Á ferð og flugi

Þessi blogger er að stríða mér, ég hef ekki getað sent út færslur í marga daga. Hér kemur ein sem farið er að slá í enda síðan á þriðjudag. Sendi hana í gegnum Picasa og ætla að athuga hvað gerist.
----
Hvað er eiginlega í gangi upp á Hellisheiði eða á Hengilssvæðinu? Fyrir stuttu var bara einn reykjabólstur en í dag taldi ég sjö bæði á suður (eða vestur) og austur leið. Svæðið er eins og gatasigti. Sjálfsagt verður svæðið eins og víravirki áður en langt um líður.

Í Þrengslunum í dag þurfti ég að stoppa (eða hægja verulega á ferðinni) þegar bíldrusla sem ók á móti mér fór yfir á hinn vegarhelminginn eins og ekkert væri eðlilegra. Ökumaðurinn sá að sér eftir stund en var ekkert að flýta sér að rétta bíllinn af. Mér fannst hann vera að ögra mér. Bílstjórinn var með flókahatt og líktist Woody Allen en mér fannst þetta samt vera kvenmaður. Þetta var semsagt á leiðinni í bæinn. Á leiðinni heim í Svínahrauni ók ég eftir bíl sem var með svarta dulu í afturglugganum, hélt á tímabili að þetta væri líkbíll því hann fór ekki yfir áttatíu og svo var þetta skutbíll. Þegar ég nálgaðist bílinn sá ég að það var mynd af hauskúpu á dulunni. Ég var ekki lengi að gefa í og fara fram úr, mér fannst viðbjóðslegt að hafa þetta fyrir augunum. Leit til hliðar til að athuga hvað “gúlli” væri þarna ferð. Undir stýri sat ljóshærður fallegur unglingsdrengur svona týpískur SS drengur. Mér datt helst í hug að það væri eitthvert umferðarátak í gangi. Woody Allen að keyra í veg fyrir mig til að ég hægði á mér og ljóshærði unglingurinn að minna á hætturnar í umferðinni.

Í dag lærði ég að búa til hreyfimyndir á mjög einfaldan hátt.

Hvað finnst ykkur að borga 470 kr. fyrir súkkulaðibolla með litlum rjóma á Mokka?

Í skólanum var skemmtileg uppákoma á degi Evrópska tungumáladagsins sem í okkar skóla var alþjóðlegur tungumáladagur. Krakkar frá sjö löndum fluttu frumsamið ævintýri um prinsessu á sjö tungumálum (í skólanum eru töluð ellefu tungumál). Eina orðið sem skildist á nokkrum tungumálunum var prinsessa. Mér fannst ég þó heyra nokkrum sinnum babúska hjá rússneska nemandanum. Þakka Sigrúnu Berglindi fyrir góða hugmynd.

“Systir” prinsessunnar á Ítalíu hringdi til að þakka fyrir afmælisgjöf sem við sendum henni. Ég talaði að sjálfsögðu við prinsessuna mína líka. “Foreldrarnir” biðja alltaf voða vel að heilsa. 

Peningagjáin á Þingvöllum

Reykjavík

Á matsölustaðnum KruaThai

"Mæðgurnar" hjá Leifi heppna

Góðir dagar

Það er svo mikið um að vera alla daga að það er enginn tími til að skrifa dagbók. Ef ég reyni að rifja upp síðustu daga þá var allavega haustgleði í skólanum á fimmtudaginn. Veðrið var eins og best verður á kosið. Krakkarnir gerðu sér margt til dundurs svolítið misjafnt eftir árgöngum. Það var farið í skrúðgarðinn þar sem umhverfisstjórinn talaði um gróðurfar og náttúruvernd. Bókasafnið var heimsótt og þegar ég rak inn nefið með myndavélina að vopni (ég var sérlegur ljósmyndari dagsins bauð sjálf fram krafta mína) þá var menningarfulltrúinn að spyrja krakkana hvort þeir gætu nefnt einhverjar menningarstofnanir hér í bæ. Sjötti bekkur fór í heimsókn í leikskólann okkar Bergheima og lögðust yfir myndaalbúm og skríktu af hlátri yfir myndum sem þau fundu af sjálfum sér. Hópnum var skipt niður í minni hópa sem fóru inn á hinar ýmsu deildir. Ég hitti krakka í fjórða bekk í berjamó rétt hjá kirkjunni sem voru búnir að tína fulla nestispoka af krækiberjum. Það er allt krökt af berjum hérna rétt við bæjardyrnar. Fyrsta bekk leitaði ég uppi í kirkjunni þar sem kennarinn þeirra sýndi nokkrar skemmtilegar handbrúður sem hún hefur notað í sunndagaskólanum í gegnum tíðina, en hún stýrir sunnudagaskólanum af miklum myndugleik. Nokkrir árgangar fóru í fjöruferð. Að lokum voru grillaðar pylsur á skólalóðinni fyrir alla nemendurna og sáu nokkrar mömmur um það og stóðu sig með mikilli prýði.

Eftir hádegið skunduðu allir kennara upp að Flúðum í dásamlegu veðri á haustþing sunnlenskra kennara. Ég var mjög ánægð með þingið og mér fannst allt sem ég varð vitni að skemmtilegt og lærdómsríkt. Þingið var frá mínum bæjardyrum séð vel skiplagt og á stjórn Kennarafélags Suðurlands hrós skilið og formaður þess Rebekka Ómarsdóttir fær rós í hnappagatið frá mér. Hún stóð sig mjög vel.

Eftir að þingið fór ég til Reykjavíkur með mínum ektamanni og fósturdótturinni í borgina. Við gengum í rjómablíðu niður Skólavörðustíginn og spókuðum okkur í miðbænum þar til að klukkan sló átta því þá áttum við pantað borð á Kura Tai í Tryggvagötunni þar sem við snæddum tælenskan mat sem var afbragðs góður. Ég mæli með þessum stað og hann er ódýr. Fósturdóttirin var eins og sól í heiði þegar við gengum um miðbæinn (hingað til hefur hún aðallega heimsótt verslunarmiðstöðvar) og sagði hvað eftir annað “beautiful” og þetta væri allt öðruvísi en bærinn okkar!

------

Það var ekki hægt annað en að nota veðurblíðuna á laugardaginn og skunda á Þingvöll sem skartaði sínu fegursta. Við vorum í þjóðgarðinum í fjóra tíma í yndislegu veðri og þvílík fegurð, blankalogn og Þingvallavatnið spegilslétt. Haustlitirnir eru að byrja að koma gulir litir, brúnir og örlítið af rauðum lit innan um græna litinn. Ég lifði mig inn í sögu staðarins á meðan ég last á skiltin og fékk allt í einu löngun til að kafa dýpra ofan í söguna. Ég er ekki viss um að ég hefði drifið mig upp úr rúminu og orðið þessari fegurð og friðsæld aðnjótandi (maður vill oft láta hinar og þessar hugdettur bíða betri tíma) ef ég hefði ekki skiptinemann. Það er bráð þroskandi að vera með skiptinema.

Við þurftum að drífa okkur heim og skipta um föt því framundan voru tvær afmælisveislur, önnur á Kaffi Reykjavík og hin hér í bæ, hjá fyrrverandi og núverandi bæjarstjóra. Það er skondið að þau skulu eiga sama afmælisdag því þau eru afar ólík. Núverandi bæjarstjóri er víst típísk meyja og fyrrverandi eitthvað allt annað en meyja, allavega segir hún það sjálf. Mamma hennar átti líka afmæli og héldu þær mæðgur upp á 100 ára sameiginlegt afmæli og það kom fram í ræðum að þær væru eins og svart og hvítt þó þær séu í sama stjörnumerkinu. Þær eiga það þó sameiginlegt að vera glæsilegar báðar tvær. Þetta var svaka stuðdagur og glæsilegar veislur.

------

Í gær drifum við okkur upp í Hallgrímskirkjuturn en þangað hef ég ekki komið síðan ég gifti mig (1975) en þá kom öll AFS fjölskyldan mín frá USA og “pabbi” minn leiddi mig upp að altarinu. Dögunum á eftir brúðkaupið var eytt í skoðunarferðir um Reykjavík og nágrenni og farið að Gullfossi og Geysi og svo auðvitað á Þingvöll, um hávetur. Við fórum á ballettsýningu í Þjóðleikhúsinu og skoðuðum söfn því “mamma” mín var listamaður og kenndi mér að skoða myndlist og njóta hennar þegar ég dvaldi hjá þeim í Reading, Massachusett. Þá dettur mér í hug að við tókum lífeyrissjóðslán til þess að geta tekið vel á móti fjölskyldunni og buðum við þeim m.a. í Grillið ásamt fjölskyldum okkar Sigga daginn eftir brúðkaupið (við gistum náttúrlega í svítunni í Bændahöllinni sem afi byggði!) Svona á að gera þetta - ekkert húmbúkk og ekki sé eftir því!

Við tókum mömmu með upp í turninn á Hallgrímskirkju. Við fórum svo í Kolaportið og ekki fannst mér það neitt sérlega skemmtilegt, ég hef ekki komið þangað lengi og gat ekki fundi básana með antík mununum sem voru þarna einhver tímann, en mikið var af bókunum.

Og svo heyrðum við í örverpinu okkar yndislega í stigvélalandinu og hún virðist alsæl. Hún á bráðum afmæli og ég spurði hana hvað hún vildi í afmælisgjöf; myndir af fjölskyldunni og bangsa til að knúsa.

Valdarán

Gam er ánægð með valdaránið í heimalandi sínu, Tælandi, en ég er afar óhress með ofríkið í Skálholti.

Líður Gam vel?

Hún hefur talað í símann í meira en klukkutíma samfleytt þegar vinkona hennar sem dvelur á Höfn hringdi í hana. Á meðan hún lét dæluna ganga og skríkti þess á milli labbaði hún um gólf, inn í flest herbergi, flatmagaði í sófanum og kíkti ofan í pottana hjá mér. Þegar hún loksins lagði tólið á sagði hún mér frá ýmsu sem þær stöllur höfðu verið að tala um eins og Busavígsluna í skólanum. Hún situr við tölvuna og er á spjallrásum þegar hún kemur því við.

Hún hefur áhyggjur af því hvað hún hefur þyngst og fór fínt í að segja mér að ég notaði of mikinn ost í matargerðina. Mér finnst hún hugsa vel um hvað hún lætur ofan í sig. Hún borðar ekki sælgæti né drekkur gos og drekkur mikið af vatni. Á þetta benti ég henni. Vandinn er sennilega sá að hún fær sér of oft á diskinn eins og svo margir aðrir. Auðvitað er ég afar ánægð með það því það hlýtur að vera meðmæli með matseld minni sem ég hef lagt mig meira fram við en oft áður. Ég held ég passi nú orðið vel inn í Slow food hreyfinguna sem var stofnuð á Ítalíu fyrir rúmum tuttugu árum.

Á sunnudaginn fór fósturdóttirin í ferð að Seljalandsfossi (myndina tók Mats Wibe Lund) ásamt skiptinemunum í FSU. Tvær stelpur nýkomnar úr skiptinemadvöl vildu endilega gera eitthvað fyrir skiptinemana þar sem þeim finnst þeir svo afskiptir í skólanum, sem satt er. Þær sögðu að það væri allt öðruvísi komið fram við skiptinema úti heldur en hér. Allir væri vingjarnlegir og forvitnir um þá og fólk væri upp með sér að þekkja skiptinema. En viðkvæðið hjá krökkunum í skólanum hér væri að skiptinemarnir væru allt örðuvísi og þeir kæmu þeim ekkert við. Þegar sú stutta kom heim úr ferðinni sagði ég henni að ég ætlaði ekkert að elda í kvöld hafa bara snarl. Það kom svolítið á mína en hún lét það gott heita. Stuttu seinna kom hún til mín og spurði mig af hverju ég ætlaði ekki að elda og í rödd hennar mátti greina vonbrigði.

Ég held að við séum heppin með fósturdóttur, hún er kurteis og fyrirmyndar unglingur svolítil dekurrófa enda einkabarn foreldra sinna sem sakna hennar mikið.

Réttardagur

Það bregst ekki að það er alltaf gott veður í réttunum. Veðrið var yndislegt í gær enda var réttardagurinn, þegar ég segi réttardagur þá er þar átt við réttirnar í Tungunum. Ég hef aldrei farið í aðrar réttir á Suðurlandi en Tungnaréttir (fór í réttir fyrir norðan, þegar ég bjó þar) fyrr en í gær, þá fór ég í Skeiðaréttir. Ástæðan var einföld mig langaði að sína skiptinemanum mínum fjárréttir. Þær eru fallegar réttirnar á Skeiðunum hlaðnar grjóti og þar var fullt af fé...og fólki. Múgur og margmenni. Þarna kvikmyndaði ég Gam í réttunum bak og fyrir því ég ætla að nota upptökurnar á námskeiðinu á þriðjudaginn. Ég þekkti engan þarna í réttunum en það var annað upp teningnum þegar við fluttum okkur í fjárlausu réttirnar í Tungunum. Þar þekkti ég annan hvern kjaft og smellti kossum til hægri og vinstri þangað til að ég sá ekki út um gleraugunum því þau voru orðin svo kámug eftir allt þetta klossaflens.

Í fjárlausu réttunum var keppt í bændaglímu sem mér fannst mjög gaman að sjá. Rúnar Guðmundsson frændi minn frá Vatnsleysu stóð sig vel í glímunni, en síðast þegar ég sá glímukeppni var ég stelpuhnokki á héraðsmóti á Álfaskeiði og þar keppti Sigurður Erlendsson bóndi á Vatnsleysu afi Rúnars. Gott ef hann var ekki glímukóngur.

Það var fleira gert en að glíma í fjárlausu réttunum. Uppboð á kvígum, hestum og örugglega einhverju fleiru, en ég nennti ekki að fylgjast með því, mér fannst skemmtilegra að rölta um og hitta fólk og spjalla. Við fórum svo í dásamlega kjötsúpu á Heiði hjá Sigga frænda.

-----

Ég hef aldrei gengið Nesið hér í Þorlákshöfn í eins frábæru veðri eins og í gær. Það var glampandi sólskin um sexleytið og bærðist ekki hár á höfði. Friðsældin og fegurðin dásamleg. Ég bað Gam að muna vel eftir þessum degi, þetta er nefnilega fyrsti virkilega góði dagurinn (veðurlega séð) síðan hún kom til landsins. Hún naut hans fram í fingurgóma (hver er nú skýringin á þessu orðatiltæki?).

Helga Jóna og Óskar komu með okkur úr réttunum. Við borðuðum og horfðum á Jón Ólafs og Spaugstofuna í sjónvarpinu. Ég reyndi að útskýra fyrir Gam innihald þáttanna, gafst þó fljótlega upp á því þegar við horfðum á Spaugstofuna. Hún skellti þó uppúr þegar hún sá strákana í gervi Supernova gauranna. Þeir voru flottir. 

 

Söknuður

Nú er mín elskulega dóttir, gullmolinn minn, prinsessan mín og örverpið búið að vera í viku í burtu í stígvélalandinu og mér finnst það vera eins og heil eilífð. Mikið sakna ég hennar. Hún hefur smá heimþrá líka blessunin, en er skynsöm eins og móðurímynd hennar og reynir að bægja þeirri tilfinningu á bug. Það er allir svo góðir við hana (hvernig er líka hægt annað?), stelpurnar í bekknum hennar umvefja hana og „foreldrar” hennar líka. Þegar ég talaði við hana í kvöld var hún heima hjá „föðurömmu” í mat.

Henni líkar best að vera í skólanum því þá hefur hún ekki tækifæri til að láta hugann reika heim á landið bláa í faðm fjölskyldunnar. Í skólanum þarf hún að brjóta heilann um hvaða stærðfræðiformúlu hin geðstirða kennslukonan er að hlýða nemendum yfir upp við töfluna, skrifa niður setningar á ítölsku sem vingjarnlegi ítölsku kennarinn leggur fyrir og hún skilur ekki bofs í.

Hún veltir vöngum yfir hvort hún þurfi að taka öll prófin í vor úr raunvísindaskólanum. Hún er í lokabekknum í skólanum en bekkjarfélagarnir hennar eru að taka próf sem jafngildir stúdentsprófi hér heima, alla vega gefur það réttindi til að stunda háskólanám. Ég stappa í hana stálinu og segi að hún skuli nú ekki hafa áhyggjur af því, ef hún þurfi að taka prófin þá skulu hún bara fá núll.

Og svo þarf þessi elska að vera í skóla á laugardögum.

Skiptinemar

Við erum búin að heyra tvisvar í Guðnýju síðan hún kom til fjölskyldunnar í Novara. Það var gott í henni hljóðið þegar hún hringdi á laugardaginn og ferðin gekk vel. Sjálfboðaliðar frá AFS fylgdu þremur stúlkum, sem eiga heima nærri hver annarri, á áfangastað frá Róm. Sjálfboðaliðarnir reyndust hinar skemmtilegustu stelpur. Lestarferðin frá Róm til Mílanó tók u.þ.b. 5 til 6 tíma og hálfan annan tíma tók að skipta þar um lest.

Við töluðum aftur við hana í gær og þá var hún að gæða sér á pítsu í faðmi fjölskyldunnar, sem saman stendur af foreldrum og einkadóttur. Henni leist vel á fjölskylduna og sagði þau „algjörar dúllur.“ Einkadóttirin er í raungreinaskóla sem dóttir mín á að fara í! Aumingja blessað barnið og við sem vorum búin að sjá listnám í hyllingum! Ég reyni að sitja á mér og hringja ekki þriðja daginn í röð, því eigi vil ég ófáa vera, en ég er hræðilega spennt að vita hvernig henni líst á skólann.

Þá sný ég mér að hinni dótturinni. Gam og einbeiti mér að henni. Meðan ég sat við tölvuna áðan og svaraði nokkrum tölvubréfum fannst mér hún ganga ískyggilega oft inn og út úr herberginu og loka gaumgæfilega dyrunum á eftir sér í hvert skipti (hún skilur aldrei dyrnar eftir opnar). Þetta þýddi aðeins eitt. Henni leiðist. Ég kallaði á hana og sagði við hana á kjarngóðri íslensku að það þýddi ekkert væl og brosti mínu blíðasta. Lét hana setjast við eldhúsborðið og setti henni fyrir verkefni í Pínulitu ritrún, sem við höfum verið að vinna eilítið í, opnaði bókina og lenti á rími þar sem fyrir kom vísan: Vorið góða græna og hlýtt...Hún átti að skrifa endarímið á þar til gerðar línur. Auðvitað söng ég fyrir hana vísuna (og fannst mér takast vel upp). Í þakklætisskyni fórnaði hún höndum og hristi höfðið og sagðist ekki ætla að gera þetta. Ég áttaði mig nokkuð fljótt á að hún átti við að hún ætlaði ekki að syngja, en ég sagði að hún þyrfti þess ekkert ég hefði bara verið að syngja fyrir hana henni til yndis og ánægju! Og meðan ég útbjó matinn sat hún við borðið og lærði að; lóan kvakar, svanurinn syngur og krían gargar....lærði að telja upp á 10 og tugina upp að 100. Hún er afar góður námsmaður.

Á laugardaginn fórum við í sumarbústaðinn okkar í Tungunum. Á meðan Siggi lá kylliflatur undir húsinu og negldi upp músanet skoðuðum við kvensurnar Faxa, Gullfoss og Geysi. Á sunnudaginn fórum við svo í Smáralind og fylltum út seðla í gríð og erg á sýningu sem hét held ég Fjármál heimilanna. Í vinninga voru ferðalög og peningaupphæðir. Sýningin var leiðinleg en heimsókn til Helgu Jónu og Óskars þeim mun skemmtilegri.

Eftir góðan málsverð (fiskrétt úr Humarbúðinni sem leggur því miður upp laupana á miðvikudaginn) og ís úr Skálanum leigðu þau sér Siggi og Gam mynd og nú heyri ég annað slagið kurr og kvak úr stofunni. 

Kveðjustund

Nú er litla sponsið væntanlega á leiðinni frá Frankfurt til Rómar í þessum skrifuðum orðum. Við vorum komin út Keflavíkurflugvöll kl. 05:00 í morgun, en vélin fór í loftið kl. 07:15.
Aðalbjörg og Rakel fóru með okkur út á völl og kvöddu vinkonu sína, sem var yfirveguð og glöð, en án efa spennt og kvíðin. Við reyndum öll að bera okkur mannalega, en það var erfitt að halda aftur af tárunum. Stelpurnar höfðu orð á því, hvað eftir annað á milli kossana, að þær væru svo tilfinninganæmar, sennilega til að skýra vota hvarma.

Maður bara áttar sig ekki á þessu... hún er farin og verður burtu í 300 daga. Pabbi hennar stundi áðan, upp úr eins manns hljóði, að hann langaði að sofa í 250 daga. Þar sem ég hélt hann væri svo þreyttur eftir púlið við þakskeggið undanfarna daga sagði ég honum að fara upp í rúm að hvíla sig. „Nei, það er ekki það mér finnst svo vont að hún skuli vera farin”, sagði hann. „Af hverju viltu þá ekki sofa í 300 daga?”, spurði ég. Svarið var að honum fyndist allt í lagi að hlakka til heimkomu hennar í 50 daga.

Byrjaði á myndbandsnámskeiði...

... í dag í KHÍ. Fyrsta skiptið af fimm, en námskeiðið eru 15 kennslustundir. Eins og þetta er spennandi og skemmtilegt finnst mér ekki eins spennandi að þurfa vinna tímana sem ég átti að kenna í dag af mér á morgun. Það er reyndar ekki við neinn annan að sakast en mig sjálfa. Ég benti skólastjórnendum á þessa frábæru lausn!!

Ítalíufarinn kom með mér í bæinn til að fara í búðir með ömmu sinni sem keypti á hana vélprjónaða lopapeysu. Það er af sem áður var þegar amman sat í jógastellingu fyrir framan Grundig sjónvarpið og prjónaði í gríð og erg lopapeysur og seldi!

Fósturdóttir mín er orðin veik. Hún svaf þegar ég kom heim úr bænum og bað bara um að fá að sofa lengur þegar ég vakti hana í matinn í kvöld. Hún var greinilega með hita. Þessi íslenska veðrátta! Í dag heyrði ég mann segja að það væri bara vont veður á Íslandi.

Nú þarf ég að bretta upp ermarnar og hjálpa örverpinu mínu, litlu prinsessunni að pakka. Mér finnst ég þurfa að hafa hönd í bagga...

Það líður senn að brottför...

...Guðnýjar til Novara á Ítalíu. Þar sem hún mun búa hjá Claudio, Silvana og Diana í tæpt ár. Hún hlakkar til en kvíðir jafnframt fyrir. Eðlilega. Í gær kom stórfjölskyldan saman til að fagna komu Gam í fjölskylduna og kveðja Guðnýju.

Fjölskyldan hjálpaðist að við að hreinsa skelina af fjórum kílóum af humri sem tók þó nokkurn tíma. Gam hjálpaði mér að skera niður grænmeti. Hún fylgist vel með því sem ég geri í eldhúsinu og er fljót að átta sig á hlutunum. Humarrétturinn gerði stormandi lukku og kakan sem var í eftirrétt. Veðrið var yndislegt og kaus fólk að njóta matarins utandyra. Gam leggur ekki sömu merkingu í hlýtt og gott veður og ég.

Við hentumst í bæinn í dag til að kaupa ferðatösku handa Guðnýju, bakpoka og sitt hvað fleira sem hana vantaði. Við byrjuðum á því að koma við á Hagstofunni rétt fyrir fjögur til að ná í fæðingarvottorðið hennar Guðnýjar. Ótrúlegt að það skuli taka viku að fylla út nafn, heimilisfang, fæðingardag og ár og fæðingarstað. Við náðum í óléttu dótturina. Pabbanum finnst alltaf öruggara að hafa hana með þegar hann er að útrétta, ber einhvern veginn meira traust til hennar smekks en míns.

Útbjó pottrétt úr svínakjöti, grænmeti, ananas, purré og sýrðum rjóma. Kryddaði eitthvað út í loftið og bar fram með hrísgrjónum. Gam fannst hann ókei, þegar ég spurði hvernig henni líkaði, og kinkaði kolli.

Sendi þeim hjónum Narong og Koy í Bangkok nokkrar myndir af einkadótturinni núna rétt í þessu. Passaði að hún væri brosandi á öllum myndunum, því þau eru víst að drepast úr áhyggjum af dótturinni. Svona láta allir foreldrar segir Gam.

Hvað þýðir busi?...

...spurði Gam þegar ég kom að sækja hana í skólann á föstudaginn eftir busavígsluna. BUSI var skrifað yfir hálft andlitið á henni. Ég reyndi að útskýra fyrir henni, en var þó ekki viss, að það væri að vera klaufalegur og busi væri sá sem væri að byrja í skóla.

Henni þótti þetta skemmtilegur dagur sem endaði á Busaballi á Borg í Grímsnesi. Þær fóru “systurnar”. Ballið var cool að henni fannst en hún var alveg bit á að allir unglingarnir skyldu vera fullir og reykja eins og strompar. Og það sem kom henni algjörlega í opna skjöldu var að allir þekktu hana og töluðu við hana á ballinu.

En Adam var ekki lengi í Paradís í dag mundi enginn eftir ballinu...