Siggusetur

Nýtt blogg á nýju ári...

2007-01-14T19:33:00.000Z

...fór yfir á blog.is og hér er nýja slóðin: http://siggusetur.blog.is/blog/siggusetur/

Skrítinn þessi dagur...

2006-11-21T19:05:00.000Z

...ég hendist til Reykjavíkur í erindagjörðum sem mér hefði ekki dottið í hug að ég þyrfti að vera að standa í.

Í Reykjavík hitti ég Steingerði sem kom óvænt suður í atvinnuviðtal. Það gekk vel, en þeir gátu þó ekki sagt henni hvað þeir ætluðu að borga í laun! Skömmu síðar ókum við hjónin um Reykjavíkurstræti með Steingerði, Helgu Jónu og mömmu í aftursætinu. Önnur stelpan kvartar yfir verk í maganum og hin yfir hita í bílnum, fyrirferðarmikilli úlpu og maga (enda farið að sjást harla mikið á stúlkunni). Þegar ég leit aftur í bílinn minntist ég margra ökuferða ... með mömmu og stúlkurnar tvær í aftursætinu.

Ég hentist ein af stað úr Reykjavík í tæka tíð til að ná fundi sem ég var boðuð á kl. 18:00 og enn sit ég hér upp í skóla og bíð og klukkan orði 19:00. Þeir ætla ekki að koma kapparnir. Ég nenni ekki að ergja mig á þessu, en er samt eilítið spæld.

Nú skunda ég heim til Gam sem var bara ánægð í skólanum í dag, þegar ég talaði við hana í símann áðan. Hún er farin að tala pínu íslensku.

Og svo er það kóræfing á eftir...gaman að æfa jólalögin.

Helgarblogg

2006-11-20T15:19:00.000Z

Það var gaman að hitta skólasystkinin mín úr Rafiðnaðarskólanum á föstudaginn. Við hittumst heima hjá Einari Má sem tók af skarið og ákvað að nú væri tími til kominn að hittast. Þetta er einstaklega skemmtilegur hópur, mikið hlegið og skrafað.
Við vorum 11 sem byrjuðum haustið 2001 í námi í Rafiðnaðarskólanum sem kallaðist “Ertu kennari og viltu verða tölvukennari?” Flestum okkar fannst námið mjög erfitt, kunnum ekkert á tölvu og farið var mjög hratt yfir efnið. Það voru tveir “nördar” í bekknum sem höfðu kennt á tölvur og ég sat hjá örðum þeirra. Hún kom of seint í fyrsta tímann og sá laust sæti á fremsta borði og flýtti sér að setjast þar. Ég naut góðs af því að hafa Dóru við hliðina á mér. Við vorum í skólanum fjóra daga vikunnar og stundum hittumst við á laugardögum, ef eitthvað sérstakt vafðist fyrir okkur. Eins og áður sagði var þetta yndislegt fólk og skemmtilegur tími þó oft fengi maður svitakast af stressi yfir einhverju sem lá alls ekki ljóst fyrir. Einn félagi okkar Þorsteinn Sveinsson varð bráðkvaddur við kennslustörf tveimur árum eftir að við hættum í skólanum. Það var hræðilega sorglegt og var hans sárt saknað á föstudagskvöldið.

Ég heyrði í Guðnýju minni á föstudag og líka í gærkveldi. Hljóðið í henni er mjög gott. Fjölskyldan hennar er afskaplega góð við hana og þær eru góðar vinkonur “systurnar” þó að það sé þriggja ára aldursmunur á þeim. Diane faðmar hana að sér og lætur hana vita hvað henni þykir vænt um hana. Það á nú vel við mína sem þarf á mikilli hlýju og snertingu að halda.
Hún fór með mömmu sinni og systur til Mílanó á laugardaginn og þar hittu þær 19 ára frænda. Saman fóru þau í fallegan kastala. Í turninum eru geymd verk eftir Michelangelo. Turninn er jafnan lokaður almenningi en vörðurinn var svo almennilegur við þau og leyfði þeim að fara upp í turninn. Það var m.a. af því það var Íslendigur í hópnum. Guðný mín hafði gleymt vettlingunum sínum heima (gleymin eins og mamman) og svo henni yrði ekki kalt á höndunum leiddu frændsystkinin hana á milli sín um götur borgarinnar.
Hún sagði mér frá því himinlifandi að hún fengi að fara í tveggja daga ferð til Parísar í febrúar með bekknum sínum. Tilgangur ferðarinnar er að skoða söfn.
Það stendur til að fjölskyldan fari til Tocana 8. – 10. desember en þá er frí í skólanum. Hún var mjög glöð þegar hún vissi að mamma hennar (þessi íslenska) var að baka smákökur til að senda henni fyrir jólin. Hnetusmjörskökurnar eru í uppáhaldi hjá henni og það er einmitt uppskrift frá "mömmu" minni í Bandaríkjunum. Ég var skiptinemi í USA tveimur árum eftir að Sjónvarpið hóf útsendingar í Reykjavík. Hvaða ár var það?

Dagur íslenskrar tungu

2006-11-17T12:33:00.000Z

Fæðingardagur Jónasar Hallgrímssonar, 16. nóvember, var valinn Dagur íslenskrar tungu fyrir tíu árum síðan. Í tilefni dagsins kom Guðmundur Ólafsson rithöfundur og leikari í skólann okkar og las upp úr bókum sínum fyrir yngsta stigið og miðstigið. Það var gaman að fá hann í heimsókn, mér fannst hann lesa vel upp og ná athygli krakkanna. Hann dáðist líka að börnunum, hvað þau væru stillt og prúð.

Árið 1969 var Jónas Hallgrímsson í uppáhaldi hjá mér. Ljóðasafnið hans var til á heimili mínu, innbundið i ákaflega fallegri bók. Ég veit ekki hvað olli þessum áhuga, nema helst það, að ég gekk með frumburð minn undir belti og var haldin alls konar áráttu t.d. borðaði ég á meðgöngunni aðallega banana, niðursneitt hvítkál með kokteilsósu og ís í brauðformi. Bananinn var keyptur lítilli verslun á horni Laugarvegar og Barónsstígs og ísinn í Álfheimunum. Á leiðinni úr Kennó var bananinn keyptur og ísinn eftir kvöldmat. Þetta var sannkölluð megrunarfæða, því ég hef aldrei verið eins grönn eins og eftir fæðingu frumburðarins.

Í gær komu í tölvutíma krakkar sem fermast eiga í vor. Mér lék forvitni á að vita hvort þeir þekktu Jónas Hallgrímsson. Ég gat nú setið á mér að telja upp ljóðin sem ég kunni utanbókar eftir Jónas, þegar ég var á þeirra aldri, þegar þeir sögðust koma alveg af fjöllum. Mér fannst það ekki ná nokkurri átt að vita ekki hver Jónas Hallgrímsson væri og sagði þeim að leita sér upplýsinga á Netinu, finna mynd af honum og ljóð o.s.frv. Þessar elskur unnu af kappi í tvær kennslustundir, verkefni um ljóðskáld íslenskrar tungu. Nemendurnir skiluðu af sér glæsilegu verkefni og eru miklu fróðari um listaskáldið góða og vita líka hvar Hraun í Öxnadal er á landinu!

Hvað kom mér á óvart í Kraká?

2006-11-12T23:16:00.000Z

Hve fólkið var almennilegt.
Konurnar grannar, fallegar og vel klæddar.
Fjöldi búða með fallegum fötum, skóm og töskum.
Ódýr og góður matur.
Falleg borg sem virðist hafa sloppið vel frá öllum þeim hörmungum sem dunið hafa á Póllandi í gegnum aldirnar.
Fallegar byggingar.
Niðurgrafnir kjallarar undir húsum þar sem voru t.d. flott veitingahús.
Allt of mörg ljót skilti.
Skemmtilegar bókabúðir.
Kaffið unaðslegt.
Pólski bjórinn góður.
Hve Pólverjar eru hrifnir af kökum (munnbitakökum).
Gestrisni.
Fjöldi kirkna.
Lítið um útigangsfólk.
Liturinn á húsum, gömlum sem nýjum (hélt að grár litur væri mest áberandi).
Fólk virtist hafa það bærilega gott. Kannski er ekki allt sem sýnist.

Hvað gerði ég í Kraká?

2006-11-12T23:08:00.000Z

Ég heimsótti grunnskóla nr. 155 þar sem fjögur hundruð börn stunda nám. Þarna sannaðist að umbúðirnar skipta ekki máli heldur innihaldið.

Ég heimsótti virðulega menntastofnun í miðborg Kraká í húsi sem byggt var á nítjándu öld. Skólinn var stofnaður á sextándu öld. Í honum eru nemendur á aldrinum 15 -18 ára. Þar söng fyrir mig (og félaga mína) hluti af skólakórnum sem annars telur hundrað nemendur. Þvílíkur hljómur í kórnum. Myndarlegur rektor sem var afar stoltur af skólanum gaf mér hljómdisk með kórnum (og hinum líka). Þessir tveir skóla sem við heimsóttum ku vera þeir bestu í Kraká ef ekki í öllu landinu.

Í Ráðhúsinu hlutstaði ég á tölu, á pólsku og ensku, um menntastefnu Póllands og hvernig kennaramenntuninni er háttað. Skildi enskuna snöggt um betur en pólskuna.

Ég gekk oft um aðaltorgið í leit að veitingastöðum, skoðaði í búðarglugga, fór á markaðinn og dáðist að fallegu Maríukirkjunni, hlustaði á trompetleikarann spila fimm tóna í hádeginu. Gekk framhjá Adalbertkirkjunni og gamla ráðhústurninum sem stóð þarna einn og yfirgefinn. Ég tók myndir, hoppaði óvart í polla, hljóp á eftir hattinum mínum sem fleytti kellingar eftir öllu torginu.

Ég skundaði nokkrum sinnum í mollið Galeria Krakowska sem er alveg nýtt af nálinni. Þar gekk ég um, skoðaði, handfjatlaði, drakk kaffi, skoðaði, handfjatlaði og borgaði. Heimsóknin í Wieliczka saltnámurnar var toppurinn á ferðinni. Mannvirkin og listaverkin sem verkamennirnir unnu í frístundum sínum langt undir yfirborði jarðar eru engu lík. Ég gekk niður 400 tröppur og var þá komin 135 m undir yfirborðið. Af níu hæðum niður fór ég þrjár. Námurnar eru á 350 km löngu svæði undir bænum. Ég (og hinir í hópnum) gengum minna en 1% af öllu þessu flæmi eða um 2.5 km.

Labbaði að hluta um gyðingahverfið, fann indverska veitingastaðinn sem ég ætlaði á fyrsta kvöldið en fann ekki, en endaði þá á kínverskum stað. Seinna borðaði ég í gyðingahverfinu á uppáhaldsveitingastaðnum hans Steven Spielbergs sem heitir Arial hann er líka þekktur fyrir gyðingabandið sem þar spilar fyrir gesti.

Gekk upp á Wawel hæðina að kastalanum og horfði yfir borgina þó skyggnið væri ekki gott. Kirkjan sem ég ætlaði að skoða var lokuð (kl.15:00).

Gekk “Laugarveginn” þar sem listaverkasalar hreiðra um sig.

Borðaði góðan mat á hverjum degi á góðum og fallegum veitingastöðum.

Tók leigubíla sem kostuðu hlægilega lítið.

Naut þess í botn að vera í fríi í fallegri borg með skemmtilegu fólki og þá sérstaklega manninum mínum.

Leið;(

2006-11-12T22:31:00.000Z

Hef ekki getað sent út pistilinn um Krakáferðina. Eina sem mér dettur í hug er að Mr. Blogger finnist þetta heldur of langur pistill. Hann samþykkir stutta pistla en ekki þá sem eru í lengra lagi. Hann er alltaf með einhver uppsteit þegar bloggið er langt. Þá þarf ég að leika á hann og fara á bak við hann. En það finnst mér hundleiðinlegt. Ég nenni ekki svona veseni.

Á morgun helli ég mér yfir þjónustuaðilann minn. Nei auðvitað verð ég kurteis.

Mr. Blogger

2006-11-12T22:23:00.000Z

I hate him!

Aldrei er góð vísa of oft kveðin

2006-11-08T18:09:00.000Z

Enn og aftur kem ég að því hve gott er að búa í litlu samfélagi, allavega þegar eitthvað bjátar á. Það var nú engin hætta á ferðum, en ég læsti mig úti á mjög svo klaufalegan hátt. Ég hímdi þarna úti í hríðinni í Sambandsgæruskinnsjakkanum mínu og komst ekki inn eftir að hafa farið fótgangandi í bankann og heim aftur í þó nokkurri ofankomu. Siggi ekki í þorpinu og fósturdóttirin ókomin úr skólanum. Ég leitaði skjóls upp við húsvegg og þreifaði eftir gemsanum mínum sem ég var sem betur fer með í töskunni. Ég hafði um mörg númer að velja. Ég hringdi þangað sem styðst var að fara. Þar beið mín rjúkandi kaffi og húsráðandinn hljóp til og rétti mér handklæði til að þerra blautt hárið.

Allt hvítt

2006-11-08T17:43:00.000Z

Það er fallegt að horfa út um gluggann núna. Snjórinn er eins og hvít ábreiða. Fósturdóttur minni þykir mikið til snjóarins koma. Hún er búin að bíða eftir snjónum lengi. Í tilefni þessa tók ég fram gæruskinnsjakkann sem ég keypti í Sambandsverksmiðjunum á Akureyri á seinni hluta síðustu aldar. Þetta er yndisleg flík en að sama skapi frekar ljót, ég læt eins og ég sé í pels þegar ég stika um götur þorpsins.
Á leið minni í bankann áðan mætti ég tveimur stúlkum sem köstuðu á mig kveðju þó nokkru áður en ég mætti þeim. Önnur þeirra er í fyrsta bekk en hin er í öðrum. Sú eldri hafði orðið þegar ég mætti þeim.
Telpan: "Það eru bráðum að koma jól".
Ég: " já það segirðu satt það líður senn að jólum.
Stúlkan kallar á eftir mér: "Hvar fékkstu þennan jakka?". Úr svip hennar mátti lesa vandlætingu.
Ég: "Finnst þér hann ljótur?".
Stúlkan hikar, horfir á mig og segir um leið og hún grettir sig: Mér finnst hann skrítinn".
Ég í afsökunartóni: Hann er gamall, en hann er svo hlýr.
Sennilega verð ég að fara til Hrafnhildar og fá mér kápu. Hún auglýsir 25% afslátt á yfirhöfnum í Mogganum í dag.

Októberblogg

2006-11-01T14:32:00.000Z

Röð tónleika
Október hefur einkennst af tónleikum, skemmtilegheitum og mikilli vinnu hjá frú Sigríði. Í byrjun mánaðarins fór ég í eitt skemmtilegast boð sem ég hef farið í lengi. Það var síðbúið innflutningsteiti hjá ungum hjónum á Eyrarbakka en jafnframt var þetta kveðjupartý því þau lögðu land undir fót og héldu til Rússlands skömmu eftir gleðskapinn. Maturinn, fólkið (úr öllum áttum) og umhverfið skapaði þvílíka stemningu og fjör að það verður lengi í minnum haft. Rétt fyrir miðnætti var haldið í Rauða húsið þar sem hljómsveitin Blek og bytta spilaði fyrir dansi fyrir gestina úr partýinu og einhverja fleiri gesti sem voru í húsinu. Partýhaldarinn Benedikt er sjálfur í hljómsveitinni ásamt fleirum góðum fýrum. Frábærlega skemmtileg hljómsveit. Hápunkturinn var þegar Megas (sem var í teitinu) steig á stokk og söng þrjú lög. Ég var alveg komin að því að sleppa mér þegar ég stóð upp við kappann á dansgólfinu og hann söng Spáðu í mig... og horfði á mig!!! Þarna var ég ákveðin að gerast aðdáandi Megasar.

Tóneyra Megasar var yfirskrift tónleika sem ég fór á í Versölum í Ráðhúsi Ölfuss nokkrum dögum eftir veisluna. Þar spilaði djassbandið Póstberarnir lög eingöngu eftir meistarann sem þeir útsettu sjálfir. Enginn söngur, en textum og myndum eftir Megas var varpað upp á vegg meðan þeir djössuðu lögin hans afar skemmtilega. Daginn eftir var ég stödd í Skífunni í Kringlunni og þar voru plötur Megasar á tilboði. Ég keypti sex diska.

Einhverjum dögum síðar 12. okt. fór ég á tónleika sem haldnir voru í Hólmaröst á Stokkseyri. Tilefni var að 103 ár eru liðin frá því að Páll Ísólfsson tónskáld fæddist. Haldið hefur verið upp á afmælisdag Páls í Hólmaröst með tónleikahaldi í nokkur ár. Menningarvitinn Björn Ingi Bjarnason bauð fólk velkomið, sérstaklega Drífu Hjartardóttur alþingismann (hún var heiðursgestur þar sem hún hefur stutt uppbyggingu þessa menningarhúss með því að leggja inn gott orð hjá Byggðastofnun vegna styrkja eða lána). Engin aðgangseyrir var á tónleikana og boðið var upp á rjómapönnukökur og kaffi í hléinu. Tónleikarnir voru mjög góðir og skemmtilegir en það voru prímadonnurnar Hlín Pétursdóttir og Margrét Stefánsdóttir sem sungu einsöng og tvísöng, íslensk og erlend lög og óperuaríur. Þær stóðu sig afskaplega vel og svo eru þær mjög glæsilegar konur!

Einn laugardagseftirmiðdag fórum við Gam á tónleika í FSU á Selfossi með Kór Fjölbrautaskóla Suðurlands. Þetta voru fjörugir tónleikar með lögum úr söngleikjum. Gam þótti þessir tónleikar skemmtilegir heldur en Megasartónleikarnir sem henni þótti heldur leiðinlegir.

Næstu tónleikar voru aftur hér í Versölum í Ráðhúsinu okkar. Hörður Torfason var mættur á hringferð sinni um landið, þeirri síðustu. Ég held að þetta hafi verið síðustu tónleikarnir í tónleikaröðinni. Hann kvað það útbreiddan misskilning að hann væri að hætta að syngja út á landsbyggðinni. Hann væri bara hættur að fara í hringferð. Hann var skemmtilegur og lagið sem ég man aðallega eftir núna er Gefðu honum blóm, jú í þessum skrifuðum orðum man ég eftir fleirum.

Síðustu tónleikarnir í þessum mánuði voru 90 ára afmælistónleikar Fóstbræðra Brennið þið vitar. Árni Harðarson stjórnaði kórnum og Sinfóníuhljómsveiti Íslands. Bjarni Thor Kristinsson bassasöngvari var einsöngvari með kórnum. Frumflutt var skemmtilegt verk eftir Áskel Másson sem hann samdi fyrir kórinn við magnaðan texta eftir Hannes Pétursson. Í lokin fluttu Fóstbræður lag Bjarkar Guðmundsdóttur Army of Me sem var flott útsett af Haraldi V. Sveinbjörnssyni. Hann útsetti líka tvö lög Stuðmanna sem mættu á sviðið og spiluðu með kór og hljómsveit við mikinn fögnuð áhorfenda.

--------
Hitt og þetta
Gam átti afmæli fimmtudaginn 19. okt. Við hjónin sungum afmælissönginn fyrir hana með stírurnar í augunum. Í morgunmat fékk hún heitt súkkulaði með rjóma og nýbakaðar bollur. Um kvöldið skruppum við til Reykjavíkur og borðuðum ásamt Helgu Jónu á Horninu í tilefni dagsins. Daginn eftir komu þrjár vinkonur hennar (tvær þýskar og ein frá Filipseyjum) með henni heim eftir skóla og fengu kökur og heita brauðrétti. Ég var svo heppin að leikskólakonur voru með kökubasar þennan morgun og eiginmaðurinn styrkti þær dyggilega. Þær stöllur fóru í sund og það ætlaði að líða yfir mig. Ég hélt að fósturdóttir mín væri ekki hrifin af því að fara í sund. Þær skemmtu sér konunglega og voru heillengi. Þær borðuðu fínan mat þegar þær komu heim og skröfuðuð fram eftir kvöldi við eldhúsborðið m.a. um siði og venjur okkar Íslendinga í frekar neikvæðum tón. En maður er umburðalyndur. Síðan þurfti að koma þýsku stelpunum heim önnur á heima á Selfossi og hin í Villingaholtshreppi. Ég man að ég var alveg búin eftir þennan dag.

Á sunnudeginum 21. okt. héldum við matarboð fyrir stórfjölskylduna. Kara systir og Sveinn komu óvænt í heimsókn um kaffileytið og ég doblaði þau til að bíða eftir matnum. Boðið var upp á tælenskan mat sem Þorsteinn bróðir matreiddi. Maturinn var unaðslega góður. Það besta var að ég sat inn í stofu hjá gestunum og sötraði rauðvín eins og fín frú á meðan Þorsteinn stóð kófsveittur við matartilbúninginn. Þetta var virkilega skemmtileg kvöldstund.

Það er búið að vera svolítið stúss í sambandi við kammerkórinn, eitt og annað sem fallið hefur til í sambandi við hann. Kórnum er boðið að syngja á tvennum tónleikum í Frakklandi í byrjun júní. Tónleikarnir verða haldnir í stórkostlegum kirkjum í Strasbourg og Barr. Það þurfti að senda ýmsar upplýsingar um kórinn og efnisskrána til Frakklands í tilefni þessa. Nú brettum við upp ermarnar og æfum upp fallegt prógram! Þetta er mjög spennandi, sérstaklega af því kórinn á 10 ára afmæli á næsta ári og öll þessi ár höfum við verið að tala um að fara í söngferð til útlanda en aldrei orðið neitt úr því. Loksins rætist draumurinn.

Í októbermánuði hef ég verið með eldri borgara (60 ára og eldri) á tölvunámskeiði fyrir byrjendur, sem sveitarfélagið hefur boðið upp á. Námskeiðið var tvisvar í viku þrjár kennslustundir í senn. Þetta var gefandi og skemmtileg kennsla og nemendunum fór mikið fram. Allir búnir að taka tölvuna í sátt. Nú vilja þeir framhaldsnámskeið.

Á sunnudaginn fórum við hjónin með fósturdótturina í Perluna og á handverkssýninguna Handverk og hönnun í Ráðhúsi Reykjavíkur. Margir fallegir hlutir voru til sölu á sýningunni, en það var svo mikil fólksmergð að það var varla vegur að stoppa og skoða á öllum básunum. Mér tókst nú samt að eyða pening þarna. Ég keypti mér tréskraut á jólatréð, hreindýr í lopapeysu. Fyrir á ég eftir sama höfund hvítan engil með bleika tösku. Á básnum stóð Himneskir herskarar. Ég hitti nokkra sem ég þekkti á sýningunni. Einn listamannanna kallaði nafn mitt, það var Sigrún sem var með okkur í gönguferðinni á Ítalíu fyrir tveimur árum. Hún býr til sjöl úr gæruskinni. Þetta var ekki svo vitlaus hugmynd, en fyrst í stað sá ég fyrir lamb á öxlunum. Listakonan sjálf var með flotta svarta gæru og hún fór henni vel. Toppurinn var að hitta Kalla og Guðrúnu á sýningunni og þiggja hjá þeim kaffi á Bræðraborgarstígnum. Þegar við komum til þeirra beið okkar uppdekkað borð hlaðið krásum.

Ég veit ekki hvað það á að þýða að eyða tímanum í að blogga þegar ég ætti að vera að pakka ofan í tösku fyrir Póllandsferðina sem starfsfólk grunnskólans (og nokkrir makar) eru að fara í. Ég sé hálf eftir að hafa ekki keypt mér gæruskinn hjá Sigrúnu á handverkssýningunni því það er víst kalt í Kraká núna. Ég tek “uld frotte” nærfötin með mér til vonar og vara.

Til hamingju Guðný mín

2006-10-07T12:18:00.000Z

5. október
Síðbúin kveðja til Guðnýjar minnar sem átti afmæli á fimmtudag 5. október. Hún hélt upp á 18 ára afmælið sitt víðs fjarri fjölskyldunni. Þegar við töluðum við hana þá var hún að bíða eftir þriðja réttinum á góðum veitingastað í Novara. Hún var að snæða með Silavana (mömmu), Claudio (pabba) og Diane (systur) ásamt ömmunum tveimur. Hún var búin að fá afmælisgjafir frá Íslandi, fósturfjölskyldunni, ömmunum og skólasystrum sínum á Ítalíu. Hljóðið var gott í henni. Það er töggur í henni þó fari ekki mikið fyrir henni.

Hún hefur alltaf verið ákveðin á sinn ljúfa hátt. Hún ruddist sér leið inn í móðurkvið þó henni hafi ekki verið boðið formlega þangað. En er þangað var komið var henni tekið fagnandi og upp frá því hefur fagnaðarlátunum aldrei lint. Eitthvað gerði móðurkviðurinn uppsteyt eftir tveggja mánaðar meðgöngu og vildi ryðja henni úr vegi. Hún tók það ekki í mál og beið átekta meðan öldurnar lægði. Allt leit þetta vel út um nokkurra mánaðarskeið þar til hættumerkin fóru að segja til sín. Líkaminn sem hún hafði valið og tekið sér bólfestu í var bara lélegur. Hann þoldi ekki þetta álag, tútnaði allur út og gerðist mjög ófrýnilegur. Hún gafst ekki þó hún fengi enga næringu. Hún fór í hungurverkfall. Líkamsdruslan varð lélegri með hverjum degi sem leið. Læknayfirvöldin á Fjórðungssjúkrahúsinu á Akureyri tóku í taumana þegar hættuástand skapaðist. Fimm vikum fyrir tímann var henni kippt inn í þennan heim. Prinsessan (hún var aldrei kölluð annað á spítalanum) var aðeins sjö merkur og ákvað að láta þessar raunir ekki á sig fá. Hún dvaldi á fæðingardeildinni með móðurmyndinni í mánuð í mjög góðu yfirlæti þangað tími var kominn til að halda heim ...Og þá var kátt í höllinni...

Afmælisdagur prinsessunnar var semsagt tregablandinn hjá mér í ár.

Alla leið að norðan

2006-10-04T16:17:00.000Z

Steingerður Ágústa dóttir mín er búin að vera hér sunnan heiða síðan á laugardaginn, fjölskyldunni til mikillar ánægju. Hún fór heim í morgun. Hún var að líta í kringum sig eftir húsnæði. Það stendur til að hún flytji í vor á Suðurlandið þegar krakkarnir eru búnir í skólanum. Það verður frábært að fá hana suður. Leiðinlegt að hafa hana svona langt í burtu á hjara veraldar í hvalabænum Húsavík sem er í Sveitarfélaginu Húsavíkurbæjar sem varð til árið 2002 við sameiningu Húsavíkurkaupstaðar og Reykjahrepps og nær norðan frá Reyðará á Tjörnesi, við austanverðan Skjálfandaflóa, suður í Reykjahverfi. Þessu var ég nú búin að gleyma en það rifjaðist upp fyrir mér þegar ég las þetta á síðu sem heitir Noðurþing.

Hann á afmæli í dag

2006-10-03T20:04:00.000Z

Sigurður Ágúst er fimmtán ára í dag. Hann er fyrsta barnabarnið mitt. Hann fæddist á Fjórðungssjúkrahúsinu á Akureyri. Ég man vel eftir fæðingunni. Ég spígsporaði á ganginum fyrir framan fæðingastofuna og beið eftir að heyra barnsgrát. Fæðingin gekk erfiðlega fyrir sig og því fékk ég ekki að vera viðstödd. Það var samt gaman og spennandi að fylgjast með fæðingunni fram á gangi.Til hamingju elsku drengurinn minn!

Á ferð og flugi

2006-09-29T23:06:00.000Z

Þessi blogger er að stríða mér, ég hef ekki getað sent út færslur í marga daga. Hér kemur ein sem farið er að slá í enda síðan á þriðjudag. Sendi hana í gegnum Picasa og ætla að athuga hvað gerist.
----
Hvað er eiginlega í gangi upp á Hellisheiði eða á Hengilssvæðinu? Fyrir stuttu var bara einn reykjabólstur en í dag taldi ég sjö bæði á suður (eða vestur) og austur leið. Svæðið er eins og gatasigti. Sjálfsagt verður svæðið eins og víravirki áður en langt um líður.

Í Þrengslunum í dag þurfti ég að stoppa (eða hægja verulega á ferðinni) þegar bíldrusla sem ók á móti mér fór yfir á hinn vegarhelminginn eins og ekkert væri eðlilegra. Ökumaðurinn sá að sér eftir stund en var ekkert að flýta sér að rétta bíllinn af. Mér fannst hann vera að ögra mér. Bílstjórinn var með flókahatt og líktist Woody Allen en mér fannst þetta samt vera kvenmaður. Þetta var semsagt á leiðinni í bæinn. Á leiðinni heim í Svínahrauni ók ég eftir bíl sem var með svarta dulu í afturglugganum, hélt á tímabili að þetta væri líkbíll því hann fór ekki yfir áttatíu og svo var þetta skutbíll. Þegar ég nálgaðist bílinn sá ég að það var mynd af hauskúpu á dulunni. Ég var ekki lengi að gefa í og fara fram úr, mér fannst viðbjóðslegt að hafa þetta fyrir augunum. Leit til hliðar til að athuga hvað “gúlli” væri þarna ferð. Undir stýri sat ljóshærður fallegur unglingsdrengur svona týpískur SS drengur. Mér datt helst í hug að það væri eitthvert umferðarátak í gangi. Woody Allen að keyra í veg fyrir mig til að ég hægði á mér og ljóshærði unglingurinn að minna á hætturnar í umferðinni.

Í dag lærði ég að búa til hreyfimyndir á mjög einfaldan hátt.

Hvað finnst ykkur að borga 470 kr. fyrir súkkulaðibolla með litlum rjóma á Mokka?

Í skólanum var skemmtileg uppákoma á degi Evrópska tungumáladagsins sem í okkar skóla var alþjóðlegur tungumáladagur. Krakkar frá sjö löndum fluttu frumsamið ævintýri um prinsessu á sjö tungumálum (í skólanum eru töluð ellefu tungumál). Eina orðið sem skildist á nokkrum tungumálunum var prinsessa. Mér fannst ég þó heyra nokkrum sinnum babúska hjá rússneska nemandanum. Þakka Sigrúnu Berglindi fyrir góða hugmynd.

“Systir” prinsessunnar á Ítalíu hringdi til að þakka fyrir afmælisgjöf sem við sendum henni. Ég talaði að sjálfsögðu við prinsessuna mína líka. “Foreldrarnir” biðja alltaf voða vel að heilsa.

Peningagjáin á Þingvöllum

2006-09-28T22:33:00.000Z

Reykjavík

2006-09-28T21:57:00.000Z

Á matsölustaðnum KruaThai

2006-09-28T21:45:00.000Z

"Mæðgurnar" hjá Leifi heppna

2006-09-28T21:36:00.000Z

Góðir dagar

2006-09-25T16:33:00.000Z

Það er svo mikið um að vera alla daga að það er enginn tími til að skrifa dagbók. Ef ég reyni að rifja upp síðustu daga þá var allavega haustgleði í skólanum á fimmtudaginn. Veðrið var eins og best verður á kosið. Krakkarnir gerðu sér margt til dundurs svolítið misjafnt eftir árgöngum. Það var farið í skrúðgarðinn þar sem umhverfisstjórinn talaði um gróðurfar og náttúruvernd. Bókasafnið var heimsótt og þegar ég rak inn nefið með myndavélina að vopni (ég var sérlegur ljósmyndari dagsins bauð sjálf fram krafta mína) þá var menningarfulltrúinn að spyrja krakkana hvort þeir gætu nefnt einhverjar menningarstofnanir hér í bæ. Sjötti bekkur fór í heimsókn í leikskólann okkar Bergheima og lögðust yfir myndaalbúm og skríktu af hlátri yfir myndum sem þau fundu af sjálfum sér. Hópnum var skipt niður í minni hópa sem fóru inn á hinar ýmsu deildir. Ég hitti krakka í fjórða bekk í berjamó rétt hjá kirkjunni sem voru búnir að tína fulla nestispoka af krækiberjum. Það er allt krökt af berjum hérna rétt við bæjardyrnar. Fyrsta bekk leitaði ég uppi í kirkjunni þar sem kennarinn þeirra sýndi nokkrar skemmtilegar handbrúður sem hún hefur notað í sunndagaskólanum í gegnum tíðina, en hún stýrir sunnudagaskólanum af miklum myndugleik. Nokkrir árgangar fóru í fjöruferð. Að lokum voru grillaðar pylsur á skólalóðinni fyrir alla nemendurna og sáu nokkrar mömmur um það og stóðu sig með mikilli prýði.

Eftir hádegið skunduðu allir kennara upp að Flúðum í dásamlegu veðri á haustþing sunnlenskra kennara. Ég var mjög ánægð með þingið og mér fannst allt sem ég varð vitni að skemmtilegt og lærdómsríkt. Þingið var frá mínum bæjardyrum séð vel skiplagt og á stjórn Kennarafélags Suðurlands hrós skilið og formaður þess Rebekka Ómarsdóttir fær rós í hnappagatið frá mér. Hún stóð sig mjög vel.

Eftir að þingið fór ég til Reykjavíkur með mínum ektamanni og fósturdótturinni í borgina. Við gengum í rjómablíðu niður Skólavörðustíginn og spókuðum okkur í miðbænum þar til að klukkan sló átta því þá áttum við pantað borð á Kura Tai í Tryggvagötunni þar sem við snæddum tælenskan mat sem var afbragðs góður. Ég mæli með þessum stað og hann er ódýr. Fósturdóttirin var eins og sól í heiði þegar við gengum um miðbæinn (hingað til hefur hún aðallega heimsótt verslunarmiðstöðvar) og sagði hvað eftir annað “beautiful” og þetta væri allt öðruvísi en bærinn okkar!

------

Það var ekki hægt annað en að nota veðurblíðuna á laugardaginn og skunda á Þingvöll sem skartaði sínu fegursta. Við vorum í þjóðgarðinum í fjóra tíma í yndislegu veðri og þvílík fegurð, blankalogn og Þingvallavatnið spegilslétt. Haustlitirnir eru að byrja að koma gulir litir, brúnir og örlítið af rauðum lit innan um græna litinn. Ég lifði mig inn í sögu staðarins á meðan ég last á skiltin og fékk allt í einu löngun til að kafa dýpra ofan í söguna. Ég er ekki viss um að ég hefði drifið mig upp úr rúminu og orðið þessari fegurð og friðsæld aðnjótandi (maður vill oft láta hinar og þessar hugdettur bíða betri tíma) ef ég hefði ekki skiptinemann. Það er bráð þroskandi að vera með skiptinema.

Við þurftum að drífa okkur heim og skipta um föt því framundan voru tvær afmælisveislur, önnur á Kaffi Reykjavík og hin hér í bæ, hjá fyrrverandi og núverandi bæjarstjóra. Það er skondið að þau skulu eiga sama afmælisdag því þau eru afar ólík. Núverandi bæjarstjóri er víst típísk meyja og fyrrverandi eitthvað allt annað en meyja, allavega segir hún það sjálf. Mamma hennar átti líka afmæli og héldu þær mæðgur upp á 100 ára sameiginlegt afmæli og það kom fram í ræðum að þær væru eins og svart og hvítt þó þær séu í sama stjörnumerkinu. Þær eiga það þó sameiginlegt að vera glæsilegar báðar tvær. Þetta var svaka stuðdagur og glæsilegar veislur.

------

Í gær drifum við okkur upp í Hallgrímskirkjuturn en þangað hef ég ekki komið síðan ég gifti mig (1975) en þá kom öll AFS fjölskyldan mín frá USA og “pabbi” minn leiddi mig upp að altarinu. Dögunum á eftir brúðkaupið var eytt í skoðunarferðir um Reykjavík og nágrenni og farið að Gullfossi og Geysi og svo auðvitað á Þingvöll, um hávetur. Við fórum á ballettsýningu í Þjóðleikhúsinu og skoðuðum söfn því “mamma” mín var listamaður og kenndi mér að skoða myndlist og njóta hennar þegar ég dvaldi hjá þeim í Reading, Massachusett. Þá dettur mér í hug að við tókum lífeyrissjóðslán til þess að geta tekið vel á móti fjölskyldunni og buðum við þeim m.a. í Grillið ásamt fjölskyldum okkar Sigga daginn eftir brúðkaupið (við gistum náttúrlega í svítunni í Bændahöllinni sem afi byggði!) Svona á að gera þetta - ekkert húmbúkk og ekki sé eftir því!

Við tókum mömmu með upp í turninn á Hallgrímskirkju. Við fórum svo í Kolaportið og ekki fannst mér það neitt sérlega skemmtilegt, ég hef ekki komið þangað lengi og gat ekki fundi básana með antík mununum sem voru þarna einhver tímann, en mikið var af bókunum.

Og svo heyrðum við í örverpinu okkar yndislega í stigvélalandinu og hún virðist alsæl. Hún á bráðum afmæli og ég spurði hana hvað hún vildi í afmælisgjöf; myndir af fjölskyldunni og bangsa til að knúsa.

Valdarán

2006-09-20T22:06:00.000Z

Gam er ánægð með valdaránið í heimalandi sínu, Tælandi, en ég er afar óhress með ofríkið í Skálholti.

Líður Gam vel?

2006-09-19T12:45:00.000Z

Hún hefur talað í símann í meira en klukkutíma samfleytt þegar vinkona hennar sem dvelur á Höfn hringdi í hana. Á meðan hún lét dæluna ganga og skríkti þess á milli labbaði hún um gólf, inn í flest herbergi, flatmagaði í sófanum og kíkti ofan í pottana hjá mér. Þegar hún loksins lagði tólið á sagði hún mér frá ýmsu sem þær stöllur höfðu verið að tala um eins og Busavígsluna í skólanum. Hún situr við tölvuna og er á spjallrásum þegar hún kemur því við.

Hún hefur áhyggjur af því hvað hún hefur þyngst og fór fínt í að segja mér að ég notaði of mikinn ost í matargerðina. Mér finnst hún hugsa vel um hvað hún lætur ofan í sig. Hún borðar ekki sælgæti né drekkur gos og drekkur mikið af vatni. Á þetta benti ég henni. Vandinn er sennilega sá að hún fær sér of oft á diskinn eins og svo margir aðrir. Auðvitað er ég afar ánægð með það því það hlýtur að vera meðmæli með matseld minni sem ég hef lagt mig meira fram við en oft áður. Ég held ég passi nú orðið vel inn í Slow food hreyfinguna sem var stofnuð á Ítalíu fyrir rúmum tuttugu árum.

Á sunnudaginn fór fósturdóttirin í ferð að Seljalandsfossi (myndina tók Mats Wibe Lund) ásamt skiptinemunum í FSU. Tvær stelpur nýkomnar úr skiptinemadvöl vildu endilega gera eitthvað fyrir skiptinemana þar sem þeim finnst þeir svo afskiptir í skólanum, sem satt er. Þær sögðu að það væri allt öðruvísi komið fram við skiptinema úti heldur en hér. Allir væri vingjarnlegir og forvitnir um þá og fólk væri upp með sér að þekkja skiptinema. En viðkvæðið hjá krökkunum í skólanum hér væri að skiptinemarnir væru allt örðuvísi og þeir kæmu þeim ekkert við. Þegar sú stutta kom heim úr ferðinni sagði ég henni að ég ætlaði ekkert að elda í kvöld hafa bara snarl. Það kom svolítið á mína en hún lét það gott heita. Stuttu seinna kom hún til mín og spurði mig af hverju ég ætlaði ekki að elda og í rödd hennar mátti greina vonbrigði.

Ég held að við séum heppin með fósturdóttur, hún er kurteis og fyrirmyndar unglingur svolítil dekurrófa enda einkabarn foreldra sinna sem sakna hennar mikið.

Réttardagur

2006-09-17T18:22:00.000Z

Það bregst ekki að það er alltaf gott veður í réttunum. Veðrið var yndislegt í gær enda var réttardagurinn, þegar ég segi réttardagur þá er þar átt við réttirnar í Tungunum. Ég hef aldrei farið í aðrar réttir á Suðurlandi en Tungnaréttir (fór í réttir fyrir norðan, þegar ég bjó þar) fyrr en í gær, þá fór ég í Skeiðaréttir. Ástæðan var einföld mig langaði að sína skiptinemanum mínum fjárréttir. Þær eru fallegar réttirnar á Skeiðunum hlaðnar grjóti og þar var fullt af fé...og fólki. Múgur og margmenni. Þarna kvikmyndaði ég Gam í réttunum bak og fyrir því ég ætla að nota upptökurnar á námskeiðinu á þriðjudaginn. Ég þekkti engan þarna í réttunum en það var annað upp teningnum þegar við fluttum okkur í fjárlausu réttirnar í Tungunum. Þar þekkti ég annan hvern kjaft og smellti kossum til hægri og vinstri þangað til að ég sá ekki út um gleraugunum því þau voru orðin svo kámug eftir allt þetta klossaflens.

Í fjárlausu réttunum var keppt í bændaglímu sem mér fannst mjög gaman að sjá. Rúnar Guðmundsson frændi minn frá Vatnsleysu stóð sig vel í glímunni, en síðast þegar ég sá glímukeppni var ég stelpuhnokki á héraðsmóti á Álfaskeiði og þar keppti Sigurður Erlendsson bóndi á Vatnsleysu afi Rúnars. Gott ef hann var ekki glímukóngur.

Það var fleira gert en að glíma í fjárlausu réttunum. Uppboð á kvígum, hestum og örugglega einhverju fleiru, en ég nennti ekki að fylgjast með því, mér fannst skemmtilegra að rölta um og hitta fólk og spjalla. Við fórum svo í dásamlega kjötsúpu á Heiði hjá Sigga frænda.

-----

Ég hef aldrei gengið Nesið hér í Þorlákshöfn í eins frábæru veðri eins og í gær. Það var glampandi sólskin um sexleytið og bærðist ekki hár á höfði. Friðsældin og fegurðin dásamleg. Ég bað Gam að muna vel eftir þessum degi, þetta er nefnilega fyrsti virkilega góði dagurinn (veðurlega séð) síðan hún kom til landsins. Hún naut hans fram í fingurgóma (hver er nú skýringin á þessu orðatiltæki?).

Helga Jóna og Óskar komu með okkur úr réttunum. Við borðuðum og horfðum á Jón Ólafs og Spaugstofuna í sjónvarpinu. Ég reyndi að útskýra fyrir Gam innihald þáttanna, gafst þó fljótlega upp á því þegar við horfðum á Spaugstofuna. Hún skellti þó uppúr þegar hún sá strákana í gervi Supernova gauranna. Þeir voru flottir.

2006-09-17T18:17:00.000Z

Söknuður

2006-09-16T00:09:00.000Z

Nú er mín elskulega dóttir, gullmolinn minn, prinsessan mín og örverpið búið að vera í viku í burtu í stígvélalandinu og mér finnst það vera eins og heil eilífð. Mikið sakna ég hennar. Hún hefur smá heimþrá líka blessunin, en er skynsöm eins og móðurímynd hennar og reynir að bægja þeirri tilfinningu á bug. Það er allir svo góðir við hana (hvernig er líka hægt annað?), stelpurnar í bekknum hennar umvefja hana og „foreldrar” hennar líka. Þegar ég talaði við hana í kvöld var hún heima hjá „föðurömmu” í mat.

Henni líkar best að vera í skólanum því þá hefur hún ekki tækifæri til að láta hugann reika heim á landið bláa í faðm fjölskyldunnar. Í skólanum þarf hún að brjóta heilann um hvaða stærðfræðiformúlu hin geðstirða kennslukonan er að hlýða nemendum yfir upp við töfluna, skrifa niður setningar á ítölsku sem vingjarnlegi ítölsku kennarinn leggur fyrir og hún skilur ekki bofs í.

Hún veltir vöngum yfir hvort hún þurfi að taka öll prófin í vor úr raunvísindaskólanum. Hún er í lokabekknum í skólanum en bekkjarfélagarnir hennar eru að taka próf sem jafngildir stúdentsprófi hér heima, alla vega gefur það réttindi til að stunda háskólanám. Ég stappa í hana stálinu og segi að hún skuli nú ekki hafa áhyggjur af því, ef hún þurfi að taka prófin þá skulu hún bara fá núll.

Og svo þarf þessi elska að vera í skóla á laugardögum.

Skiptinemar

2006-09-11T21:47:00.000Z

Við erum búin að heyra tvisvar í Guðnýju síðan hún kom til fjölskyldunnar í Novara. Það var gott í henni hljóðið þegar hún hringdi á laugardaginn og ferðin gekk vel. Sjálfboðaliðar frá AFS fylgdu þremur stúlkum, sem eiga heima nærri hver annarri, á áfangastað frá Róm. Sjálfboðaliðarnir reyndust hinar skemmtilegustu stelpur. Lestarferðin frá Róm til Mílanó tók u.þ.b. 5 til 6 tíma og hálfan annan tíma tók að skipta þar um lest.

Við töluðum aftur við hana í gær og þá var hún að gæða sér á pítsu í faðmi fjölskyldunnar, sem saman stendur af foreldrum og einkadóttur. Henni leist vel á fjölskylduna og sagði þau „algjörar dúllur.“ Einkadóttirin er í raungreinaskóla sem dóttir mín á að fara í! Aumingja blessað barnið og við sem vorum búin að sjá listnám í hyllingum! Ég reyni að sitja á mér og hringja ekki þriðja daginn í röð, því eigi vil ég ófáa vera, en ég er hræðilega spennt að vita hvernig henni líst á skólann.

Þá sný ég mér að hinni dótturinni. Gam og einbeiti mér að henni. Meðan ég sat við tölvuna áðan og svaraði nokkrum tölvubréfum fannst mér hún ganga ískyggilega oft inn og út úr herberginu og loka gaumgæfilega dyrunum á eftir sér í hvert skipti (hún skilur aldrei dyrnar eftir opnar). Þetta þýddi aðeins eitt. Henni leiðist. Ég kallaði á hana og sagði við hana á kjarngóðri íslensku að það þýddi ekkert væl og brosti mínu blíðasta. Lét hana setjast við eldhúsborðið og setti henni fyrir verkefni í Pínulitu ritrún, sem við höfum verið að vinna eilítið í, opnaði bókina og lenti á rími þar sem fyrir kom vísan: Vorið góða græna og hlýtt...Hún átti að skrifa endarímið á þar til gerðar línur. Auðvitað söng ég fyrir hana vísuna (og fannst mér takast vel upp). Í þakklætisskyni fórnaði hún höndum og hristi höfðið og sagðist ekki ætla að gera þetta. Ég áttaði mig nokkuð fljótt á að hún átti við að hún ætlaði ekki að syngja, en ég sagði að hún þyrfti þess ekkert ég hefði bara verið að syngja fyrir hana henni til yndis og ánægju! Og meðan ég útbjó matinn sat hún við borðið og lærði að; lóan kvakar, svanurinn syngur og krían gargar....lærði að telja upp á 10 og tugina upp að 100. Hún er afar góður námsmaður.

Á laugardaginn fórum við í sumarbústaðinn okkar í Tungunum. Á meðan Siggi lá kylliflatur undir húsinu og negldi upp músanet skoðuðum við kvensurnar Faxa, Gullfoss og Geysi. Á sunnudaginn fórum við svo í Smáralind og fylltum út seðla í gríð og erg á sýningu sem hét held ég Fjármál heimilanna. Í vinninga voru ferðalög og peningaupphæðir. Sýningin var leiðinleg en heimsókn til Helgu Jónu og Óskars þeim mun skemmtilegri.

Eftir góðan málsverð (fiskrétt úr Humarbúðinni sem leggur því miður upp laupana á miðvikudaginn) og ís úr Skálanum leigðu þau sér Siggi og Gam mynd og nú heyri ég annað slagið kurr og kvak úr stofunni.

Kveðjustund

2006-09-08T17:57:00.000Z

Nú er litla sponsið væntanlega á leiðinni frá Frankfurt til Rómar í þessum skrifuðum orðum. Við vorum komin út Keflavíkurflugvöll kl. 05:00 í morgun, en vélin fór í loftið kl. 07:15.
Aðalbjörg og Rakel fóru með okkur út á völl og kvöddu vinkonu sína, sem var yfirveguð og glöð, en án efa spennt og kvíðin. Við reyndum öll að bera okkur mannalega, en það var erfitt að halda aftur af tárunum. Stelpurnar höfðu orð á því, hvað eftir annað á milli kossana, að þær væru svo tilfinninganæmar, sennilega til að skýra vota hvarma.

Maður bara áttar sig ekki á þessu... hún er farin og verður burtu í 300 daga. Pabbi hennar stundi áðan, upp úr eins manns hljóði, að hann langaði að sofa í 250 daga. Þar sem ég hélt hann væri svo þreyttur eftir púlið við þakskeggið undanfarna daga sagði ég honum að fara upp í rúm að hvíla sig. „Nei, það er ekki það mér finnst svo vont að hún skuli vera farin”, sagði hann. „Af hverju viltu þá ekki sofa í 300 daga?”, spurði ég. Svarið var að honum fyndist allt í lagi að hlakka til heimkomu hennar í 50 daga.

Byrjaði á myndbandsnámskeiði...

2006-09-05T20:53:00.000Z

... í dag í KHÍ. Fyrsta skiptið af fimm, en námskeiðið eru 15 kennslustundir. Eins og þetta er spennandi og skemmtilegt finnst mér ekki eins spennandi að þurfa vinna tímana sem ég átti að kenna í dag af mér á morgun. Það er reyndar ekki við neinn annan að sakast en mig sjálfa. Ég benti skólastjórnendum á þessa frábæru lausn!!

Ítalíufarinn kom með mér í bæinn til að fara í búðir með ömmu sinni sem keypti á hana vélprjónaða lopapeysu. Það er af sem áður var þegar amman sat í jógastellingu fyrir framan Grundig sjónvarpið og prjónaði í gríð og erg lopapeysur og seldi!

Fósturdóttir mín er orðin veik. Hún svaf þegar ég kom heim úr bænum og bað bara um að fá að sofa lengur þegar ég vakti hana í matinn í kvöld. Hún var greinilega með hita. Þessi íslenska veðrátta! Í dag heyrði ég mann segja að það væri bara vont veður á Íslandi.

Nú þarf ég að bretta upp ermarnar og hjálpa örverpinu mínu, litlu prinsessunni að pakka. Mér finnst ég þurfa að hafa hönd í bagga...

Það líður senn að brottför...

2006-09-04T22:28:00.000Z

...Guðnýjar til Novara á Ítalíu. Þar sem hún mun búa hjá Claudio, Silvana og Diana í tæpt ár. Hún hlakkar til en kvíðir jafnframt fyrir. Eðlilega. Í gær kom stórfjölskyldan saman til að fagna komu Gam í fjölskylduna og kveðja Guðnýju.

Fjölskyldan hjálpaðist að við að hreinsa skelina af fjórum kílóum af humri sem tók þó nokkurn tíma. Gam hjálpaði mér að skera niður grænmeti. Hún fylgist vel með því sem ég geri í eldhúsinu og er fljót að átta sig á hlutunum. Humarrétturinn gerði stormandi lukku og kakan sem var í eftirrétt. Veðrið var yndislegt og kaus fólk að njóta matarins utandyra. Gam leggur ekki sömu merkingu í hlýtt og gott veður og ég.

Við hentumst í bæinn í dag til að kaupa ferðatösku handa Guðnýju, bakpoka og sitt hvað fleira sem hana vantaði. Við byrjuðum á því að koma við á Hagstofunni rétt fyrir fjögur til að ná í fæðingarvottorðið hennar Guðnýjar. Ótrúlegt að það skuli taka viku að fylla út nafn, heimilisfang, fæðingardag og ár og fæðingarstað. Við náðum í óléttu dótturina. Pabbanum finnst alltaf öruggara að hafa hana með þegar hann er að útrétta, ber einhvern veginn meira traust til hennar smekks en míns.

Útbjó pottrétt úr svínakjöti, grænmeti, ananas, purré og sýrðum rjóma. Kryddaði eitthvað út í loftið og bar fram með hrísgrjónum. Gam fannst hann ókei, þegar ég spurði hvernig henni líkaði, og kinkaði kolli.

Sendi þeim hjónum Narong og Koy í Bangkok nokkrar myndir af einkadótturinni núna rétt í þessu. Passaði að hún væri brosandi á öllum myndunum, því þau eru víst að drepast úr áhyggjum af dótturinni. Svona láta allir foreldrar segir Gam.

Hvað þýðir busi?...

2006-09-04T21:46:00.000Z

...spurði Gam þegar ég kom að sækja hana í skólann á föstudaginn eftir busavígsluna. BUSI var skrifað yfir hálft andlitið á henni. Ég reyndi að útskýra fyrir henni, en var þó ekki viss, að það væri að vera klaufalegur og busi væri sá sem væri að byrja í skóla.

Henni þótti þetta skemmtilegur dagur sem endaði á Busaballi á Borg í Grímsnesi. Þær fóru “systurnar”. Ballið var cool að henni fannst en hún var alveg bit á að allir unglingarnir skyldu vera fullir og reykja eins og strompar. Og það sem kom henni algjörlega í opna skjöldu var að allir þekktu hana og töluðu við hana á ballinu.

En Adam var ekki lengi í Paradís í dag mundi enginn eftir ballinu...

„Mér leiðist....

2006-08-31T22:38:00.000Z

...en ég get ekki gert neitt við því”, sagði dóttirin frá Bangkok í kvöld. Skynsöm stúlka. Hún situr hjá mér meðan ég bý til matinn og við spjöllum. Hún spyr mig hvort ég hafi séð kvikmyndina Nóa Albinóa. (Hún horfði á hana tveimur dögum áður en hún yfirgaf borg englanna). „Svo leiðinleg mynd. Einmanaleiki og snjór.”
„Þetta er list”, segi ég. (Held reyndar að ég hafi gefist upp á að horfa á hana).

„Það er enginn sem talar við mig í skólanum. Ég reyni að tala við krakkana á ensku en þeir hlaupa í burtu. Þeir tala ekki ensku.”
„ Ójú, þeir kunna ensku, þeir eru bara feimnir.” En, ég veit betur enda kaupir hún ekki þessa skýringu.
„Ég var að tala við vin mig áðan og þetta er eins í Kópavogur.”
(Þessir Íslendingar.)
„Hvað gerir þú þegar þú ert búin í skólanum heima í Tælandi? Ertu með vinkonum þínum? ”
„Stundum. Við förum t.d. í Kringluna (moll), fáum okkur ís...
„Hvernig farið þið í Kringluna? Við tökum stundum taxa, pínulítinn taxa (teiknar hann með mjög lítilli hreyfingu, út í loftið) og troðum okkur kannski tíu í einn taxa. It´s so funny. Annars er Kringlan rétt hjá skólanum.”

Við horfðum svo á Everybody loves Raymond. Hún skellihló... og ég líka (hef aldrei horft á þennan þátt.)

Vinkona óskast.

Hún heitir Gam...

2006-08-30T22:08:00.000Z

...yngsta dóttirin en ekki Gab. Ég bar þetta undir hana þegar næst elsta dóttirin rak augun í þetta. Hún brosti út undir eyru og skríkti smá og leiðrétti framburð minn. Hún hefur húmor. Mér finnst ég alltaf hafa þekkt hana.

Hún ætlar að horfa á Magna á eftir.

Fósturdóttirin Gab er komin...

2006-08-28T22:33:00.000Z

...frá Tælandi. Við sóttum hana í Kaldársel á sunndaginn, en þar var hún búin að vera á námskeiði í tvo daga ásamt 42 öðrum skiptinemum alls staðar úr heiminum.

Það var verið að taka mynd af öllum hópnum þegar við komum. Við hjónin þekktum strax okkar stúlku, hún var í fremstu röð með rauðan trefil. Hún kom hlaupandi til okkar þegar hún kom auga á okkur og “systur” sínar. Við féllumst í faðma.

Dagbók úr Færeyjaferð

2006-07-04T10:51:00.000Z

Eftirvænting skein úr andlitum ferðlanganna sem lögðu upp í ævintýraferð til Færeyja fimmtudagsmorgun 22. júní sl. Í hópnum voru fjörutíu manns með bílstjóra. Flestir voru að fara sína fyrstu ferð til Færeyja og nokkrir í sína fyrstu utanlandsferð. Aðalsteinn Á. Baldursson, formaður Verkalýðsfélags Húsavíkur og nágrennis stóð fyrir ferðinni og skipulagði í samvinnu við Svein Sigurbjarnarson sem var bílstjóri okkar.
Félagarnir Sveinn og Aðalsteinn styttu okkur stundir með ýmsum fróðleik á ferðum okkar. Sveinn studdist við skráðar heimildir, en Aðalsteinn lét okkur ýmsan fróðleik í té sem hann sagði vera lauslegan þýddan. Skáldið okkar í ferðinni, Ingólfur Jónsson bóndi á Mörk í Kelduhverfi, orti þessa vísu:

Með okkur er sögusveinn
sem að leiðir velur.
Orkuboltinn Aðalsteinn
alla sauði telur.

Færeyjar eru átján talsins allar byggðar nema ein, Litli – Dímon, sem er þeirra minnst. Íbúarnir um 49 þús. eru aflappaðir, gestrisnir og vingjarnlegir. Í höfuðstaðnum Þórshöfn eru íbúar nærri 19. þús.
Miklar andstæður eru í landslaginu, dalir og þverhnípt fjöll, ekki ósvipað því sem er á Vestfjörðum, nema græni liturinn upp á fjallatoppa. Nær alls staðar er byggðin nær sjó og í þyrpingum eða hverfum og ekki var mikið um stakar bújarðir. Húsin er yfirleitt byggð úr timbri, máluð í sterkum litum og er svarti liturinn áberandi.
Vegakerfið er gott hjá Færeyingum, allir vegir malbikaðir sem eru um 600-700 km (en við ókum 820 km). Við fórum í gegnum mörg jarðgöng sem liggja í gegnum fjöll og tvenn sem liggja undir sjó, en samtals eru jarðgöngin í Færeyjum 90 km. Eldri gerðin af jarðgöngunum eru ekki upplýst en þau allra nýjustu eru vel lýst.
Alls staðar sem við ókum um sáum við kindur, en þær voru yfirleitt í afgirtum hólfum nálægt byggð og það var ekki óalgeng sjón að sjá eina til tvær kindur í görðum fólks og vorum við að velta því fyrir okkur hvort þetta væri garðsláttuvélar á fjórum fótum. Annars voru þær í vegköntum og upp um öll fjöll. Það eru um 70 þúsund fjár í eyjunum. Fyrir utan kindurnar sáum við tvo héra á hlaupum. Það vakti athygli okkar að það er ekkert sláturhús í Færeyjum heldur tíðkast þar heimslátrun við misjafnar aðstæður.
Húsagarðarnir voru afar fallegir og snyrtilegir með runnum og fjölærum jurtum.
Aðalíþróttir Færeyinga er fótbolti og alls staðar eru fullkomnir fótboltavellir með gervigrasi.
Við vorum einstaklega heppinn með veður og hefur það mikið að segja þegar eyjarnar eru skoðaðar. Færeyskt máltæki segir: „Ef þú ert óánægður með veðrið, bíddu þá í fimm mínútur“. Þetta máltæki mætti líka yfirfæra á íslenska veðráttu, en veðráttan er mjög svipuð því sem við þekkjum hér á landi, nema veturnir eru mildari í Færeyjum.
Færeyingar eru sjálfstæð þjóð innan danska ríkisins, með eigið mál og fána og er alltaf að öðlast meira sjálfstæði.

23. júní, föstudagur

Þegar við komum til Færeyja, snemma að morgni, var að baki sautján tíma sigling með Norrænu sem mönnum kom saman um að væri afbragðs sjóskip. Við vorum komin til Þórshafnar fyrir allar aldir og ákveðið var að fara í sund. Við nýttum tímann til að fara í skoðunarferð um bæinn, ganga um bryggjuna, skoða báta og gömul hús þar til sundlaugin opnaði kl. sjö. Sundlaugin var innandyra með stökkbrettum sem nokkrir leituðust við að sýna listir sínar á, en með misjöfnum árangri. Að sundspretti loknum settumst við inn á kaffihús sem staðsett var á sundlaugarbarminum og á meðan við sötruðum kaffi og borðuðum nýbökuð rúnnstykki gátum við virt fyrir okkur sundlag fólks í gegnum gluggann sem skildi að kaffihúsið og sundlaugina.

Sæl og mett fórum við á fornan og sögufrægan stað sem heitir Kirkjuböur eða Kirkjubær á Straumey, 13 km frá Þórshöfn. Þar er kirkja, frá því um 1100, helguð Ólafi helga Noregskonungi og heitir Ólafskirkja og er elsta kirkjan í Færeyjum sem enn er notkun. Gerðar voru breytingar á henni 1874 og við það missti hún hið upprunalega útlit og aftur 1966 og þá var reynt að koma henni í sem upprunalegasta horf. Fjórtán forláta kirkjubekkir með fagurlegum útskornum göflum voru m.a. fjarlægðir, en þeir eru nú til sýnis á fornminjasafninu í Þórshöfn, sem við heimsóttum síðasta daginn okkar í Færeyjum.

Á Kirkjubæ hefur sama ættin ríkt í sautján ættliðið og þar býr nú Sverrir Patursson en langamma hans, Guðný Eiríksdóttir, var ættuð frá Reyðarfirði. Sverrir dvaldi á Íslandi í nokkur ár og nam búfræði á Hvanneyri og vann á Akranesi. Sverrir er vinur Sveins bílstjóra og kom hann og heilsaði upp á hópinn og sagði okkur skemmtilegar sögur frá Íslandsárunum. Þetta var fyrsti Færeyingurinn sem við hittum, sem hafði dvalið við nám og störf á Íslandi, en alls ekki sá síðasti. Í nær öllum bæjum hittum við Færeyinga sem höfðu starfað á Íslandi.

Það veit enginn framtíð, þó veðrið sé gott,
því vildi ég um þetta rita,
því Hafdís er indæl með hnakka svo flott,
ég hef hana sem áttavita.

Ingólfur sat fyrir aftan Hafdísi í rútunni. Ef hún var ekki sest áður en hann kom í rútuna varð hann alveg áttavilltur og fann ekki sætið sitt.

Fyrstu þrjár næturnar gistum við í litlum bæ, Runavik á Austurey, með rétt um fimm hundruð íbúa en í sveitarfélaginu búa um 2.500. Þarna er ein aðalgata með mörgum verslunum, en ekkert kaffihús fannst þar, hversu mikið sem leitað var. Við dvöldum á Hótel Runavik (Sjómansheimið), en vegna plássleysis á hótelinu voru nokkrir sem fengu íbúðarhús til umráða, sem kallað var „dánarbúið“, en hafði ekkert með þá að gera sem þar dvöldu. Þar gátum við sungið og trallað, en í hópnum var gott söngfólk.

Næstu daga voru farnar skoðunarferðir vítt og breitt um eyjarnar: Suðurey, Austurey, Borðey, Konuey, Straumey og Voga.

24. júní, laugardagur

Ferðin á Suðurey var ógleymanleg fyrir þær sakir að okkur var óvænt boðið heim til Ingeborgar Vither, verkalýðsforingja Færeyinga sem býr í Vogum á Suðurey þó hún starfi í Þórshöfn. Það er tveggja tíma sigling með ferju á milli þessara staða. Ingeborg er góð vinkona Aðalsteins en þau þekkjast í gegnum norrænt samstarf. Krásir voru bornar fram þar til að borðið svignaði undan svínakjöti, skerpukjöti, rækjum, lifrarpylsu, áleggi, brauði, eftirrétti, kaffi, öli og víni. Fólk fór í stríðum straumum inn í búrið hjá Ingeborgu til að sjá skerpukjötið sem hékk þar, en það voru tvö læri af veturgömlum hrútum.

Þessa helgi var Jónsmessuhátíð á Vogum á Suðurey. Við horfðum á mikla róðrakeppni sem þar fór fram og ungt fólk frá flestum bæjum tók þátt í. Róður er vinsælasta íþróttin í Færeyjum á eftir fótbolta. Á þessari hátíð opna íbúar heimilin sína upp á gátt fyrir gestum og gangandi og bjóða upp á kaffi og kökur eða einhverja hressingu.

25. júní, sunnudagur

Þennan dag heimsóttum við m.a. Norðureyjarnar eða tvær af þeim: Borðey og Konuey. Frá Leirvík til Klaksvíkur á Borðey fórum við um nýopnuð göng, undir sjó, en þau eru svipuð á lengd og Hvalfjarðargöngin 6 – 7 km. Jarðvegurinn sem kom úr göngunum var notaður til uppbyggingar lands, en land er af skornum skammti í Færeyjum og þess vegna mikils virði. Færeyingar vilja ekki selja land af því að það er svo verðmætt. Klaksvík er afskaplega fallegur hafnarbær og er næst stærsti bær í Færeyjum með um 4.500 íbúa. Þar skoðuðum við merka kirkju, Christianskirkju teiknuð af Peter Koch, sem var byggð utan um risastóra altaristöflu eftir Joakim Skovgaard og upphaflega átti að vera í dómkirkjunni í Viborg í Danmörku.

Á Konuey fórum við í samnefndan bæ með 60 íbúum, ótrúlega sjarmerandi gamall bær sem stendur undir fögrum fjöllum með hamrabeltum. Til að komast þangað ókum við í gegnum einbreið göng og þeir sem komu á móti áttu að víkja. Þarna á Konuey féll ég fyrir Færeyjum, fegurðin og kyrrðin var svo mikil og nú fyrst sáum við í fjallstoppana, en fyrri dagana földu þeir sig í þoku. Fjöllin gengu þverhnípt, næstum lóðrétt niður í sjó. Þarna upplifði ég græna litinn svo sterkt sem einkennir Færeyjar og nær alveg upp á fjallstoppa.

Á Austurey voru helstu bæir skoðaðir eins og Leirvík (um 865 íbúar) og Fuglafjörður (um 1500 íbúar). Í Leirvík skoðuðum við gervigrasvöll og ókum fram hjá sorpeyðingastöð og hausaþurrkunarstöð sem er í eigu Samherja.Til Fuglafjarðar hafa húsvískir sjómenn löngum siglt, en þar er eina loðnubræðslan í Færeyjum. Frá verksmiðjunni sést enginn reykur, þar sem hann er leiddur í 1.5 km göngum út í sundið. Vegna plássleysis er útsjónarsemi Færeyingum í blóð borin og þarna höfðu þeir búið til frystiskáp inn í berginu sem vakti athygli okkar. Stefnan var tekin á Gjóvg eða Gjána. Byggðin dregur nafn sitt af gjá sem gengur inn í landið frá opnu hafi. Gjáin er ekkert smásmíði, löng, breið og djúp, litfögur og bakkarnir grónir. Hún hefur verið notuð sem höfn og innst í henni er bátauppsátur. Gjáin er sögð góð báthöfn en hefur sjálfsagt ekki verið á færi allra að taka þar lendingu í slæmu veðri. Þarna er mikil náttúrfegurð og fagurt útsýni. Í þessu fallega sveitaþorpi, þar sem Dalsáin rennur í gegn um, búa um 50 manns.

Til að koma okkur upp í Gjáargarðinn, þar sem við ætluðum að drekka kaffi, fór Sveinn með okkur í gegnum þröngar og hlykkjóttar götur á „Drottningunni“ sinni. Það hefði ekki verið á færi allra að komast klakklaust í gegnum þessa þraut, maður átti alveg eins von á að lenda inn á miðju stofugólfinu í einhverju húsanna. Ferðamenn horfðu undrandi á rútuna mjakast fram og aftur og liðast i gegnum húsaþyrpinguna og upp fjallshlíðina að farfuglaheimilinu, þar sem beið okkur kaffi og kökur.

Frá Gjánni var farið yfir hæsta fjallveg Færeyja á Slættaratindi (882 m). Ekið var að Eiðiskolli þar sem við virtum fyrir okkur um 75 m háa klettadranga út í sjó, Risann og Kellinguna, sem horfa í átt til Íslands. Þegar búið var að mynda náttúruundrin þá var tekið til við að mynda hópinn góða (“Kúta-grúpp” eins og ein í hópnum vildi að hópurinn héti í höfðuð á fararstjóranum).

Henni var eitthvað brátt í brók,
brá sér ekki úr fatinu,
en í æsing konan endurtók:,
“ekki fara úr gatinu!”

Sveinn bílstjóri tók að sér að mynda hópinn og til að ná öllum á mynd stóð hann í dyrunum á rútunni. Steinfríður vildi ólm, ásamt fleirum, fá mynd af hópnum og hrópaði: Bíddu, stattu í gatinu” og hljóp með myndavélina til hans.

26. júní, mánudagur

Við kvöddum Runavik og fórum smá hring um nesið og til Tóftar (um 800 íbúar) til að skoða íþróttamannvirkin þar, fótboltavöllinn stóra sem byggður var fyrir landsleik (1992) með miklum áhorfendapöllum. Þetta er grasvöllur einn af þremur í Færeyjum, en við hliðina er annar völlur með gervigrasi, ásamt íþróttavelli og hlaupabrautum. Fótboltavöllurinn var á fjárlögum Tóftar í 19 ár.

Nú sáum við Risann og Kellinguna frá öðru sjónarhorni, þegar við ókum til Tjörnuvíkur sem er nyrst á Straumey. Þorpið með um 70 íbúa stendur við litla vík með sandfjöru inn í firðinum og snýr beint í norður á móti opnu hafi, þar sem Risinn og Kellingin blasa við. Þorpið er sjarmerandi og umkringt fjöllum á þrjá vegu, ekki sést til sólar í 18 vikur á ári. Húsin standa þétt saman og göturnar eru þröngar. Vegasamband við staðinn komst ekki á fyrr en 1967. Þarna er að finna fornminjar frá víkingatímabilinu. En nútíminn var ekki langt undan. Karlmaður að hengja þvott út á snúru vakti athygli margra í hópnum, þannig að ástæða þótti til að taka myndir af fyrirbærinu! Þessi furðufugl hafði unnið á Íslandi. Hann hætti til sjós og gerðist bóndi og sagði að það væri gott að vera bóndi í Færeyjum.

Á leið okkar til Tjörnuvíkur stönsuðu við tvisvar, annað skiptið til að skoða Fossá hæsta foss Færeyja og hitt skiptið stoppuðum við til að tala við bónda sem stóð upp á torfþaki og sló með orfi og ljá. Annar bóndinn í ferðinni, Tryggvi á Þverá í Reykjahverfi, stökk til bóndans og sýndi honum hvernig bændur gera Íslandi. Ég gat ekki séð teljandi mun enda er ég viðvaningur í þessum efnum. Bóndinn hafði unnið í Grindavík í fimm ár og sagði að á Íslandi væri gott að vera. Teknar voru myndir af bændunum og voru þeir sláandi líkir!

Nú var brunaði til Þórshafnar í hádegisverðarboð hjá Færeyska verkalýðsfélaginu. Ingeborg Vinther tók á móti okkur ásamt félögum sínum. Að hætti Færeyinga svignuðu borðin undan smurðu brauði og öðru góðgæti. Ingeborg fór stuttlega yfir starfsemina en það kom fram að hún hefur starfaði að verkalýðsmálum í 26 ár og setið á þingi. Þetta er afskaplega elskulega kona og blátt áfram. Þarna sátum við í tvo tíma í góðu yfirlæti og nutum gestrisni frænda okkar. Aðalsteinn þakkaði fyrir móttökurnar og færði Ingeborgu og félögum gjafir.

Síðasta ferðin þennan dag, en ekki sú sísta, var skoðunarferð um eyjuna Voga, þar sem flugvöllurinn er. Við fórum í Gásadal sem var einn afskekktasti staður Færeyja þar til fyrir þremur árum en þá voru opnuð þangað lítil og þröng göng. Í Gásadal búa 16 manns. Áður en göngin opnuðu þurftu íbúar í dalnum að fara fótgangandi yfir fjallið til að draga björg í bú, en það tók þá klukkutíma að klifra upp fjallið en hálftíma að fara niður.
Náttúrufegurðin í Gásadal er mikil og mjög sérkennilegt að koma þarna. Aðalsteinn hitti háaldraðan mann sem bauð honum inn í lítið og þröngt hús og vildi fræða hann um staðinn. Hann sýndi honum hvar farið var yfir fjallið og sagði að sér fyndist allt annað líf síðan göngin komu! Og enn kvað Ingólfur.

Sigurbjarnar sonur er
sómi lands og þjóða,
ferðir allar þökkum þér
Þær voru afbragðs góðar.

27. júní, þriðjudagur

Við skráðum okkur inn á Hótel Færeyja í gærkveldi, en nokkrir útvaldir gistu á farfuglaheimili við hliðina sem við kölluðum “Valhöll”.

Ég hlakkaði til að fara í til Saksunar á Straumey um morguninn, því ég var búin að sjá mörg póstkort með myndum þaðan. Saksun er afar sérkennileg lítil byggð sem stendur þröngt á milli fjalla. Þar er byggðasafnið „Dúvagarður“, bóndabær og kirkja. Því miður var byggðasafnið lokað. Hér var mesti hluti myndarinnar “Barbara” tekin eftir danska kvikmyndaleikstjórann Niels Malmros. Myndin var gerð eftir sögu færeyska ritöfundarins Jörgen Frantz Jakobsens. Myndin hans Friðriks Þórs „Dansinn“ var líka tekinn þarna. Seinna um daginn fengum við tækifæri að skoða Saksun af sjó. Á leiðinni heimsóttum við Norðurlandahúsið og fengum okkur léttan hádegisverð. Þetta er hið fallegasta hús.

Sjóferðin um Vestmannabjörgin verður sennilega með eftirminnilegustu ferðunum. Við tókum bátinn í bænum Vestmanna (1200 íbúar) og ferðin tók um þrjá tíma. Við sigldum í kringum há fuglabjörg, inn í holur og gjár í bjarginu. Við notuðum hvert tækifæri til að syngja og prófa hinn náttúrlega hljómburð. Það þótti við hæfi að taka „Hamraborgina“ og var bassinn okkar í hópnum best fallinn til þess. Í einu bjarginu voru nokkrar kindur á beit og vorum við að velta fyrir okkur hvernig í ósköpunum þær kæmust þangað. Skýringin var á næsta leiti, því eigandi bátsins, fullorðinn maður, tjáði okkur að þeim væri komið fyrir þarna og sýndi okkur leiðina sem gengið væri með þær upp. Síðan væru þær sóttar í september, drepnar og látnar hanga þar til í desember, þá étnar. Þetta væri gert sportsins vegna og bragðsins, en beitin þarna í bjarginu væri sérstaklega góð.

Um kvöldið borðuðum við í annað skiptið mat á Marco Polo, en nú var þetta síðasta kvöldmáltíðin okkar. Margir fengu sér hjört að borða og smakkaðist afbragðs vel. Haldnar voru nokkrar ræður sem einkenndust af þakklæti til þeirra félaga, Aðalsteins og Sveins, sem stóðu sig með mikilli prýði í ferðinni. Sveinn hlýtur að vera bílstjóri Íslands, því hann er svo flinkur, fróður og lipur. Aðalsteinn hélt stemmningunni uppi með líflegri og bráðskemmtilegri fararstjórn. Lét sér mjög annt um ferðafélagana, enda gekk allt upp. Andinn í ferðinni einkenndist af hlýju, gleði og þakklæti.

Steingerður er stillt, en hvað,
strax ég henni unni,
en aldrei fellur óhugsað
orð af hennar munni.

Steingerður, sem lék á alsoddi, var borðdama Ingólfs. Hann var elsti þátttakandinn en hún yngst.

28. júní, miðvikudagur

Síðasta daginn skoðuðum við okkur um í Þórshöfn, heimsóttum forminjasafnið „Föroyja Forminnissafn“ sem er heimsóknarinnar virði og skoðuðum í búðir. Við lögðum af stað frá Þórshöfn klukkan 18:00 í blíðskaparveðri. Enn einu sinni fengum við að skoða náttúruundrið, Vestmannbjörgin, á leið okkar út á haf.

Aðskotahlutur af gamalli gerð.
gæðastjórar ei sviku,
það var nú afrek í þessari ferð
að þola mig heila viku.

Þessa vísu orti Ingólfur í lok ferðar, en hann kom sífellt á óvart með kveðskap sínum, hæversku, húmor, sönggleði og dansfimi.

Ég var svo heppin að eiga þess kost að fara í þessa skemmtilegu ferð með dóttur og móður. Ég þekkti engin nöfn á farþegalistanum í upphafi ferðar, nema okkar þriggja. Þegar ferðin var hafin fór ég að geta tengt andlit við nöfnin, tengt fólk saman og farþegalistinn fór að dansa af lífi og fjöri. Ég fór að spyrjast fyrir og komst að því að þarna voru m.a.: aflakóngar, garðáhugafólk, bifvélavirki á hjólum, bóndi sem keppti í frjálsum íþróttum á yngri árum, Danir sem ákváðu að setjast að á Húsavík, söngfólk, hagyrðingur, dansarar og brandarakarlar. „Engin ferð er betri en fólkið sem í henni er.“

Eyjarnar átján

2006-07-03T20:43:00.000Z

Á leið til Færeyja með viðkomu á Húsavík

2006-06-21T18:16:00.000Z

Ég er komin til Húsavíkur og rigningin eltir mig, reyndar er stytt upp núna. Að vísu var fínt veður í gær þegar ég, mamma og Ragnhildur lentum á Akureyri. Steingerður og Sigurjón komu og sóttu okkur.

Við þurftum aðeins að snúast á Akureyri. Ég byrjaði á því að fara með gleraugun mín í viðgerð því annar púðinn var brotinn. Gæti trúðað að það hafi gerst þegar ég ákvað að geyma þau í skónum mínum, þar sem ég taldi það öruggasta staðinn á meðan ég skryppi í smádekur. Skammtímaminnið er ekki upp á marga fiska hjá frú Sigríði og hafði hún steingleymt fína geymslustaðnum þegar hún smeygði sínum netta fæti í skó númer 41, og þá mundi hún það. En, aftur í gleraugnabúðina. Ég valdi púða sem líktust þeim sem fyrir voru á gleraugunum en auðvitað var ekki hægt að fá eins. Karl, optiker, lagaði gleraugun og pússaði (illa) á meðan hann spurði mig hvort ég byggi ekki í Keflavík. Hann hafði verið í Keflavík um síðustu hlegi að gifta son sinn og hann hafði aldrei lent í annarri eins rigningu. En mig minnti að í Höfninni hafi verið blíðskapar veður þann sautjánda? Ég þreifaði eftir peningaveskinu í töskunni. Nei, ekki mátti ég borga viðvikið, það var í boði Karls! Akureyringar eru greiðviknir.

Við mæðgur, þrír ættliðir, leggjum upp í ferð til Færeyja með Norrænu á morgun. Við leggjum af stað í rútu, frá Skrifstofu verkalýðsfélaganna á Húsavík, klukkan hálf sjö í fyrramálið. Í ferðinni verða þrjátíu og níu manns. Ég er farin að hlakka til.

Brugðið á leik...

2006-06-18T10:28:00.000Z

... og farið í blindrablota. Þetta er lið bæjarstarfsmanna.

Hæ, hó...

2006-06-18T10:15:00.000Z

...jibbí jei, við skemmtum okkur konunglega sautjánda júní.

Sómi Þorlákshafnar...

2006-06-18T10:10:00.000Z

...Valur Rafn Halldórsson, flutti hátíðarræðuna og gerði það vel.

Fjallkonan...

2006-06-18T09:42:00.000Z

...fer hún þá upp á fjall? Heyrði ég sex ára snáða spyrja pabba sinn þegar fjallkonan, sem var að þessu sinni Barbara Guðnadóttir, var að koma sér fyrir við ræðupúltið. Heyrði ekki hverju pabbinn svaraði, því fjallkonan hafði þegar byrjað flutning sinn á ljóði eftir Andra Snæ Magnason.

Ísland

Ó! Ísland þú ert þvílíkt flott
með þúfur og jökla og geggjaða fossa
þó veðrið sé reyndar grátlega gott
með gjafmilda himna og rennblauta kossa
þá ertu Ísland indælt sker
ýktasti staður á jörðu er hér.

Já! Land mitt þú ert ágætis eyja
æðisleg finnst mér hérna að lifa
og að lokum sjálfsagt dýrðlegt að deyja
einn daginn er lífsklukkan hættir að tifa
þá hvíli ég í þinni mergjuðu mold
móðir mín góða, Ísafold.

Birt í Morgunblaðinu á þjóðhátíðardaginn 2006, opnuauglýsing frá Landsbankanum.
"Á hverjum hátíðardegi býður Landsbankinn listmanni að deila með okkur hugrenningum sínum. "

17. júní

2006-06-17T11:04:00.000Z

Ég hef alveg gleymt að minnast á, að mín elskulega dótturdóttir er búin að vera hjá mér í tæpa viku, mér til yndis og ánægju. Hún spurði mig í gærkveldi hvað væri svona merkilegt við 17. júní!

Við morgunverðarborðið í morgun var henni hlýtt yfir þann fróðleik sem hún fékk hjá ömmu sinni í gær, um aðdragandann að stofnun lýðveldisins og af hverju þessi dagur varð fyrir valinu sem þjóðhátíðardagur Íslendinga. Sú stutta byrjaði: „Sko, Danir réðu yfir okkur, ha, og svo voru nokkrir kallar, eða kall sem hét Jón......

Í fyrra öðlaðist þessi dagur sérstaka merkingu fyrir mig. Það urðu kaflaskil. Mjög góð. Nokkrum dögum áður var ég bænheyrð í kirkju í þessum bæ á Ítalíu og í kjölfarið gerðist kraftaverkið.

Og enn er...

2006-06-14T21:07:00.000Z

Skemmtilegur dagur...

2006-06-14T00:30:00.000Z

....föstudagurinn 9. júní. Trúlega var þetta ósköp hvunndagslegur dagur. En ég er hvunndagshetja...í þeirri merkingu að mér finnst hversdagurinn skemmtilegastur.

Það kom einhvern veginn flatt upp á mig að ég væri komin í sumarfrí, mér fannst ég rétt að byrja skólaárið (kannski svolitlar ýkjur). Fríið gladdi mig. Ég kom miklu í verk fyrir hádegi á þessum fyrsta frídegi mínum. Ég settist við eldhúsborðið og hringdi í alla þá staði sem ég hafði trassað að hringja í síðustu daga eða réttara sagt ekki haft tök á. Eitt símatalið færði mér þær fréttir að Ítalir hefðu samþykkt að taka á móti Guðnýju þrátt fyrir að þeir væru búnir að loka á fleiri skiptinema til landsins, fyrir þó nokkru. Um kvöldið áttum við að mæta á námskeið með dóttur okkar frá sjö til tíu og fyrir hádegi morguninn eftir. Guðný átti að vera á alla helgina á námskeiði. Henni tókst að skipta á vöktum í vinnunni. Ég græddi peninga á einu símtalinu. Ég komst í ferðina, sem ég var búin að hlakka til að fara um Reykjanesið í nokkra mánuði með því að hringja á tvo staði, en ég var búin að afskrifa þá ferð vegna námskeiðsins hjá AFS. Fékk vinkonur í hádegismat (náið aðeins að „dóa” til áður en þær komu). Upphringing frá góðri vinkonu að norðan. Allt þetta fyrir klukkan eitt og meira til.

---

Enn af kostum þess að búa í litlu samfélagi

Eins og kom fram hér að ofan þá sá ég fram á að ég gæti alls ekki farið í óvissuferðina með Ferðamálafélagi Ölfuss, vegna þess að það var lögð rík áhersla á að foreldrar skiptinema kæmu á laugardagmorguninn á fund. Fara átti yfir tryggingamál o.s.frv. Siggi var búinn að ákveða að fara í veiðiferð, þannig að ég ætlaði að fara. Þarna um morguninn þegar ég var í símaleiknum, hringdi ég á Heilsugæsluna vegna erinda sem ég átti við sjúkraþjálfara. Góð kona (sem hafði umsjón með ferðinni á Reykjanesið) kom í símann og ég notaði því tækifærið að segja henni frá því hvað ég væri leið yfir að komst ekki í ferðina. „Nú, af hverju Sigga mín?” sagði hún. Jú, það var vegna þess að ég þurfti að fara á fund um morguninn með minni ástkæru dóttur sem væri að fara sem skiptinemi til Ítalíu í haust. Góða konan var ekki lengi að ráða fram úr þessu og sagði: „Getur Helga Jóna systir hennar ekki farið með henni?” (Ég varð hissa, vissi ekki að hún þekkti hana). „Ég skrifa þig í ferðina, það er eitt pláss laust.” Ég þakkaði henni fyrir að benda mér á þessa lausn sem mér hafði alls ekki dottið í hug. Þetta var alveg upplagt, námsskeiðið var í Garðabænum þar sem Helga Jóna býr.

---

Seinnipartinn sama dag fór ég til einnar sem sér um að lita brúnir og brár svo ég sé huggulegri og svipmeiri (ekki endilega svipfallegri). Ég bað hana að eyða ekki miklu púðri í að lita augnhárin því ég ætti gjafabréf í Baðhúsið í litun og andlitsbað, sem ég ætlaði að nýta mér innan fárra daga. Þetta fannst minni ágætu snyrtidömu þvílík peningasóun. Hún skyldi lita á mér augabrúnir og augnhár því hún væri miklu ódýrari og ég tæki eitthvað annað út í Baðhúsinu. Hún náði í símaskrána og leitaði að Baðhúsinu með stafrófið á vörunum. Þegar hún hafði fundið símanúmerið rétti hún mér símtólið sagði: „ Spurðu hvort þú getir ekki fengið í staðinn fyrir litun: handsnyrtingu eða fótsnyrtingu... eða átt inni litunina.” Það reyndist ekki vera neitt mál. Ég fer sem sagt í andlitsbað og handsnyrtingu í Baðhúsið 19. júní með litaðar augabrúnir og augnhár.

Tilkynning um Söngfélagsútileguna...

2006-06-13T20:16:00.000Z

... er loksins komin út á Netið. Ég reyndi í marga daga að koma síðunni út, en án árangurs. Allt virtist vera í lagi. Það kom svo í ljós að það var búið að úthýsa síðunni hjá fyrirtækinu sem hýsir hana. Hvers vegna? veit ég eigi.

Margt býr í þokunni...

2006-06-13T10:42:00.000Z

Reykjanesskagi

2006-06-13T10:24:00.000Z

Nestið er alltaf tilhlökkunarefni í gönguferðum....

Óvissuferð um Reykjanesskaga

2006-06-13T10:20:00.000Z

Laugardaginn 10. júní sl. fór Ferðamálafélag Ölfuss í óvissuferð um Reykjanesskaga. Í ferðinni voru níu konur ásamt fararstjóranum Jóhanni Davíðssyni. Þrátt fyrir þoku og súld heppnaðist ferðin vel í alla staði. Stemmningin var góð hjá ferðalöngum og átti farastjórinn drjúgan þátt í að skapa hana. Hann kom okkur skemmtilega á óvart með ýmsum uppátækjum á leiðinni. Jóhann er mikill áhugamaður um hella og fórum við niður í tvo hella og í nokkra hellisskúta.

Sumar okkar áttu oft erfitt með að átta sig á hvar við vorum staddar vegna þokunnar. En vegvísar sýndu að við ókum fram hjá Vigdísarvöllum, Kleifarvatni og Djúpavatni.Við gengum í hrauninu sem var að mestu þakið fallegum grænum mosa og kallað er Almenningur. Þar fórum við í Hrútagjá og Hrútagjárdyngju sem er með myndarlegum hrauntröðum og fallega löguð. Við skoðuðum Húshelli sem er nálægt Fjallinu eina og í er hleðsla sem minnir á lítið hús eða herbergi.

Á leiðinni heim var farið í Sængurkonuhelli í Herdísarvíkurhrauni í Selvogi. Þar á kona hafa alið barn er hún var á leið milli bæja. Við kíktum inn í hellismunnann og sáum þar ryðgað vaskafat. (Skyldi hún hafa gleymt því?) Við vorum orðnar lúnar og nenntum ekki að fara að klöngrast inn í hellinn; en forvitnin varð letinni yfirsterkari, þegar farastjórinn gaf það í skyn að við misstum af miklu ef við færum ekki inn í hellinn. Það má til sanns vegar færa; við hefðum misst af „líkfundinum”.

Ógleymanleg ferð um hrjóstruga og tignarlega náttúru Reykjanesskaga með skemmtilegum konum og einum karli sem stjórnaði okkur með ljúfmennsku sinni og skemmtilegheitum.

Burtfararprófstónleikar

2006-06-02T01:08:00.000Z

Ég táraðist þegar hún gekk í salinn; unga fallega stúlkan klædd rauðum síðum kjól, með sítt slegið hár. Hún tók sér stöðu við flygilinn brosti og hóf upp raust sína þegar forspilinu lauk. Móðir hennar sat á fremsta bekk með einni af fremstu söngkonum landsins Guðrúnu Tómasdóttur og horfði ástúðlegum augum á kraftaverkið sitt sem söng undurfallega „Sjung, sjung du underbara säng.“ Salurinn í Norræna húsinu var þéttsetin fjölskyldu og vinum, auk kennurum. Öllum fannst þeir eiga einhverja hlutdeild í þessari ungu söngkonu. Mér fannst það allavega þegar hún gekk inn salinn, búin að þekkja hana síðan hún var í móðurkviði. Langþráð óskabarn foreldra sinna. Ég hélt því fram við móður hennar á sínum tíma að hún gengi með stúlku og hún yrði fræg söngkona. Kannski ekki fráleit tilgáta þar sem móðirin er söngkona og söngkennari.

Auðrún Aðalsteinsdóttir hélt burtfaraprófstónleika sína frá Söngskólanum í Reykjavík í Norræna húsinu í kvöld. Hún söng mjög vel með sinni fallegu sópranrödd. Hún er afar músikölsk og hefur mjög góða söngtækni. Undirleikari hennar var Iwona Ösp Jagla. Auðrún tók einnig 7. stig í píanóleik í vor. Þegar tónleikunum lauk sagði Garðar Cortes skólastjóri nokkur orð m.a. hvað Auðrún kæmi með gott veganesti tónlistarlega séð að norðan. Hún hefði lært söng hjá móður sinni Þuríði Baldursdóttur sem hann hældi á hvert reipi. Hún hefði oft skilað inn í Söngskólann mjög vel undirbúnum nemendum til frekara náms. Við klöppuðum þessu til staðfestingar. (Fyrir nokkrum árum var ég á burtfararprófstónleikum hjá Huldu Björk Garðarsdóttur í Norræna húsinu. Hún var líka nemandi Þuríðar og tók hjá henni 8. stig. Nú rís stjarna hennar skært á Íslandi og víðar).

Þarna var þó nokkur slatti af fólki sem ég þekkti og kannaðist við. Í hléinu bauð frú Þuríður upp á vatn, gos, pilsner og eðalkonfekt. (Konan er mjög flink að búa til stemmningu.) Þegar mér tókst að slíta mig frá konfektinu og rölta aðeins um gólfið vatt sér að mér stúlka sem ég hafði tekið eftir sökum glæsileika. Hún spurði mig:„Varst þú ekki að læra söng hjá Þuríði fyrir norðan?“ Ég jánkaði því feimnislega. Hún kynnti sig og sagðist muna svo vel eftir mér. „Ég var bara 10 ára“ sagði hún. Svo bætt hún við: „Þú hefur ekkert breyst.“ Auðvitað hef ég breyst, en þetta lætur vel í eyru. Ég sló henni líka gullhamra. Vel og minnst Jónas Jónasson hafði líka orð á þessu!

Þegar ég bjó fyrir norðan fór ég að læra að syngja hjá Þuríði til að geta sungið betur í Passíukórnum sem ég var í og Roar Kvam stjórnaði. Það er engum blöðum um það að fletta að Þuríður er frábær söngkennari. (GC hefur reynt að fá hana suður til að kenna við Söngskólann.) Hún er mjög áhugasamur og samviskusamur kennari. Hún kenndi okkur aukalega á laugardögum og ég efast um að hún hafi fengið greitt fyrir það. Á laugardögum hittust nemendurnir og sungu við undirleik fyrir hverja aðra og var frammistaðan krufin til mergjar. Við hlustuðum á hina og þessa söngvara, skoðuðum óperur á myndböndum. Hún fékk Jónas Jónasson til að vera með framsögn hjá okkur og leikræna tjáningu. Steinunn Ólína Þorsteinsdóttir kenndi okkur líka hvernig við ættum að bera okkur og flytja texta. Við vorum í leikfimi og spuna hjá Önnu Richards til að halda okkur í formi. Hún reyndi að koma okkur á framfæri og syngja opinberlega fyrir fólk til að öðlast reynslu. Þetta var allt aukalega sem við greiddum ekkert fyrir. Þetta var mjög skemmtilegt og lærdómsríkt en mjög krefjandi. Hún gerði kröfur. Þrátt fyrir allt dugði það ekki til að ég yrði fræg söngkona! Ég hafði samt gott af þessu öllu.

Auðrún er algjör gullmoli. Hún er rétt að byrja sinn feril. Það sem ég er svo séð, bað ég hana um að skrifa nafnið sitt á prógrammið. Hver veit nema að ég geti selt það fyrir offjár þegar hún öðlast frægð . Eftir tónleikan héldum við hjónin heim yfir fjallið glöð og ánægð, með viðkomu hjá mömmu.

Vordagar

2006-06-01T08:01:00.000Z

31. maí 2006

Þessa daga eru svokallaðir vordagar í skólanum. Þá er kennslan brotin upp og krakkarnir bregða á leik, fara í stuttar ferðir í nágrenni skólans eða jafnvel lengri ferðir, ratleiki o.s.frv. Í dag var íþrótta- og grilldagur. Ég brá mér í hlutverk Rebekku vinkonu minnar (sem hélt af landi brott með fjölskyldu sína í mánaðar útlegð) og var með krakkana hennar í 1. bekk. Vegna mígandi rigningar varð að endurskipuleggja daginn og þar með að fella niður grillið. Krakkarnir fóru í alls konar hópleiki í Íþróttamiðstöðinni og það gekk allt saman mjög vel. Kennararnir kepptu við 10. bekk í körfu, fótbolta og blindrabolta. Ég tók þátt í blindraboltaleiknum (vona að þetta sé réttnefni). Á okkur leikmenn voru sett sundgleraugu sem búið var að myrkva með álpappír, þannig að það var útilokað að sjá í gegnum þau. Boltinn sem við áttum að sparka í mark var mjög stór; kúlur innan í honum svo við heyrðum hvar hann var staddur. Það var ekki liðin meira en mínúta af leiknum þegar ég var alveg orðin ringluð og búin að tapa áttum. Ég heyrði aldrei hringlið í boltanum vegna hrópa frá áhorfendapöllunum. Allt í einu gerðust undur og stórmerki ég var komin með boltann í fangið. Undrandi setti ég hann á gólfið og þrumaði í átt að marki en hann fór í þveröfuga átt. Þrátt fyrir litla hjálp frá mér sigruðu kennara í þessum leik og í hinum líka.

Krakkarnir í 1. og 2. bekk eru í fjórum stofum á neðra gangi í nýju viðbyggingunni. Í staðinn fyrir að fara út í leiki fengu þau að ganga um á milli stofanna og velja sér viðfangsefni. Á örskömmum tíma voru krakkarnir farnir að perla, búin að ná í spil á bókasafnið og farnir að spila, teikna, lita, lesa og fara í búðarleik. Ég sat þarna undrandi og vissi ekkert hvað ég átti að hafa fyrir stafni. Varð himinlifandi ef einhver bað mig um að lesa fyrir sig spurningu úr einhverju spili sem vafðist fyrir viðkomandi. Ég gekk inn í hinar stofurnar og þar var sama upp á teningnum. Allir krakkarnir önnum kafnir við einhverja iðju og heyrðist varla í þeim. Þetta eru hreint út sagt frábær börn. Og svo fær maður stundum knús. Á föstudaginn verð ég aftur Rebekka. Ég hlakka til.

It feels like haven...

2006-05-31T00:03:00.000Z

Ég var að koma af frábærum tónleikum sem Helgi Valur og Ragnheiður Gröndal héldu í Hveragerðiskirkju í kvöld. Þessir krakkar eru svo fínir tónlistarmenn að það er unun að hlusta á þau. Þau semja líka mörg falleg lög.

Helgi Valur opnaði tónleikana. Hann afsakaði útlit sitt; sagðist hafa verið veikur í allan dag og kannski leið rödd hans fyrir það. Mér fannst hann samt góður. Hann fékk okkur til að standa upp og syngja og klappa í viðlagi með sér. Hann hrósaði okkur og spurði kíminn: „Fannst ykkur þið ekki vera pínu kjánaleg?“ Við tókum líka undir í Hallelúja sem hann túlkar svo fallega.

Ragnheiður Gröndal byrjaði sína syrpu og endaði á lögum eftir Megas. Hún söng nokkur lög eftir sjálfa sig og eitt nýlegt lag sem hún samdi við texta Halldórs Laxness. Mjög fallegt lag. Hún kynnti leynigest sem var enginn annar en Magnús Þór Sigmundsson. Þau sungu saman lagið Ást. Eftir hlé komu krúttin Helgi Valur og Ragnheiður og sungu lög sem þau sömdu saman og lög eftir Helga Val. Öll falleg og áheyrileg. Allavega eitt þeirra var frumflutt í þarna í kirkjunni.

Að sjálfsögðu voru þau kölluð upp. Öll þrjú komu þau inn aftur og sögðust hafa ákveðið í hléinu að syngja Play me eftir Magnús Þór. Magnús Þór spilaði á gítar og Helgi Valur og Ragnheiður héldu á blaði á milli sín og sungu til skiptis ein eða saman. Þetta var óæft en eitthvað svo músíkalst og skemmtilegt hjá þeim. Lagið er líka svo fallegt!

Þetta voru fallegir og skemmtilegir tónleikar með frábæru tónlistarfólki sem er rétt að byrja að springa út...nema náttúrlega Magnús Þór sem er útsprunginn og fínn.

Í morgun ...

2006-05-29T21:32:00.000Z

... fór ég að venju í sund í afar fallegu veðri; sólskini og logni. Tveimur tímum síðar fór ég aftur í laugina með börnunum í 1. og 2. bekk sem aðstoðarmaður. Í eftirmiðdaginn fór ég í þriðja sinn í laugina eftir hörku púl hjá henni Elínu minni Ósk, sem er að reyna að koma frúnni í gott líkamlegt form. Þar sem ég sat í pottinum og sleikti sólina stundakorn heyrði ég sagt fyrir aftan mig: „Blessuð Sigga mín hvað segirðu gott“ . Út í pottinn vippaði sér unglings stúlka, skælbrosandi og yndisleg. Þarna var kominn fyrrum nemandi minn.

Þegar ég flutti hingað fyrir ellefu árum tók ég við fyrsta bekk. Þetta var í fyrsta skipti á mínum kennsluferli sem ég kenndi fyrsta bekk. Ég var með bekkinn í fimm vetur og þessi elskulega stúlka var einmitt í honum. Hún sat hjá mér í dágóða stund og svaraði öllum spurningum mínum með bros á vor. Svo sagði hún allt í einu:„Jæja, Sigga mín, ég ætla að fara aftur út í laug til stelpnanna. Mikið var gaman að hitta þig. Við hittumst kannski bráðum aftur. Hafðu það gott!“

Þetta gefur lífinu gildi.

Pappírsbrúðkaup...

2006-05-28T21:43:00.000Z

...eiga í dag Helga Jóna og Óskar. Til hamingju elskurnar! Því miður á ég ekki mynd af brúðhjónunum í tölvunni, en hér kemur ein sem tekin var af brúðurinni og fjölskyldu hennar í brúðkaupsveislunni. Þetta var yndislegur dagur, vellukkaður í alla staði.

Úrslit

2006-05-28T19:11:00.000Z

Sigurvegari kosninganna hér í Sveitarfélaginu Ölfusi er Ólafur Áki Ragnarsson bæjarstjóri. Sjálfstæðisflokkurinn fékk hreinan meirihluta, fjóra menn kjörna, en þeir háðu mjög öfluga kosningabaráttu. Mér hugnast ekki hreinn meirihluti í bæjarstjórn í svona litlu bæjarfélagi, alveg sama hvaða flokkur á í hlut.

Ég fæ alltaf hálfgert kvíðakast þegar ég nálgast kjörklefann á kosningardaginn. Þó ég kjósi eftir minni bestu sannfæringu, þá veit ég ekki hver niðurstaðan verður eftir kosningar, hverjir fara í samstarf og mynda meirihluta, eða hvaða afl verður í meirihluta o. s. frv. Ég hef ekkert um málið að segja fyrr en að fjórum árum liðnum.

Sjálfstæðisflokkurinn fékk hreinan meirihluta. Það er hægt að gera sér í hugarlund hvaða áhrif það mun hafa á bæjarfélagið næstu fjögur ár. Fyrir kosningar vildu flokkarnir ræða við okkur kjósendur, útskýra málefni, skiptast á skoðunum og heyra álit okkar. Munu þeir, nú eftir kosningar, standa við gefin loforð eins og t.d. þetta?: “Við mótun og uppbyggingu sveitarfélagsins munu frambjóðendur D-listans kalla íbúana til þátttöku í mótun stefnu um framtíð Ölfuss. D-listinn mun tileinka sér íbúalýðræði þannig mótun við "Öflugt Ölfus." “

Á stefnuskrá flokkanna þriggja (held ég) var hið svokallaða íbúalýðræði, sem lætur vel í eyrum. Það ætti að vera sjálfsagt mál að íbúar sveitarfélagsins fengju að tjá sig um mikilvæg málefni sem eru til umfjöllunar í bæjarstjórn. Mál sem eru yfirgripsmikil og skiptir sköpun fyrir íbúana ætti að kynna og útskýra, hvað það er sem liggur til grundvallar. Gefa íbúum tækifæri til að láta skoðanir sínar í ljós og greiða atkvæði um málið. Þarna er hægt að nýta sér tæknina og kjósa rafrænt á Sunnan 3.

Stjórnmálamenn eiga að vinna að heilum hug fyrir íbúa sína og stuðla að betra samfélagi með lýðræðislegum vinnubrögðum, því nærri helmingur kjósenda, 49,56%, er í minnihluta. Meirihlutinn fékk 48,10% af greiddum atkvæðum.

Kosningadagurinn

2006-05-27T18:08:00.000Z

Ég er búin að kjósa. Fyrir nokkru gerði ég upp við mig hvað ég ætlaði að kjósa, samt fékk ég kvíðakast þegar ég nálgaðist kjörklefann.

Við kusum eftir að við vorum búin að vera í hádegismat hjá Nönnu og Gylfa í Reykjavík. Við fengum frábæran indverskan mat, grillspjót með kjöti, kjúklingi og grænmeti, heimabakað nanbrauð og annað meðlæti. Súkkulaðihjúpuð jarðarber og kaffi í eftirrétt.

Það er alltaf svo gaman að heimsækja þau hjón. Nanna er með skemmtilegan danskan húmor, enda er hún hálfdönsk. Ég er síflissandi í návist hennar. Hinrik sonur þeirra útskrifaðist sem stúdent frá Kvennaskólanum í gær ásamt kærustu sinni. Þau fengu bæði verðlaun fyrir áhugamál sín. Hann fékk verðlaun í tölvu og hún í hannyrðum. Öll kvöld sitja þau saman við eftirlætis iðju sína.

Mér fannst vera vor í Reykjavík; sólin skein, veðrið var milt og ilmur í lofti. Ég sit og horfi út um gluggann og það rignir. Ég vona að þetta sé ekki fyrirboði þess að næsta kjörtímabil verði grátt og dapurlegt. Nei, fussum svei, þetta veitir á gott. Rigningin er kærkomin eftir langan þurrka kafla. Gróðurinn þurfti á henni að halda.

Af mynstri og myndum

2006-05-26T13:28:00.000Z

Ég fór að venju í sund í morgun. Og viti menn sundlaugin var eins heit og heiti potturinn. Ég skellti mér í pottinn og sleikti sólina. Þannig fór um sundferð þá.

Það er eitt sem er farið að valda mér áhyggjum, þegar ég kem úr pottinum þá er mynstur á enninu. Mynstrið er ekki eftir sundhettu og þetta er ekki alltaf saman mynstrið t.d. í morgun var zikk-zakk mynstur. Eitt skipti fékk ég tígla og annað skiptið doppur. Ég er spennt að vita hvaða mynstur verður á morgun, á kosningardaginn. Ég vona að það komi ekki upp um mig.

Mér finnst auglýsingamyndaspjöld af frambjóðendum í fullri líkamsstærð fráhrindandi. Mér finnst líka alveg óþarfi að vera alltaf að birta heilsíðu auglýsingar í blöðunum með myndum af efstu mönnum á lista, dag eftir dag. Og eins og oft áður er farið að birta myndir af þekktu fólki sem styður þennan og hinn flokkinn eins og það eigi að hafa áhrif á hvað fólk kýs. Ég veit að máttur auglýsinganna er mikill, en mér finnst málefnin stundum týnast í útlits- og persónudýrkun.

Tvær æðislegar stelpur eiga afmæli í dag: Nanna Christiansen og Kolbrún Olga. Til hamingju með daginn elskurnar!

Dæturnar þrjár...

2006-05-25T18:03:00.000Z

...og ég á Húsavík um páskana.

Á þessum árstíma...

2006-05-25T17:52:00.000Z

...ætti staðurinn að líta svona út.

Enn snjóar...

2006-05-25T17:25:00.000Z

...fyrir norðan. Óskemmtilegt að vita af fjölskyldunni sinni í kulda og trekki á Húsavík. Ég var að hugsa um að fólk þyrfti hreinlega á áfallahjálp að halda í þessari leiðinlegu tíð, þegar ég rakst á þessa frétt hér.

Óvissuferð

2006-05-25T17:17:00.000Z

Ég og samstarfsfólk mitt fórum í mjög skemmtilega ferð út í óvissuna í gær. Í þeirri ferð sannaðist enn og aftur hvað fólkið sem ég vinn með er lífsglatt og skemmtilegt; ótrúleg hugmyndaríkt og miklum hæfileikum búið. Allir skemmtu sér frábærlega vel. Ég er viss um að nýafstaðin leynivika og hópavinna fyrir ferðina sl. viku með stígandi eftirvæntingu hefur haft sitt segja hvað ferðin heppnaðist vel. Síðast en ekki síst á skemmtinefndin skilið hrós fyrir góðan undirbúning og vel skipulagða ferð.

Og ég doka...

2006-05-23T12:23:00.000Z

Nú er ég búin að bíða í klukkutíma eftir nemönd, sem ég bauð að koma í aukatíma til mín...en nemandinn lætur ekki sjá sig. Í gær bauð ég fleirum úr sama hópi að koma í aukatíma; það var einn nemandi sem nýtti sér það. Ég er með samviskubit yfir því að tímarnir þeirra lentu svo oft á rauðum dögum; mig langaði að bæta þeim það upp svo þeir gætu lokið við heimasíðuna sína. Eftir á að hyggja get ég voða lítið gert að því þó að lögboðnir frídagar lendi á þeim dögum sem nemendurnir eiga að vera í tölvu. Burt með allt samviskubit. Ég þarf ekki að taka það fram að um sjálfboðavinnu er að ræða.

Strákarnir mínir...

2006-05-23T11:52:00.000Z

... Sigurjón og Sigurður Ágúst.

Sund léttir lund

2006-05-23T11:21:00.000Z

Þetta er hún Ragnhildur mín að keppa á sundmóti á Húsavík á 17. júní í fyrra. Það var líka kalt þá, sex til sjö gráður.

Mig langaði mest til að breiða sængina upp fyrir haus í morgun og vola í þessum kulda og trekki. Ég man ekki eftir svona köldu vori síðan ég flutti hingað fyrir ellefu árum. Hugsunin um heita sundlaug, sem er of heit undir venjulegum kringumstæðum, og heita pottinn fékk mig til að spretta upp úr rúminu.

Í ölduganginum í sundlauginni var ég að hugsa um kosningarnar, enn og aftur, helv...rógburðinn sem fylgir kosningarslagnum og leiðindin. Fólk misskilur út og suður, af því að það vill misskilja og túlkar sögð orð á alla kanta eftir behag. Kjaftasögurnar fljúga, þó enginn fótur sé fyrir þeim. Svona hefur þetta alltaf verið og mun alltaf verða.

Ég heyrði skemmtilega kjaftasögu um mig um daginn. Ég var semsagt að flytja í sveitina, ekki úr sveitarfélaginu þó, búin að kaupa mér lóð og var að fara að byggja. Þessi kjaftasaga mætti alveg vera sönn.

Látið ekki róg né kjaftagang eyðileggja sálarró ykkar. Snúið heldur vörn í sókn og hlægið að þessari heimsku.

Úllen, dúllen, doff

2006-05-22T14:37:00.000Z

Fánar og Páll Óskar

2006-05-22T00:08:00.000Z

Það eru fáir sem hafa eins flott útsýni úr þvottahúsglugganum og ég. Ég sé alla fána framboðsflokkanna blakta við hún. Samfylkingin brá á leik í dag. Börn á hestbaki. Frambjóðendur á stólum upp við húsvegg og útigrill. Sá ekki hvað Framsókn og Sjálfstæðismenn höfðu fyrir stafni.

Ég dreif mig út í garð í morgun, spígsporaði og velti vöngum. Úr því ég var komin í föðurlandið, ullarsokka og stígvél nennti ég ekki að fara inn strax og fór að þrífa grillið að utan (til hvers?) og gluggana. Það er svo gaman að þvo gluggana með Enjo áhaldinu. Meðan ég æddi í kringum húsið með gluggakústinn að vopni var ég að velta fyrir mér hvaða flokk ég ætti að kjósa um næstu helgi.

Í gærkvöldi langaði mig ekki að taka þátt kosningunni í Evróvisíon keppninni. Ég hafði takmarkaðan áhuga, dottaði meira segja þegar norska lagið var sungið og það hafði ekkert með lagið að gera. Mamma spurði annað slagið: Ertu sofandi, Sigríður? Ég hafði ekki heyrt neitt lag áður, nema náttúrlega Til hamingju Ísland. Mamma hafði hlustað á þau öll og fylgst með forkeppninni og reyndi að fræða mig um flytjendur og lög eftir bestu getu. Hún var mjög spæld yfir að belgíska lagið skyldi ekki komast áfram í forkeppninni, sagði mér það tvisvar ef ekki þrisvar. Hún var ekki ánægð með úrslitin.

Ég hef ekki verið ýkja hrifin af laginu sem Silvía Nótt syngur og ekki skilið karakterinn. Páll Óskar tjáði sig svo skemmtilega í útvarpsþætti um Silvíu Nótt og framgöngu hennar í Aþenu að ég gat ekki annað en kinkað kolli til viðtækisins. Hann talaði líka um fræga fólkið, sem héldi að það væri frægt, en því miður væri engin innistæða fyrir hendi. Það væri svo upptekið af því að komast í Séð og Heyrt, væri sjálfumglatt og hrokafullt. Á þetta væri Silvía Nótt m.a. að deila. Hann sagði líka margt fleira sem kom mér í gott skap.

Hann hefur alltaf verið í uppáhaldi hjá mér síðan hann kom hingað með Léttsveit Reykjavíkur 2001, þegar haldið var upp á 50 ár afmæli Þorlákshafnar. Hann heillaði áhorfendur með söng sínum og allri framkomu og söng mörg aukalög. Þar sem ég var í afmælisnefnd lagði ég til að Léttsveitin kæmi hingað og þurfti því að hafa samband við forsvarsmenn sveitarinnar. Ég var með kröfur um kynþokkafullan söngvara, en var bent á að Páll Óskar syngi oft með sveitinni og væri mjög góður. Hann væri líka svo hæverskur og blátt áfram; myndi ekki vera með eins háa launakröfu og kynþokkafulli söngvarinn. Allt stóð heima; hann var eins og sagt er í fallegu ljóði: lítillátur, ljúfur og kátur.

Vorferð í Tungurnar

2006-05-20T10:07:00.000Z

Þó ég hafi ekki stundað vatnsleikfimi í Hveragerði hjá henni Ester vinkonu minni, nema í nokkur skipti fyrir áramót, var mér boðið í vorferð með hópnum í gær.

Ferðinni var heitið í Biskupstungurnar í rútu. Þar var komið við í tveimur sumarbúðstöðum, hjólhýsi og á sveitabæ. Nokkrir bústaðir voru skoðaðir úr fjarlægð sbr. minn. Fimm konur af ellefu áttu athvarf í Tungunum og þar af ein með lögheimili þar. Sjötta tengdist Tungunum á þann hátt að hún sat oft hjá föður sínum í mjólkurbílnum, þegar hún var lítil, og þekkti því alla bæi með nafni... og ábúendur. Og það er ekki að spyrja að því að þessar konur eru allar upp til hópa klárar og skemmtilegar.

Það var boðið upp á veitingar á öllum þeim stöðum sem áð var á. Það var aðeins brugðið út af ferðaáætluninni og stoppað hjá Kerinu. Þar dró frú Ester upp pizzusnúða a la Mási og áfengan mjöð. Næsti áfangastaður var í sumarbústað í landi Spóastaða. Steinunn, sem er ættuð þaðan, á þar lítinn og notanlega sumarbústað. Hún bauð upp á veitingar í gróðurhúsinu sínu sem er mjög stórt og með hvolfþaki úr plasti. Það var notalegt að sitja þarna inni og hlusta á rigninguna sem buldi á plastinu, en reyndist þó vera smá úði. Í gróðurhúsinu var fjöldi plantna; frúin hefur greinilega grænar fingur. Við gengum upp á hæð fyrir ofan sumarbústaðinn og dáðumst á ægifögru útsýninu sem við blasti.

Þá var ekið um eystri Tungurnar sem leið liggur að Hrísbergi í landi Drumoddstaða. Þar á Sigurveig, frænka Esterar sem er ættuð frá Núpum, sumarbústað. Þetta er nýlegur sumarbústaður og útsýnið dásamlegt. Úr öllum gluggum sáust Jarlhetturnar og fleiri falleg fjöll. Bústaðurinn minn er hinum megin við Tungufljótið á móti Sigurveigar. Við gætum kallast á, allavega með ljósmerkjum.

Við komum við í Múla, áður en haldið var að Gýjarhólskoti, þar sem beið okkar súpa. Anna Sigga er með hjólhýsi á landsspildu sem hún á þar. Hún er búin að gróðursetja ótrúlega mikið í sínu landi. Þar var gróðursett stilkagreni sem Frú Ester gaf henni. Ester var búin að útbýta einnota hönskum til allra kvennanna áður en gróðursetningin fór fram. Í hjólhýsinu skáluðum við í appelsínulíkkjör. Vatnsleikfimidrottningarnar afhentu Önnu Siggu gjafabréf í eldgosameðferð í Laugum í tilefni af sjötugs afmæli hennar.

Þegar við renndum í hlað að Gýjarhólskoti tók Adda systir Guðrúnar, sem er bóndi þar, á móti okkur og sagði okkur að flýta okkur inn því það væri komið að Silvíu Nótt. Við þutum inn og fengum tækifæri til að fylgjast með okkar framlagi í Evrovision. Súpan var frábær sem borin var á borð. Eftir átið skoðuðum við garðræktina hjá Guðrúnu og nýtt og mjög tæknivætt fjós. Síðan var okkur boðið í Kotið til að skoða forlátan útskurð sem Ragnhildur Magnúsdóttir, kona Jóns Karlssonar bónda, sker út úr margs konar viðartegundum. Ég var svo skotin í gömlum hjónum að ég ákvað fjárfesta í þeim. (Þau kostuð það sama og símreikningurinn sem hann Sigurður minn greiddi í fyrradag.) Ég er viss um að bóndinn hefur setið fyrir hjá listakonunni því að trékallinn er glettilega líkur honum. Einhver spurði hver hefði gert listaverkið sem sást út um gluggann á herberginu. Þá heyrði ég nafn Guðna Þorfinnssonar nefnt, sem hljómaði einkar kunnuglega í mín eyru. Ég fór nú að athuga málið. Þá reyndist þetta vera listaverk eftir son Guðna, hann Þorfinn bróður minn; andlit meitlað úr steini.

Eftir kaffi og konfekt sigldum við af stað heim eftir rúma sjö tíma törn. Þetta var skemmtileg ferð með skemmtilegum konum um fallega sveit.

Í rútunni var ég að hugsa hvað heimurinn væri lítill, reyndar ekki ný sannindi. En þarna í rútunni voru margar tengingar á milli kvennanna, þegar farið var að tala saman. Svo fannst mér skondið að rifja það upp að hjónin í Gýjarhólskoti eru náskyld tveimur frábærum konum sem vinna með mér. Jón er móðurbróðir Sissu og kona hans, Ragnhildur, er móðursystir Helgu Helgadóttur.

Leti

2006-05-19T11:25:00.000Z

Broddi Jóhannesson fyrrum skólastjóri Kennaraskóla Íslands sagði einhvern tímann að það væri nauðsynlegt að vera latur. Undanfarið hef ég rekist á þessa fullyrðingu oftar en einu sinni.

Í fyrradag græddi ég sjöþúsund krónur á leti minni.

Ég kom dauðþreytt heim úr vinnunni og hlammaði mér niður við eldhúsborðið og nennti ekki að hreyfa mig. Nennti ekki að fara úr skónum, nennti ekki að standa upp og fá mér nýlagað kaffi, nennti ekki að athuga af hverju ég gæti ekki hringt úr gemsanum mínum. Eiginmaðurinn klæddi mig úr skónum, náði í kaffi handa mér og fann gemsann; hann dró þá ályktun að hann væri lokaður. Hann vildi að ég gerði eitthvað í málunum. Ég nennti því ekki og sagði.
-Á morgun...
Hann kom með bunka af greiddum reikningunum (sem ég hef ekki nennt að setja inn í möppu) og setti fyrir framan mig svo ég gæti athugað hvort ég ætti einhvern reikning ógreiddan. Ég sagði ákveðin:
- Ég athuga þetta á morgun. Ég hef örugglega gleymt að borga síðasta reikning...
Ég braut heilann um hvort þetta væri stjórnsemi eða umhyggja hjá mínum elskulega.
Hann fann símanúmer sem ég gæti hringt í og athugað af hverju búið væri að loka gemsanum. Ég flokkaði þetta undir stjórnsemi og sagði enn einu sinni:
- Ég nenni því ekki.
Hann hringdi og talaði við Símann og fékk þá vitneskju að frú Sigríður hefði gleymt að greiða febrúarreikninginn. Minn maður spurði hvort hann gæti ekki greitt hann strax svo síminn yrði opnaður. Það virtist vera í lagi því hann náði í nýja platínukortið sitt og gaf um gildistímann. Eitthvað þótti honum upphæðin há því hann hnyklaði brýnnar og hváði... sjöþúsund. Ég sagði:
- Ég geng frá þessu á morgun, láttu þetta eiga sig.
Ég heyrði að hann þakkaði dömunni.
Ég teygði mig í gemsan hringdi í minn elskulega eiginmann og þakkaði honum fyrir.

Ást er...að borga símreikninginn fyrir elskuna sína.

2006-05-17T23:56:00.000Z

Enn er verið að aka niður ljósastaura undir áhrifum vímuefna. Guði sé lof á meðan ekið er á staura en ekki á fólk.

Pólitík

2006-05-17T23:46:00.000Z

Ég var að koma af framboðsfundi í Versölum; var búin að bíða spennt eftir honum lengi. Þetta var hinn ágætasti fundur og allir framsögumenn stóðu sig vel. Fundastjórinn var sérlega flottur. Ég veit ekki hvað það á að þýða að vera skamma þessa elsku fyrir formlegheitin; hann er bara skipulagður. Það var nú bara einn sem er ekki enn búinn að fyrirgefa honum síðan fyrir átta árum, en þá þaggaði minn elskulegi niður í honum; hann hélt nefnilega framboðsræðu úr sal, í stað fyrirspurnar. Hvað um það; þetta er samt flottur og góður kall.

Framsókn er eini flokkurinn sem hefur það á stefnuskrá sinni að ráða aðstoðarmann á skrifstofu byggingafulltrúa. Hann fær nú marga plúsa fyrir það, enda löngu tímabært. Það vill til að byggingafulltrúinn er duglegur maður; en ég vona svo sannarlega að hann drepi sig ekki á gífurlegu vinnuálagi.

Hvert stefnir þessi bloggfærsla? Hún átti alls ekki að snúast um byggingafulltrúann.

Mér fannst Hróðmar í Samfylkingunni og óháðum tala skynsamlega um umhverfismálin. Sjálfstæðismenn ætla að laga gangstéttarnar og fegra bæinn. Gangstéttin á Reykjabrautinni er ömurlega ljót. Reyndar ætla þeir að byrja á Selvogbrautinni...

Allir flokkarnir vilja hlúa að skólanum, en mér finnst sumir vera tjá sig faglega án þess að hafa forsendur til þess...og setja í stefnuskrá sína einhvers konar námskrá...jamm ...nú er ég kannski komin út á hálan ís.

Á fundinum voru kynnt tvö bæjarstjórnarefni; Ólafur Áki Ragnarsson fyrir Sjálfstæðisflokkinn og Elín Björg Jónsdóttir fyrir Samfylkinguna og óháða. Framsóknarflokkurinn sögðust ekki vera í neinum vandræðum með að finna sveitarstjóra; það væri nóg af þeim um allt land.

---

Í dag er þjóðhátíðardagur Norðmanna. Og þetta er fæðingadagur Ingigerðar Þorsteinsdóttur, móðursystur minnar. Blessuð sé minning hennar. Svo kyssti ég einn úr 6. bekk í morgun sem á afmæli í dag!

Bæjarferð

2006-05-16T21:38:00.000Z

Í dag skruppum við fjölskyldan í bæinn til að heimsækja AFS skrifstofuna. Fyrir viku síðan fórum við með umsóknina en þá var hún ekki við sú sem sér um nemana sem fara til útlanda. Við vissum að prinsessan var heldur sein með umsóknina og nú er aðeins um tvö lönd að velja og bæði í Suður- Ameríku fyrir utan Belgíu (flæmskumælandi). Efst á óskalistanum hjá prinsessunni var Ítalía, Argentína í öðru sæti og Brasilía í því þriðja. Upplífgandi frétta á fréttavef Morgunblaðsins um glæpagengi í Brasilíu og átök lögreglu við þau... og dauða fjölda fólks.

Í dag sagði stúlkan að hún væri að reyna að koma henni til Ítalíu og myndi hringja þangað á morgun og athuga stöðuna. Við spurðum hana hvað annað kæmi til greina ef Ítalía væri ekki inni í myndinni. Hún svaraði því til að þau myndu finna eitthvað handa stelpunni. Við spurðum um Argentínu en hún sagði að það væri alveg fullbókað þangað.

Prinsessan vafraði nefnilega um á Netinu í gærkvöldi og skoðaði vefsíður og myndir frá Argentínu og heillaðist af landinu.

----

Ofarlega á Laugaveginum komum við inn í verslun þar sem áttræð kona leið um gólfin og aðstoðaði eldri konur við að finna á sig föt. Hún er ótrúleg hún mamma. Þvílíkur dugnaður. Dóttirin drattaðist um haltrandi og studdi sig við fataslárnar. Djö... er mér annars illt í löppunum og hnjánum. Ég er að fríka út.

---

Í gær fékk ég í pósti ferðaáætlun í sambandi við Færeyjaferðina í sumar. Mér líst vel á hana. Á morgun borga ég inn á námsferð til Krakau í Póllandi sem farin verður í október. Ég ætla að bjóða mínum elskulega eiginmanni með. Þetta verður spennandi ferð.

Ungviðið

2006-05-16T11:01:00.000Z

Æ, það er svo gaman að kenna elsku dúllunum í fyrsta bekk. Hvað er yndislegra en að fá lítinn sætan strák alveg upp að sér, með gapandi munn, sem segir: Sigga, sjáðu fullorðinstönnina, hún er alveg að koma! Annar kemur rétt á eftir og hvíslar: Má ég kúka? Sá þriðji bendir á ær og segir: Hvaða stafir eru í þessu dýri? Það er líka svo gaman að gantast við þau. Kannski er ég bara á þeirra plani?

2006-05-16T00:51:00.000Z

Þegar ég var norður á Akureyri um daginn heyrði ég að Þórunn vinkona mín væri að hætta sem skólastjóri í Lundarskóla. Ég heyrði að önnur vinkona mín hefði sótt um og það væri alveg öruggt að hún fengi stöðuna. Þar sem ég var að lesa um ljósastaura á mbl.is rakst ég á þessa frétt:

Þórhildur Helga Þorleifsdóttir verður skólastjóri Lundarskóla á Akureyri.

Ég vissi ekki að þessi vinkona mín hefði sótt um stöðuna líka. Til hamingju Þórhildur Helga!

Alltaf á móti

2006-05-16T00:35:00.000Z

Ég er ekki hlynnt því að lýsa upp Þrengslaveginn. Ástæðan er ljósmengun; ég vil njóta stjarnanna og tunglsins. Það hefur líka sýnt sig að ljósastaurar eru hættulegir í umferðinni sbr. þessa frétt.

2006-05-16T00:11:00.000Z

Síðasti fundur menningarnefndar var haldinn á Hafinu Bláa í dag. Að venju var þetta skemmtilegur fundur og ég lagði fram tvær tillögur sem fengu mjög jákvæðar undirtektir. Samstarfið í nefndinni hefur verið afbragðs gott. Við unnum brautryðjandi starf sem fyrsta menningarnefnd sveitarfélagsins. Á köflum var þetta erfitt sérstaklega þegar nefndin var án stafsmanns í hálft ár eða meira. Eftir að menningarfulltrúinn okkar kom til starfa hefur þetta verið ákaflega skemmtilegur tími.

Menningarfulltrúinn og menningarnefndin hefur fengið miklu áorkað í menningarmálum í sveitarfélaginu þetta kjörtímabil. Ég er ekki í framboði ef þetta hljómar eins og framboðslofræða.

Ég tók myndavélina með mér á fundinn til að mynda þessa myndarlegu menningarnefnd, en ég gleymdi að nota hana.

Daginn í dag, daginn í dag...

2006-05-10T12:13:00.000Z

...gerði Drottinn Guð.

Ég væri alveg til í að hafa veðrið í sumar eins og það er í dag og var í gær, 18 - 20 stiga hiti og sól. Allt í lagi að sólin hverfi annað slagið bak við ský. "Skipti um kjól" eins og frændi minn upplýsti mig sem barn að sólin væri að gera þegar ský dró fyrir sólu.

Gærdagurinn var dásamlegur, aðeins meiri sól en í dag og það bærðist ekki hár á höfði fram eftir degi. Það er svo gaman að sjá hvað fólk gleðst yfir góðum sumardegi og reynir að nýta hann í botn. Það vippar sér í sólbað, sund, garðinn, Ríkið, útikaffihús, kaupir grill, grillar og dansar í gegnum daginn með bros á vör.

Ferðasögubrot

2006-05-08T12:36:00.000Z

Ég er komin í Höfn-ina. Samtök tæknimanna sveitarfélaga héldu sína árlegu ráðstefnu og fundarhöld á Akureyri að þessu sinni. Ég þrýsti á að ég fengi að fara með og var það auðfengið. Annars eru ekki mikið um að makarnir, konur nær eingöngu, séu á þessum fundum.

Á fimmtudagsmorguninn hélt ég að ég væri að fara í skoðunarferð um bæinn, en sá þegar ég fékk ferðaáætlunina í hendur að klukkutíma ferðalagið var orðið að nærri fimm tíma ferð og alls ekki um Akureyrarbæ. Farastjórinn var kennari kominn á eftirlaun og ég hugsaði gott til glóðarinnar, þegar ég kæmist á eftirlaun, en það er langt í það! Bílstjórinn spurði mig hvort ég væri mamma Helgu Jónu og sagðist vera skólabróðir hennar. Þegar ég skoðaði drenginn nánar mundi ég eftir honum.
Við fórum sem sagt í Laufás, ókum Fnjóskadal í Vaglaskóg, þar sem skoðuð var falleg brú sem var byggð fyrir 98 árum, þá lengsta brú sinnar tegundar í Evrópu.
Við ókum síðan inn Eyjafjörðinn og skoðuðum Smámunasafn Sverris Hermannssonar að Sólgarði. Sverrir vann lengst við að gera upp gömul hús og safnaði m.a. hlutum og minjum úr húsunum sem hann gerði upp. Þetta er skemmtilegt safn og fjölbreytt og þar er að finna ólíklegustu hluti. Við skoðuðum kirkjuna að Saurbæ að utan, en þar sem hungrið var farið að segja verulega til sín fórum við hratt yfir sögu síðast sprettinn.
Við komum við á Grund og skoðuðum kirkjuna sem er stærsta kirkja í einkaeign á landinu. Eftir það gaf bílstjórinn hressilega í, þar sem vertarnir í Vín voru farnir að bíða með matinn.
Sveppasúpan var orðin hnausþykk og fiskurinn svolítið viðbrenndur en mikið smakkaðist þetta vel. Södd og glöð kíktum við inn í Jólahúsið. Þar ómaði jólatónlist og ilmur af hangiketi lagði að vitum okkar. Við fengum að bragða á hangiketinu, en einhvern veginn var mér fyrirmunað að komast í jólaskap. “Vores nordiske venner” voru mjög ánægðir með ferðina og ég líka.

Ég fór í heimsókn til Lúllýjar og Gísla í stað þess að fara í aðra skoðunarferð í hin og þessi fyrirtæki með öllum ráðstefnugestunum. Við áttum notalega stund saman. Þau eru alveg yndisleg. Gísli er jafngamall mömmu en Lúllý er aðeins yngri.

Um kvöldið snæddum við á KEA, þar sem ráðstefnan var haldin og ráðstefnugestir gistu. Maturinn var unaðslegur. Túnfiskur í forrétt, lambafille í aðalrétt og ísterutjukk með súkkulaðisósu í eftirrétt og kaffi. Ég gef matnum fimm stjörnur.

Föstudagur.
Ég hummaði af mér gönguferðina um bæinn með “vores nordiske venner” (fern pör). Í minn stað (reyndar var ég ekki ráðin til að vera selskabsdama) fór hinn fjallmyndarlegi maður, sem ég minntist á um daginn að hefði rokið á mig og kysst. Hann hafði gott af því að hreyfa sig og kynnast bænum örlítið.

Mig langaði frekar að þiggja boð Ásdísar vinkonu minnar, ritara Brekkuskóla, að koma og skoða skólann sem nýbúið er að byggja við. Það var mjög skemmtilegt að koma í skólann og viðbyggingin virtist hafa heppnast vel. Skemmtilegast fannst mér að hitta fólkið í skólanum og spjalla við það. Það sýndi sig að ég þekkti ótal marga sem starfa við skólann. Fyrsti maðurinn sem ég hitt var Birgir Helgason sem ég kenndi með í Barnaskóla Akureyrar (Íslands) og er fyrir löngu hættur að kenna. Hann var staddur þarna sem yfirmaður samræmdu prófanna, en þennan dag sátu nemendur með sveittan skallann yfir dönsku.

Næsti "hittingur" var á Amtsbókasafninu. Þar ætluðu elskulegu vinkonurnar mínar sem ég kenndi með í Hvammshlíðarskóla að hittast yfir ítölskum réttum á ítölskum dögum í viðbyggingu safnsins. (Ef ég byggi á Akureyri myndi ég hanga þarna; drekka kaffi, lesa blöðin og vafra á Netinu.) Það var frábært að hitta stelpurnar; þær eru eðaldömur og skemmtilegar. Þarna voru nemendur úr Fjölmennt á Akureyri að setja upp sýningu og þar á meðal var Vignir sem ég kenndi í Hvammshlíðarskóla. Ég gekk til hans og heilsaði honum. Og spurði svo:
- Þekkirðu mig?
- Já.- Hvað heiti ég?
- Sigga.
Þetta fannst mér ótrúlegt. Ég hef ekki séð hann í meira en áratug. Var ég svona hissa að því að hann er mongólíti?

Næsti áfangastaður var Rúv. Ég átti erindi við Möggu Blöndal. Ég var með mynd sem ég ætlaði að gefa henni. Myndin er af þremur ættliðum; af henni, dætrum hennar og mömmu sem Siggi tók fyrir mörgum árum í Húsdýrargarðinum, en þar hittum við þær af tilviljun. Ég er búin að ætla að gefa henni myndina í yfir 10 ár. Betra er seint en aldrei. Magga geislaði af lífshamingju og var skemmtileg að vanda.

Hátíðarkvöldverður Samtaka tæknimanna sveitarfélaga var á KEA um kvöldið. Maturinn var afbragðs góður. Við fengum sjávarfang í forrétt, fylltar svínalundir í aðalrétt og ís og ávexti í eftirrétt. Ungur söngvari söng fyrir okkur við undirleik Bryndísar Magnúsdóttur. Söngvarinn heitir Heimir Ingimarsson og er mjög efnilegur. Hann fékk frábærar móttökur. Fagnaðarlátunum ætluðu aldrei að linna. Það verður gaman að fylgjast með þessum söngvara.

Laugardagur.
Hitamælirinn á Ráðhústorgi sýndi 14°C fyrir hádegi. Við töltum um bæinn og hittum Svein Heiðar og Svan á Bautanum. Þar hittast þessi snillingar á laugardagsmorgun, ásamt fleirum, og tuða yfir kaffibolla yfir hinu og þessu . Það er óborganlegt að hlusta á þá.

Við keyptum blóm og vasa handa Helenu og færðum henni á nýju hárgreiðslustofuna, sem hún var að opna ásamt vinkonum sínum í dag. Það var fullt að gera hjá þeim stöllum. Hárkompan er björt og falleg stofa.

Við kíktum til Svans í nýja raðhúsið sem þau hjónin voru að kaupa í Víðilundinum. Við hittum ekki Erlu því hún fór á Kaldbak með vinnufélögum sínum. Hún hringdi af toppnum og lýsti stórfenglegu útsýni þaðan. Það sést varla í dökkan díl á Kaldbaki og það er komið fram í maí.

Steingerður kom um hádegisbil og var með okkur þar til við fórum í loftið klukkan að ganga sjö. Það var gaman að hitta þessa elsku. Vildi að hún og börnin væru ekki svona langt í burtu. Þetta var frábær ferð til Akureyrar.

Smá prufa

2006-05-07T09:47:00.000Z

Það hefur gengið erfiðlega að senda út á bloggið. Ég ætla að athuga hvort heppninn er með mér núna.

Komin norður

2006-05-04T09:37:00.000Z

Var að koma til Akureyrar. Bíð eftir nokkrum "nordiske venner" en ég ætla að slást með þeim í skoðunarferð um þennan fallega bæ.

Kom ekki fjallmyndarlegur maður til mín og kyssti mig. Og nú er ég orðlaus.

Datt í lukkupottinn

2006-05-03T16:50:00.000Z

Ég tók þátt í heilsuátaki Íþróttamiðstöðvarinnar og synti á hverjum morgni í heila viku 500 til 600 m. Í morgun kom Æskulýðs- og íþróttafulltrúinn í eigin persónu til mín og tilkynnti mér að nafn mitt hefði verið dregið út úr þeim fjölda sem tók þátt í átakinu (átakið náði aðeins til þeirra sem stunduðu sundið). Ester var líka dregin út og einn herramaður. Þau fengu bæði árskort í sund en ég fékk tíu þúsund króna gjafabréf frá Hafinu Bláa. Þrír krakkar unnu líka árskort í sund. Mér láðist að spyrja af hverju ég fékk ekki árskort í sund eins og hin. Kannski hefur Ragnar tekið eftir því að ég er búin að miss 250 g og ekki fundist ég mega við því. Því meira af mér því betra!

Einu sinni var ég á balli á Bifröst á Sauðárkróki og þar var ungur maður sem hélt á konu sinni sem var í afar góðum holdum, svo ekki sé meira sagt. Hann klappaði henni hátt og lágt og sagði: Ég elska hvert einasta gramm! Þetta er einhver fallegasta ástarjátning sem ég hef heyrt.
---
Fjórða markmiðið hennar Katherine sem hún náði á Íslandi var: Að synda í Blá lóninu.

Jenkins...

2006-05-02T22:41:00.000Z

...Hefði örugglega verið kosin kynþokkafyllsta kona Íslands af hlustendum Rásar tvö byggi hún hér á landi.

Þegar hún var að stíga sín fyrstu spor á listabrautinni voru fjögur markmið sem hún setti sér. Þegar hún kom til Íslands núna var hún búin að ná þremur markmiðum af fjórum. Eitt þeirra var að snæða með Betu Bretadrottningu, ég man ekki hin, en ég man þetta af því mér fannst það svolítið skrýtið. Fjórða markmiðinu náði hún á Íslandi. Hvað skyldi það nú hafa verið?

Var að pæla...

2006-05-02T22:35:00.000Z

....Hvort Cortes og Jenkins væru svona vinsæl ef þau væru ófríð og ólöguleg.

Löng helgi

2006-05-02T22:22:00.000Z

Ég fór í klippingu til Gunnellu (Hárxpó) á föstudaginn í síðasta skipti a.m.k. að sinni. Daman er að flytja norður á Húsavík. Ég er búin að vera hjá henni síðan hún flutti suður fyrir átta árum. Ég hef verið afskaplega ánægð með hana og svo er hún svo skemmtileg. Við flissuðum, sungum og létum stundum vitleysislega þegar ég sat í stólnum hjá henni. Það fór líka drjúgur tími í þessar ferðir hjá mér, en ég gerði bara ráð fyrir því og naut þeirra. Ég kem til með að sakna hennar sem klippara og vinkonu. Ég skrepp til hennar þegar ég fer í heimsókn til Húsavíkur.
---
Nýklippt og strokin mætti ég í æfingabúðirnar hjá skólakórnum. Þrátt fyrir annríki sl. viku þá hlakkaði ég til að vera með þessum frábærum stelpum og gista með þeim í skólanum, ásamt Ester kórstjóra og vinkonu. Þessar jákvæðu og skemmtilegu stelpurnar eru úr 5. og 6. bekk en eldri stelpurnar fengu frí.

Við vorum með tvær æfingar á föstudeginum og fórum í sund á milli. Borðuðum pítsu og horfðum á Sound of Music með Julie Andrews and Christopher Plummer í aðalhlutverkum. Við Ester lifðum okkur inn í myndina en stelpurnar misstu stundum þráðinn. Tónlistin höfðaði til þeirra. Við æfðum lagið Alparós úr myndinni sem þeim finnast svoooo fallegt. Eftir morgunmatinn tókum við eina æfingasyrpu og enduðum á sundferð. Sumar stelpurnar áttu annríkt og komust ekki með. Þetta var hin besta skemmtun.
---
Við mæðgur, ég og örverpið, fórum á yndislega tónleika á laugardagkvöldið í Laugardagshöllinni. Við sátum á mjög góðum stað. Fyrir tilviljun settust við hliðina á okkur tveir Þorlákshafnarbúar. Okkur fannst þetta algjör brandari. Laugardalshöllin sneisafull og við lendum hlið við hlið.

Tónleikarnir voru mjög skemmtilegir. Garðar Thór, kynþokkafyllsti karlmaður Íslands, söng mjög vel og heillaði áheyrendur upp úr skónum.Vinkona hans Katherine Jenkins söng líka vel með sinni fallegu mezzórödd. Áhorfendur létu hrifningu sína í ljós með hrópum og stappi. Þvílík stemmning! Allt ætlaði vitlaut að verða þegar Garðar söng Granada og þandi tenórraddböndin til hins ýtrasta. Flottur strákurinn . Örverpinu fannst óþægilegt að horfa á tenórinn í nærmynd því hann geiflar sig svo þegar hann syngur.

Katherine Jenkins kom þrisvar fram og klæddist nýjum kjól í hvert skipti sem gladdi dóttur mína mjög. Megnið af félögum úr sinfóníunni spiluðu ásamt rythmasveit sem Garðar Cortes stjórnaði. Óskar Einarsson útsetti öll lögin sem Garðar söng og gerði það mjög vel. Ég man eftir þessari elsku þegar hann var að byrja að troða upp á skemmtunum á Akureyri fyrir mörgum árum. Nú er hann farinn að stjórna bæði hljómsveit og kór. Okkur fannst svo krúttlegt þegar Garðar Thór þakkaði pabba sínum í lokin og þeir féllust í faðma. Þetta var afar skemmtilegt kvöld.
----
Sunnudagurinn var líka skemmtilegur því Helga Jóna, Óskar og mamma komu seinnipartinn og borðuð fjallalamb með kryddi frá Pottagöldrum án salts. Dýrasta lærið sem ég fann í Bónus og ljúffengt eftir því. Við sátum við eldhúsborðið til hálf tvö um nóttina, spjölluðum, kölluðum, sögðum sögur með leikrænum tilburðum, og hlógum í öllum tóntegundum. Skáluðum í koníaki og vatni til skiptis. Frábært kvöld.

Áður en þau fóru heim í gær eldaði ég fiskisúpu með þeim fiskitegundum sem ég fann í kistunni; ýsu, rækjum og humri. Þegar ég var að róta í frystinum fann ég mál með hvítum vökva sem ég taldi vera hvítvín og hrósaði mér í hástert fyrir að vera svona sniðug að hafa fryst hvítvínsafganginn. Ég afþýddi vökvann og skellti honum út í súpuna. Það kom svo í ljós, þegar súpan ysti, að þetta var ekki hvítvín heldur eggjahvítur. Enda fann ég enga lykt af vökvanum og mjög ósennilegt að einhvern tímann hefði orðið afgangur af víni hjá mér. Súpan, þrátt fyrir allt, smakkaðist vel.

Ég fór ekki í neina baráttugöngu 1. maí, en ég fór í Íþróttahúsið kl. 10:00 í tíma hjá einkaþjálfaranum mínum! Mér finnst ég rosaleg gella að vera með einkaþjálfara. En ég verð að endurskoða outfittið. Það er hallærislegt að vera í fimmtán ár gömlum leggings, sem eru þar að auki glansandi.

Jamm og jæja

2006-05-02T22:15:00.000Z

Var að koma af maraþonfundi með stjórnanda og stjórn Kammerkórs Suðurlands. Við funduðum hjá Öddu á Selfossi sem skýtur skjólshúsi yfir okkur þegar við þurfum að halda fundi. Við sátum í fjóra tíma í notalegu húsinu hennar við árbakkann. Úr eldhúsinu er fagurt útsýni. Á hólma út í á lá álft á eggjum sínum.

Fitnesskeppni að ári

2006-04-26T21:01:00.000Z

Ég fjárfesti í líkamsræktarkorti í Íþróttamiðstöðinni áðan.
Tilboð í tilefni heilsuviku. Ég keypti árskort. Hvað var ég að hugsa?
Og búin að fá mér einkaþjálfara. Þetta er fjárfesting upp á tugi þúsunda.
Svo er mataræði 70% af þessu öllu saman... sem ég koksa alltaf á.

Mórallinn...

2006-04-26T20:23:00.000Z

er að drepa mig. Tíundi bekkur er að sýna Greace núna upp í skóla undir stjórn Halldórs skólastjóra og hér sit ég alein heima í stað þess að druslast af stað.

Þetta eru alltaf frábærar sýningar hjá tíunda bekk og skólanum til sóma. Prinsessan mín fór með vinkonum sínum. Reyndar var ég búin að sjá glefsur úr sýningunni...jú það var ein afsökunin af mörgum. Ég hef ekkert mér til málsbóta. Ég verð bara að burðast með samviskubitið og setja undir mig hausinn þegar ég mæti í skólann á morgun.

Mismæli

2006-04-26T15:31:00.000Z

- Er frítt í tölvu? - Spurði einn nemandi mig. Meinti sennilega hvort það væri frjálst.

Ég óð að vinkonu minni um daginn og sagði: - Takk fyrir- en ætlaði að segja góðan daginn.

Á sumardaginn fyrsta óskaði ég einhverjum gleðilegs árs.

Fyrir nokkrum árum strunsaði ég að einni sem mér fannst vera nokkuð veikindaleg og spurði:
- Ertu feit? - ætlaði að spyrja hana hvort hún væri veik. Þetta var ekki fyndið því viðkomandi var ansi feit.

Leiðinlegt að vera svona vitlaust.

Í sólskinsskapi

2006-04-25T14:33:00.000Z

Söngfélagið tók lagið undir stjórn Róberts Darlings við opnun sýningarinnar í skrúðgarðinum. Sólin skein glatt á okkur meðan við sungum.

Nú er sumar...

2006-04-25T14:22:00.000Z

Litlu englarnir (Rakel, Aðalbjörg og Guðný) að spila með Lúðrasveitinni við opnun ljósmyndasýningar á sumardaginn fyrsta. Ljósmyndir af bátum sem hafa verið gerðir út héðan. Ég starði á bátana og mér fannst þeir allir eins, en fólkið við hliðina á mér, alveg sama hver það var, sá eitthvað merkilegt á hverri mynd og hafði mikla unun af að skoða þessar forlátar myndir.

Á örðrum degi sumars

2006-04-25T14:15:00.000Z

Þessi elska og hennar heittelskaði eiginmaður bauð okkur á föstudaginn, á öðrum degi sumars, í grillaðan sjóbirting. Eiginmaðurinn veiddi fiskinn. Hann var grillaður með fetaosti ofan á, borinn fram með salati, hunangssósu og bökuðum kartöflubátum...nammi, nammi, namm. Frábær matur. Annað skiptið sem mér og mínum er boðið í sjóbirting hjá fluguveiðimanninum. Megi hann veiða stóran fisk í sumar...og bjóða mér aftur í mat!

Síðasti vetrardagur

2006-04-25T14:08:00.000Z

Ég var að skoða myndir áðan og þá rifjaðist upp fyrir mér að kennaraliðið fór í Rauða húsið á Eyrarbakka síðasta vetrardag. Það er venja hjá okkur að gera okkur glaðan dag þennan síðasta dag vetrar. Við fórum líka í Rauða húsið í fyrra en þá var það á allt öðrum stað í bænum og var rautt. Nú er Rauða húsið komið í hvítt hús á þremur hæðum. Við héldum okkur við kjallarann, hann er miklu rýmri en í því gamla. Við héldum okkur líka við pasta...sem er greinilega uppáhaldsmaturinn okkar?!...Maturinn var góður og félagsskapurinn.

Held ég viti af hverju..

2006-04-25T13:57:00.000Z

...bloggið virkar ekki heima. Það er greinilega eitthvað að heima hjá mér þ.e.a.s. að netsambandinu. Ég get sett út á Netið hér upp í skóla en ekki heima. Ég er búin að eyða ómældum tíma í þetta djeskotans blogg heima hjá mér.

Síðbúin sumarkveðja og sitthvað fleira

2006-04-25T13:06:00.000Z

Í Íþróttamiðstöðinni stendur yfir heisluvika. Tilgangurinn hlýtur að vera að hvetja bæjarbúa til að nýta sér þessa fínu sundlaug sem við eigum og tækjasalinn með öllu fínu tækjunum. Ég lét tilleiðast og mætti í sund fyrir klukkan sjö í morgun og gærmorgun. Í gær vorum við tvær í lauginni og karlmaður í tækjasalnum. Hann kom svo til okkar í pottinn. Það fór vel á með okkur og um okkur í pottinum. Sami leikurinn endurtók sig í morgun, nema að það var einni konu fleira.
Ég hét því á sumardaginn fyrsta að fara í heilsuátak. Reyna að hreyfa mig meira og passa upp á mataræðið. Ég hef nú reyndar farið í átak á hverjum mánudegi í mörg ár en það hefur einungis varað fram að hádegi. Ég hef prófað að skipta um dag og byrjað á þriðjudegi en hann reyndist ekki hótinu skárri. Ætli ég verði ekki að taka einn dag í einu eins og hinir alkarnir?

Helgin einkenndist af mikilli óhollustu sem ég naut fram í fingurgóma. Ég fékk ekki einu sinni móral þegar ég horfði á hollustuþáttinn Heil og sæl. Ein grundvallarreglan hjá þáttarstjórnendaparinu er að nota ekki sykur...alls engan sykur. Þau skáluðu þó í kampavíni. Annað hvort hef ég misskilið... eða dottað, og eitthvað farið framhjá mér á meðan þeir göldruðu fram þennan heilsudrykk sem þau kölluðu kampavín.

Söngfélagsfélagar og makar fóru í mjög skemmtilega ferð upp í Borgarfjörð á laugardaginn. Við héldum tónleika með Freyjukórnum í Logalandi kl. 17:00 sem heppnuðust mjög vel. Við vorum betri þarna heldur en á sumardaginn fyrsta þegar við héldum tónleika með Lúðrasveit Þorlákshafnar í Versölum. Freyjukórinn syngur ljómandi vel, blaðlaust og með bros á vör!
Við snæddum með þeim afbragðs góðan mat og skemmtum okkur alveg ljómandi vel. Við fórum í marga skemmtilega leiki og lærðum að dansa salsa. Makakórinn okkar tróð upp að venju og gerði það vel.
Það má segja að kórarnir tveir hafi smollið saman eins og flís við rass. Í Freyjukórnum er Gerður systir mín og við hjónin sátum við borðið hjá henni og Sveini mági mínum. Það var aukabónus að vera með þeim.
Við gistum á Fosshótelinu í Reykholti. Þar er góð gistiaðstaða með heitum pottum sem kórfélagar gátu því miður ekki nýtt sér vegna anna. Eitt fannst mér þó stinga í stúf á þessum sögufræga stað, þegar þjónninn talaði ensku við okkur.
- Það er nauðsynlegt að ráða þjóna sem kunna ensku því það eru svo margir túristar hér, sagði ein okkar, þegar ég hafði orð á þessu. Hvað með íslenskuna? Er hún ónauðsynleg í ferðaþjónustu?

Gleðileg sumar!

2006-04-25T11:50:00.000Z

Það er bara happa og glappa hverju ég kem út á Netið. Þetta pirrar mig. Skyldi þessi skrif komast út. Ef svo er þá þolir bloggið ekki að maður lími texta inn í gluggann. Getur það verið? Ég ætla að prófa.

Af hverju?

2006-04-25T11:38:00.000Z

Hvað er í gangi með þetta blogg? Ég kem engu út á Netið sem ég hef verið að skrifa. Mér er alltaf hafnað og þegar ég leita að blogginu mínu kannast enginn við slóðina. Manni getur nú sárnað.

Á Húsavík um páska

2006-04-18T14:55:00.000Z

Við komum heim frá Húsavík í gærkvöldi. Þetta var ánægjuleg vika norður á hjara veraldar. Allt á kafi í snjó. Þetta var algjör afslöppun í faðmi fjölskyldunnar. Ég, Siggi og mamma, stundum Guðný, sváfum í íbúðinni hennar Ágústu frænku, en hún var í Noregi hjá syni sínum Hauki og barnaörnum um páskana. Þetta er ekki í fyrsta skipti sem við dveljum á Hjarðarhóli 1...en sennilega það síðasta. Ágústa og dætur eru að flytja á mölina í vor.

Dagarnir liðu í indælis ró. Morgun- og hádegismat slegið saman. Farið í sund. Kaffi. Kvöldmatur undirbúinn. Fataskipti og smáhressing fyrir matinn. Sjónvarpsgláp. Sumir brugðu sér á skíði. Lyftan við húsdyrnar og allt frítt.

Steingerður er nýflutt í stærri íbúð og búin að koma sér vel fyrir í rúmgóðri íbúðinni. Helga og Óskar bættust í hópinn á laugardaginn og þá vorum við orðin 10 og það fór vel um okkur öll.

Á laugardaginn skruppum við inn á Akureyri á Glerártorg og þar hitti ég Gísla og Lúllý og nokkra kunningja. Við fórum síðan á Bláu könnunni og þar hitti ég fleiri kunningja og hana Möggu mína Blöndal. Alltaf jafn sæt og yndisleg. Ég gekk beint í flasið á Hrefnu minni í Blómabúð Akureyrar.

Mér finnst stundum tíminn standa í stað þegar ég kem til Akureyrar í þeim skilningi að ég hitti sama fólkið á sömu stöðum við sömu iðju og þegar ég bjó þar fyrir 10 árum.

Því miður gátum við ekki farið í heimsóknir með allt þetta lið með okkur...átta manns. Það bíður betri tíma.

Á Akureyri eignaðist ég yndislega vini og góða kunningja. Það er bara kjaftæði að Akureyringar séu lokaðir og erfitt að kynnast þeim.

Heimferðin gekk vel. Gott að vera í samfloti með Helgu og Óskari. Það kom nefnilega í minn hlut að keyra. Maðurinn minn var veikur og ekki í ökufæru ástandi...En það er allt of langt milli Húsavíkur og Þorlákshafnar.

...því þar er allt sem ann ég; það er mitt Draumaland

2006-04-11T11:06:00.000Z

Loksins komst ég í tæri við – Draumalandið, sjálfshjálparbók handa hræddri þjóð eftir Andra Snæ Magnason. Það var skrítin tilfinning að vera stödd inn í bókaverslun í apríl og kaupa þrjár bækur en ekki rétt fyrir jólin. Ég hlakka til að lesa Draumalandið. Og ljóðabækurnar hans Andra Snæs: Bónusljóð og Ljóðasmygl og skáldarán.

Með bækurnar í poka öslaði ég niður Laugaveginn og stefndi niður á Kaffitár í Bankastræti til að fá mér cappochino meðan prinsessan mín var í yfirhalningu á hárgreiðslustofu ofar á Laugaveginum. Það var búið að breyta kaffihúsinu; stækka það um helming síðan ég var þarna síðast og það var sneisafullt að fólki klukkan rúmlega ellefu að morgni. Af hverju er þetta fólk ekki í vinnunni? Ekki eru þetta allt kennarar komnir í páskafrí? Ég settist niður eftir að ég var búin að panta og beið eftir kaffinu. Ég þurfti að færa mig svo að Jakob Frímann Stuðmaður kæmist að borðinu sínu. Ég fór að líta í kringum mig og sá að þarna voru mörg þekkt andlit. Gunnar Gunnarsson píanóleikari, Elísabet Jökulsdóttir rithöfundur, Björn Thors leikari og fleiri leikarar sem ég kann ekki að nefna, hljómsveitagæjar, örugglega ung ljóðskálds sem sátu með penna og skrifblokkir í kringum ljóðskáldið Elísabetu. Af hverju fer maður hjá sér innan um frægt fólk? Ég fór að reyna að fela bækurnar sem voru í gagnsæjum poka svo fólk héldi ekki að ég þættist vera einhver menningarviti. Ég drakk kaffi mitt sem var afbragðs gott og fór út. Ég var eiginlega samfærð um að allir gestirnir þarna inni væru á móti Kárahnjúkavirkjun. Ég hefði átta að standa upp og veifa Draumalandinu og hrópa: Ég er á móti Kárahnjúkavirkjun og álverum!

Næsti viðkomustaður var uppáhaldskaffihúsið mitt Te og kaffi á Laugaveginum. Ég fór inn til að athuga hvort kaffið væri jafngott þar og á hinum staðnum. Það var alveg eins og mjólkurmynstrið ofan á kaffinu líka. En bollinn var 30 krónum dýrari. Á Næstum grösum þar sem við mæðgur borðuðum hollan og góðan mat sá ég að kaffibollinn þar var 50 krónum ódýrari en á uppáhaldskaffihúsinu mínu.

Við mæðgur keyptum sumarlega skyrtu og bindi í stíl á strákinn okkar. Fórum og heimsóttum mömmu og ömmu að Laugavegi 104 en þar er sú áttræða að afgreiða á útsölumarkaði Verðlistans. Svei mér þá. Búðin var yfirfull af fatnaði svo það lá við að mér sundlaði. Í svona búðum fallast mér hendur. Ég gat ekki betur séð að frú Steingerður væri prýðis sölukona og stimamjúk við kúnnana.

Prinsessan nennti ekki í Kringluna að líta á föt eins og hún hafði ráðgert. Við drifum okkur heim sem betur fer, því þetta rölt upp og niður Laugaveginn hafði kostað mig töluverð fjárútlát.

Helga Jóna var komin í heimsókn þegar við mæðgur komum heim. Óvænt ánægja. Við verðum öll saman fjölskyldan fyrir norðan um páskana. Dæturnar þrjár, tengdasonur, barnabörn og mamma. Í dag leggjum við land undir fót.

Anna Jó vinkona mín átti afmæli í gær 10. apríl sem er einnig afmælisdagur tengdamóður minnar Helgu.

Ferming

2006-04-10T00:33:00.000Z

Rakel, Siggi og Rebekka.

Í dag vorum við hjónin í fermingarveislu í Skálholti hjá Rakel frænku minni. Hún er dóttir Gumma frænda og Guðríðar. Þetta var hádegisverðarveisla með miklum og góðum mat. Í veislunni talaði afi fermingarbarnsins, Siggi frændi á Heiði, til sonardóttur sinnar. Hann talaði svo skemmtilega og viturlega. Hann minntist síns fermingardags, en hann var fermdur fyrir hart nær sjötíu árum (f. 1924). Hann sagðist muna vel eftir fermingardeginum sínum. Á hann voru saumuð föt, en vegna bágs efnahags voru buxurnar hafðar stuttar. Amma prjónaði á hann hnésokka. Hann sagðist hafa verið svo stoltur af jakkafötunum sínum. 13 krakkar fermdust um leið og hann. Presturinn tók börnin ekki til altaris fyrr en um sumarið, því það var ekki tími til þess þarna. Fólk þurfti að fara ríðandi heim og þá var eftir að drekka fermingarkaffið áður en farið var í fjós. Lagkaka hvít og brún voru á boðstólnum ásamt öðru meðlæti og súkkulaði með rjóma. Siggi sagðist muna enn eftir bragðinu af lagkökunum. Síðan bað hann fermingarbarnið að ganga á Guðs vegum, en þannig hafði amma hans alltaf kvatt hann. Svo hóf þessi fullorðni maður upp raust sína og söng Fyrr var oft í koti kátt með bjartri og fallegri tenórrödd og Siggi frændi hans í vesturbænum á Vatnsleysu, á svipuðu reki, lék undir á flygilinn. Allir tóku undir eins og til var ætlast í sínum röddum. Þar í sveit er ekki sungið einraddað. Áfram var sungið og hlýtt á fermingarbarnið leika tvo lög á flygilinn. Þá var borið fram kaffi og fermingarkaka.
Á gjafaborðinu var hnakkur og beisli innan um allar hinar gjafirnar... og hesturinn var ekki langt undan.

Ellý fimmtug 9. apríl

2006-04-10T00:07:00.000Z

Þessi mæta kona varð fimmtug í dag. Við hjónin kíktum til hennar í kvöld. Ellý og Jónsi tóku vel á móti okkur í mat og drykk eins og þeim var von og vísa. Það var glatt á hjalla, mikið talað og hlegið.

Ég reikna með að ég verði andvaka af áti. Fyrst fermingin og svo afmælisveislan.

Fimleikamótið í Íþróttamiðstöðinni í Þorlákshöfn...

2006-04-08T16:04:00.000Z

...gekk alveg ljómandi vel. Það voru um 220 iðkendur. Mótinu var tvískipt. Yngri hóparnir voru f.h. og eldri e.h. Yngri hóparnir byrjuðu kl. 9:00 á upphitun. Við vorum hálftíma á undan áætlun, þannig að öllu var lokið kl.14:30.

Í lok mótsins kom kona til okkar og þakkaði fyrir mjög vel skipulagt mót. Ég held að hrósið eigi Ester Hjartardóttir skilið. Af öllum öðrum ólöstuðum ber hún hitann og þungann af þessu móti og fimleikadeildinni yfir höfuð.

Elstu stelpurnar í fimleikadeildinni voru líka mjög duglegar að hjálpa til við framkvæmdina og einnig voru nokkrir hörkuduglegir foreldrar sem aðstoðuðu.

Ekki má gleyma að iðkendur Fimleikadeildar Þórs stóðu sig með prýði. Þeir voru í þriðja sæti, bæði hjá yngri og eldri.

Ein úr Tungunum.

2006-04-08T15:37:00.000Z

Og hér kemur Sissa... með litla kraftaverkið.

Ólfö Björk...

2006-04-08T15:24:00.000Z

...á fimleikamóti í dag. Þetta er frumburðurinn þeirra Sissu og Sigga. Nú er ég búin að setja myndir af allri fjölskyldunni á Lyngberginu á bloggið í þessari viku. Nema af Sissu.