, en þar var hún búin að vera á námskeiði í tvo daga ásamt 42 öðrum skiptinemum alls staðar úr heiminum.

Það var verið að taka mynd af öllum hópnum þegar við komum. Við hjónin þekktum strax okkar stúlku, hún var í fremstu röð með rauðan trefil. Hún kom hlaupandi til okkar þegar hún kom auga á okkur og “systur” sínar. Við féllumst í faðma.