Söknuður

Nú er mín elskulega dóttir, gullmolinn minn, prinsessan mín og örverpið búið að vera í viku í burtu í stígvélalandinu og mér finnst það vera eins og heil eilífð. Mikið sakna ég hennar. Hún hefur smá heimþrá líka blessunin, en er skynsöm eins og móðurímynd hennar og reynir að bægja þeirri tilfinningu á bug. Það er allir svo góðir við hana (hvernig er líka hægt annað?), stelpurnar í bekknum hennar umvefja hana og „foreldrar” hennar líka. Þegar ég talaði við hana í kvöld var hún heima hjá „föðurömmu” í mat.

Henni líkar best að vera í skólanum því þá hefur hún ekki tækifæri til að láta hugann reika heim á landið bláa í faðm fjölskyldunnar. Í skólanum þarf hún að brjóta heilann um hvaða stærðfræðiformúlu hin geðstirða kennslukonan er að hlýða nemendum yfir upp við töfluna, skrifa niður setningar á ítölsku sem vingjarnlegi ítölsku kennarinn leggur fyrir og hún skilur ekki bofs í.

Hún veltir vöngum yfir hvort hún þurfi að taka öll prófin í vor úr raunvísindaskólanum. Hún er í lokabekknum í skólanum en bekkjarfélagarnir hennar eru að taka próf sem jafngildir stúdentsprófi hér heima, alla vega gefur það réttindi til að stunda háskólanám. Ég stappa í hana stálinu og segi að hún skuli nú ekki hafa áhyggjur af því, ef hún þurfi að taka prófin þá skulu hún bara fá núll.

Og svo þarf þessi elska að vera í skóla á laugardögum.