Kveðjustund

Nú er litla sponsið væntanlega á leiðinni frá Frankfurt til Rómar í þessum skrifuðum orðum. Við vorum komin út Keflavíkurflugvöll kl. 05:00 í morgun, en vélin fór í loftið kl. 07:15.
Aðalbjörg og Rakel fóru með okkur út á völl og kvöddu vinkonu sína, sem var yfirveguð og glöð, en án efa spennt og kvíðin. Við reyndum öll að bera okkur mannalega, en það var erfitt að halda aftur af tárunum. Stelpurnar höfðu orð á því, hvað eftir annað á milli kossana, að þær væru svo tilfinninganæmar, sennilega til að skýra vota hvarma.

Maður bara áttar sig ekki á þessu... hún er farin og verður burtu í 300 daga. Pabbi hennar stundi áðan, upp úr eins manns hljóði, að hann langaði að sofa í 250 daga. Þar sem ég hélt hann væri svo þreyttur eftir púlið við þakskeggið undanfarna daga sagði ég honum að fara upp í rúm að hvíla sig. „Nei, það er ekki það mér finnst svo vont að hún skuli vera farin”, sagði hann. „Af hverju viltu þá ekki sofa í 300 daga?”, spurði ég. Svarið var að honum fyndist allt í lagi að hlakka til heimkomu hennar í 50 daga.